Τι είδε η Αλίκη μέσα από τον καθρέφτη

Το Σαββατο που μας πέρασε στις 23 του μήνα, βρεθήκαμε μαζί με άλλο κόσμο σε ένα μικρό της Βοιωτίας τη Θίσβη σε μία διαμαρτυρία της τοπικής επιτροπής αγώνα για όσα εξωφρενικά συμβαίνουν σε εκείνον τον τόπο. Αν και πολλά αναφέρονται στην από κάτω προκύρηξη που αναδημοσιεύω, δεν μπορώ να μην καταθέσω και τη δική μου ματιά, εν είδη ενός μικρού χρονικού.



Καθώς αφήνεις τη Θήβα πίσω σου σιγά-σιγά και αφού αφήσεις και την παλιά εθνική για Λειβαδιά, με το αμάξι μπαίνεις σε ένα δρόμο όπου συνειδητοποιείς τα καλά της εφταετίας και πόσο μα πόσο δίκιο έχουνε οι ξεμωραμένοι παππούδες που φωνάζουνε ότι ο Παπαδόπουλος έκανε δρόμους, γιατί κατά πάσα πιθανότητα οι δρόμοι αυτοί χρονολογούνται από τότε. Τέλος πάντων, παίρνουμε το δρόμο μας με αρκετή υπομονή και επιμονή όπου διασχίζουμε τους πανέμορφους χρυσαφένιους λόφους της Βοιωτίας. Σε κάποιο σημείο διαπιστώνουμε ότι ο δρόμος φτιάχνεται καθώς επίσης ότι και το έργο το φυλάει η εταιρεία security Pit Bull. Πράγμα αστείο γιατί δεν είδαμε κανένα σεκιουριτά στην είσοδο του έργου. Και έτσι απλά καταλαβαίνει κανείς για το που πάνε οι μίζες...



Φτάνουμε στο χωριό της Θίσβης, όπου μετά την προσυγκέντρωση και κάποιες σύντομες ομιλίες ξεκινάει ο κόσμος να κατέβει στην παραλία και στο λιμάνι. Εγώ σε εκείνη τη φάση αναρωτιέμαι που στο καλό είναι οι βιομηχανίες και όλα όσα περιγράφει η Επιτροπή Αγώνα... Τέλος πάντων, καθώς κατεβαίνουμε σιγά σιγά από το χωριό διαπιστώνει κανείς ότι έχει αλλάξει και τόπο και χρόνο. Λίγο πιο έξω από το χωριό τα Σωληνουργεία Κορίνθου καλύπτουν μία τεράστια έκταση -αλλά στα αλήθεια τεράστια- γεμάτη με σωλήνες (...και εκεί βλέπεις ότι τα πραγματικά καλά τραγούδια έχουν μεγάλα δίκια, μιας και οι Σωλήνες των Lost Bodies φαίνεται να αντικατοπτρίζουν τέλεια το όλο πράγμα που βλέπαμε, επί 7-8 λεπτά με το αμάξι τεράστιες ποσότητες τεράστιων σωλήνων...). Καθώς αφήνουμε πίσω μας το εργοστάσιο περνάμε μία πύλη. Εκ πρώτης όψεως νομίζει κανείς ότι αυτή η πύλη με το κουβούκλιο στη μέση και φράχτη 2,5 μέτρων και συρματόπλεγμα στην κορφή είναι το πλέον σουρρεαλιστικό πράγμα που έχει δει κανείς στη ζωή του. Καθότι το φόντο είναι κάτι τεράστια βράχια και πουθενά δε φαίνεται να υπάρχει τίποτα. Αφού περνάμε αυτή την πύλη μετά από μία στροφή εμφανίζεται μπροστά μας η θάλασσα.





Συνεχίζουμε προς τα κάτω τη διαδρομή μας και ξαφνικά βλέπουμε μία άλλη πύλη. Αυτή είναι η πύλη που κλείνει το μικρό λιμάνι. Γύρω γύρω από την πύλη ο ίδιος φράχτης ύψους 2,5 μέτρων με συρματόπλεγμα στην κορφή. Εδώ λες όπα όπα... Αυτό είναι προφανώς υπερβολικό. Αυτή είναι και η πύλη από όπου επιτρέπουν/δεν επιτρέπουν στον κόσμο να περάσει και να πάει στην παραλία. Αριστερά είναι ο δρόμος που περνάει για να πάει στο λιμάνι. Εμπορικό λιμάνι έτσι; Στο οποίο όμως λιμάνι δεν επιτρέπεται η είσοδος σε κανέναν. Λιμάνι το οποίο χρησιμοποιεί το εργοστάσιο για να διακινεί πρώτες ύλες και εμπορεύματα. Και το επαναλαμβάνω. Λιμάνι και ακτή που είναι ανοικτοί δημόσιοι χώροι στους οποίους ο τάδε και ο δείνα βιομήχανος έχουνε κλείσει και περικλείσει. (Την ημέρα της διαμαρτυρίας μάθαμε ότι η εταιρεία ζήτησε να απαγορευτεί η εκδήλωση, αλλά ο εισαγγελέας απάντησε ότι όλη η παραλία εκεί είναι ανοικτός δημόσιος χώρος.) Φεουδαρχία όχι μαλακίες.




Τέλος πάντων μαζεύεται καμιά 200-250αριά κόσμος είναι εκεί και οι Active Member (τους οποίους αντιπαθώ τα μάλα...), και μετά από κάποιες ομιλίες αναλαμβάνει κάποιος κόσμος από την Επιτροπή Αγώνα να πάει να ρίξει την περίφραξη. Η οποία περίφραξη όπως βλέπετε και στις φωτογραφίες φτάνει ίσαμε τη θάλασσα. Και εμφανώς παράνομη αλλά και με συγκεκριμένη απόφαση της πολεοδομίας παράνομη που έχει διατάξει την κατεδάφιση της. Σε κάποια φάση έρχονται δύο καπελάκηδες όπου γίνονται κάποιοι διάλογοι περί δικαίου και οι οποίοι αποχωρούν εις μάτην, ρίχνονται καμιά 10αριά πασσάλοι και αποχωρούμε. Είναι προφανές ότι αυτός ο φράχτης εκεί πέρα δεν έχει καμία άλλη λειτουργία (αν αποδεχτούμε ότι ένας φράχτης γενικώς μπορεί να έχει κάποια λειτουργία...), πέρα από το να εκφοβίσει τους κατοίκους δείχνοντας και ξαναδείχνοντας τη δύναμη που έχουν αυτοί που έβαλαν το φράχτη. Δείχνοντας και ξαναδείχνοντας τη δύναμη επιβολής που νομίζουν ότι έχουν (Πράγμα το οποίο φάνηκε και από την παρουσία των μπάτσων, 5-6 τζιπ, αρκετά περιπολικά και από ότι είπανε και δύο διμοιρίες των ΜΑΤ, να “φυλάνε” 250 ανθρώπους που πήγαιναν σε έναν ανοικτό δημόσιο χώρο...). Αυτό είναι ακόμα πιο καταφανές τη στιγμή που φράχτης εκεί δεν γίνεται για να προστατέψει ή να φυλάξει. Ο φράχτης εκεί είναι για να δείξει ποιος (θέλει να) κάνει κουμάντο.




Αυτό που είδαμε στη Θίσβη δεν είναι μία παρέκβαση της ομαλής λειτουργίας του κεφαλαίου. Το ίδιο πράγμα βλέπουμε να γίνεται σχεδόν παντού: από τον Αχελώο μέχρι τη Λευκίμμη, και από τη Χαλκιδική μέχρι το Φιλοπάππου, από την Πάρνηθα μέχρι το Τυμπάκι, και από τη Γαυδοπούλα μέχρι τον Υμηττό.







Είναι η προσπάθεια του κεφαλαίου και του κράτους να επεκταθούν συνεχώς πάνω στις ζωές μας...

ΥΓ. Οι εγκαταστάσεις του λιμανιού δίπλα σε αυτό που απαγορεύεται η πρόσβαση. Εγκαταστάσεις που θα ζήλευανε πολλά νησάκια του Αιγαίου. Αυτά όμως δεν έχουν Σωληνουργεία...

Είχαμε μείνει στα Χριστούγεννα του 2007, όπου μετά από μία περίοδο ιδιαίτερης έντασης έρχεται η νηνεμία. Εγώ από τη μεριά μου έχω αρχίσει να κουράζομαι πολύ στα σοβαρά πλέον. Δηλαδή σε σημείο να γυρνάω σπίτι και να σκέφτομαι ότι και αύριο πάλι για δουλειά θα πάω. Ως εκ τούτου οι κοπάνες έπαιρναν και δίνανε. (Η αλήθεια είναι ότι όλο το χειμώνα που πέρασε δεν είδα ποτέ ολόκληρο το μισθό μου, αλλά δε γαμιέται τη βολεύαμε αλλιώς.) Με τις συναδέλφους τις υπόλοιπες άρχισε κάπως να σπάει το καλό κλίμα μεταξύ μας. Μη φανταστείτε κάτι τρομερό, αλλά πλέον είχα μπει σε πορεία απόλυσης, κάτι που όσο να 'ναι επηρεάζει τις σχέσεις στο μαγαζί. Γύρω στα μέσα Φλεβάρη έρχεται επιτέλους και το 7ο άτομο και επιτέλους μετά από 5 ολόκληρους μήνες το μαγαζί έχει φουλ τα άτομα που η ίδια η εταιρεία λέει ότι πρέπει να έχει για να δουλεύει ένα μαγαζί. Το έβδομο αυτό άτομο έμελλε να είναι και η αφορμή για την οποία με απολύσανε... Καταπληκτικό;

Μία σειρά πρώτων εντάσεων έχουμε με την απεργία στις 13-2. Εγώ ανακοινώνω περιχαρής ότι θα απεργήσω, και αυτοί μου ανακοινώνουνε μέσω μίας άλλης συναδέλφου ότι παίζω με τη φωτιά. Μπροστά μου δεν είπανε τίποτα. Παίζει να ήμουνα και ο πρώτος που απήργησε σε αυτό το μαγαζί εδώ και 10 χρόνια... Το κλίμα την επόμενη εβδομάδα είναι βαρύ και ασήκωτο, αλλά τόσο μα τόσο γελοίο που με πιάνει νευρικό γέλιο με τις γελοιότητες τους. Και πάνω εκεί έρχεται το μαντάτο το ωραίο... Το αποπάνω κατάστημα (στα καμιά 700αριά μέτρα) θα κλείσει για 6 βδομάδες να κάνει ανακαίνιση... Κόλαση. Γιατί; Απλούστατα όλος ο κόσμος που πήγαινε στο από πάνω θα κατέβαινε στο δικό μας. Και όχι τίποτα άλλο αλλά και το αποπάνω μαγαζί έχει δουλειά του σκοτωμού μιας και έχει 50% περισσότερο τζίρο από μας. Ήμουνα πλέον τόσο κουρασμένος που δεν ασχολήθηκα καθόλου με το να διεκδικήσω οτιδήποτε. Οι υπόλοιπες συναδέλφοι είχαν πανικοβληθεί λίγο αλλά και εγώ πλέον δε μπορούσα να κάνω και πολλά πράγματα. Το από πάνω μαγαζί κλείνει αρχές Μάρτη, και η δουλειά σε εμάς ανεβαίνει κατακόρυφα. Στους 350 καθημερινούς πελάτες προσθέστε άλλους 150. Ήταν σαν να δουλεύουμε κάθε μέρα με τους ρυθμούς του Σαββάτου. Εξοντωτικό. Μέσα σε αυτούς τους τρελούς ρυθμούς έρχεται να συμβεί και κάτι πολύ όμορφο. Λείπουν από μία βάρδια 300 ευρώ και από άλλη μία άλλα 300.

Παρένθεση να εξηγήσω: Κάθε ταμίας όταν ξεκινάει τη βάρδια της δίνει ένα κωδικό στη μηχανή που είναι προσωπικός. Στο τέλος της βάρδιας όταν δίνει τα χρήματα αυτά θα πρέπει να συμφωνούν με όλα όσα λέει η μηχανή. Όμως για να μην μαζεύονται πολλά χρήματα στα ταμεία κάθε 300 ευρώ, η ταμίας τα βγάζει, τα δίνει στην υπεύθυνη βάρδιας και αυτή τα “καταθέτει”. Έτσι λοιπόν έστω μία ταμίας έχει εισπράξεις 1340 ευρώ θα πρέπει να έχει δώσει 4 επί 300 κατά τη διάρκεια της βάρδιας συν άλλα 140 όταν κλείσει το ταμείο. Ελπίζω να καταλάβατε. Με απλά λόγια σε δύο βάρδιες αυτά τα 300 λείπανε. Δηλ. Τα είχε βγάλει η ταμίας από το ταμείο αλλά αντί να τα καταθέσει τα έβαλε στην τσέπη της. Αυτό όμως για να το διαπιστώσουμε αν δεν έχεις το νου σου για αυτό περνάει μία εβδομάδα. Λοιπόν στη βδομάδα πάνω βλέπουμε να λείπουνε 600 ευρώ. Επειδή φυσικά όλα τα ποσά καταγράφονται, όπως επίσης και οι βάρδιες, διαπιστώνουμε ότι και στις δύο βάρδιες που έλειψαν τα χρήματα ήτανε η καινούρια. Εντωμεταξύ, από όλους τους τρόπους να βουτήξεις χρήματα αυτός είναι ο πλέον ηλίθιος... Κυριολεκτικά. Τέλος πάντων. Πιάνω εγώ την καινούρια και της το φέρνω απέξω απέξω εξηγώντας της την όλη διαδικασία και λέγοντας της ευθέως στο τέλος, κοίταξε να δεις ο επόπτης την έχει στημένη σε αυτόν που θα την ξανακάνει. Αν μη τι άλλο ο πολυχρονεμένος μου επόπτης την είδε Ηρακλής Πουαρώ και είπε να της τη στήσουμε για να το επιβεβαιώσουμε. Κλείνει η παρένθεση.

Έχουνε περάσει ήδη 2 βδομάδες μέσα στο Μάρτη με δουλειά στο φουλ. Και είναι μπροστά μας η απεργία της 19 Μάρτη. Εγώ, εννοείται πια θα απεργήσω, τη Δευτέρα εκείνης της εβδομάδας σκάει στο μαγαζί ο αρχιεπόπτης ο οποίος αποφασίζει μετά από 3 μήνες να μου κάτι παραπάνω από καλημέρα και καλησπέρα. Δευτέρα πρωί τώρα το μαγαζί είναι φυσικά μπουρδέλο, όπως μπουρδέλα είναι όλα τα σούπερ μάρκετ όλου του κόσμου τη Δευτέρα στις 9:30. Γιατί ως γνωστόν, αν δεν ψωνίσουμε τα πάντα το Σάββατο θα πεθάνουμε. Σκάει που λέτε ο τύπος και μου λέει:
-Τι θα γίνει , πότε θα δω το μαγαζί μία φορά τακτοποιημένο;
Εγώ λέω από μέσα μου και με το ζόρι κρατήθηκα να μην του το πω κατάμουτρα το ποτέ... -Συγγνώμη λέω (είμαι και ευγενικός ο μαλάκας) αλλά το Σάββατο κάναμε 8.000 εισπράξεις, πως να είναι το μαγαζί με μία ώρα που έχουμε ανοίξει σήμερα;;;
-Θέλω να μου πεις πότε να περάσω να το δω όπως πρέπει.
-Όποτε θέλετε λέω γω. Αντί να του πω κάνα του Αγίου Πούτσου ανήμερα...
-Δηλαδή αν έρθω σε μία ώρα το μαγαζί θα είναι τακτοποιημένο;
-Όχι... φυσικά...
-Σε δύο ώρες μου κάνει...
Βρε δεν πας να γαμηθείς λέω από μέσα μου που θες και σε ώρες να σου το φτιάξουμε. Οπότε περνάω στην αντεπίθεση. Θες τελεσίγραφο μαλάκα, πάρε τελεσίγραφο.
Ελάτε την Πέμπτη το μεσημέρι.
Όπως καταλαβαίνεις αγαπητέ μου αναγνώστη όταν ο άλλος μετράει σε ώρες και εσύ μετράς σε μέρες υπάρχει πολύ σοβαρό πρόβλημα. Αφού λοιπόν έφαγε γείωση από το 123ο πάτωμα. Πατάει ένα ξερό θα περάσω την Πέμπτη και φεύγει θυμωμένος. Εγώ του είπα Πέμπτη και για να του τη σπάσω, αλλά και επειδή θα απεργούσα την Τετάρτη. Προκλητικότατος. Άντε να αυξηθεί έτσι η ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας.

Η Τρίτη κυλάει ήρεμα γενικώς μέχρι που σχόλασα. Γιατί φυσικά την ώρα που σχόλασα, πήρα τηλέφωνο τον επόπτη και τον ενημέρωσα ότι αύριο θα απεργήσω. Εκ των υστέρων έμαθα τι έγινε την Τρίτη το απόγευμα. Την ώρα που πήρα τηλέφωνο να ανακοινώσω τους ελεεινούς σκοπούς μου, ο επόπτης μου ήταν μαζί με άλλους 4 επόπτες, 2 αρχιεπόπτες και το διευθυντή πωλήσεων στο από πάνω κατάστημα που μαζεύανε τα εμπορεύματα, και ο οποίος φυσικά ενημέρωσε και φυσικά το μάθανε όλοι, και ακόμα πιο φυσικά πήρανε μία τεράστια χαρά. Γενικώς έμαθα καμιά βδομάδα μετά ότι ο αριχιεπόπτης έβριζε άγρια.

Την Τετάρτη εγώ απεργώ. Αλλά στο μαγαζί έρχονται 21 καρότσια από το από πάνω μαγαζί. Επιπλέον. Την Πέμπτη που πάω για δουλειά η 100 περίπου τ.μ. Αποθήκη είναι γεμάτη εμπόρευμα μέχρι το μπόι μου. Χαρά εγώ. Φυσικά δεν χολόσκασα καθόλου, αλλά περίμενα με λίγο αγωνία τον αγαπητό μου αρχιεπόπτη, ο οποίος όμως ήρθε το απόγευμα 2 ώρες αφού σχόλασα και άρχισε να φωνάζει σε δύο 4ωρες εκ των οποίων η μία από άλλο μαγαζί. Γιατί δεν γράφει καλύτερα κάνα βιβλίο για σωστό μάνατζμεντ;;; Εκείνη τη μέρα είδα και εκείνο το σημείωμα πάνω σε ένα χαρτόκουτα από κάποια συνάδελφο στο από πάνω μαγαζί που έχω γράψει εδώ.

Εντωμεταξύ η καινούρια πέφτει στην παγίδα που της έστησε ο Ηρακλής Πουαρώ και πλεόν είναι πασιφανές: α. Τα βουτάει. β. Έχει άπειρο θράσος ή είναι ηλίθια. (Με τον καιρό αποδείχτηκε ότι ήταν και τα δύο).

Και από βδομάδα αγαπητοί μου, λίγο πριν από την λαμπρή επέτειο της παλιγγενεσίας του έθνους μας αρχίζει η αντίστροφη μέτρηση.

Στο μαγαζί αρχίζει να έρχεται τακτικά για βάρδια στο μαγαζί μας η υπεύθυνη από ένα άλλο μαγαζί. Γενικώς οι υπεύθυνοι άλλων καταστημάτων ΠΟΤΕ δεν μετακινούνται παρά μόνο αν έρθει το τέλος του κόσμου (Εγώ 4 χρόνια δεν έκανα ούτε μία βάρδια σε άλλο μαγαζί...). Πράγμα το οποίο σημαίνει ότι ήρθε η ώρα του Γιάννη Βαλαώρα...

Αλλά όλα αυτά στην επόμενη, πανηγυρική και τελευταία συνέχεια της Μικρής προλεταριακής ιστορίας αγάπης και μίσους...

Το ξέρω ότι σας έλειψα αλλά κάντε λίγο υπομονή και όλα θα στρώσουνε. Και μένα πάντως μου λείπετε, και περιφέρομαι από ιντερνετ καφέ σε ιντερνετ καφέ μπας και βρω κανα πισί ελεύθερο από αλαλάζοντα πιτσιρίκια που παίζουν WOW και Call of duty... Αντί να κάθονται να δουν ολυμπιάδα και να γίνουν σαν τον Κεντέρη, τη Θάνου και η Χαλκιά... Πως θα πάει μπροστά αυτή η νεολαία που νομίζει ότι είναι ορκ;

Θυμάται αραγε κανείς το 2004 ; Έλα ντε... Θυμάται κανείς τα πρωτοσέλιδα για το μεγαλείο του ελληνισμού; Μάλλον όχι. Θυμάται κανείς της δηλώσεις της Χαλκιά με τη νίκη που είναι γραμμένη στο DNA των ελλήνων. (Ήταν ακόμα η εποχή αγαπητέ μου αναγνώστη που η Χαλκιά δεν είχε περάσει στην παρανομία έτοιμη να ανέβει στο βουνό και να αρχίσει το αντάρτικο μαζί με τα νεφελίμ , το πατέρα Παίσιο και τον Κοσμά τον Αιτωλό...). Θυμάται κανείς αν η Ελευθεροτυπία είχε εκτεταμένα άρθρα για την Ελλάδα πίσω από τους Ολυμπιακούς και για τις συνθήκες εργασίας στα ολυμπιακά έργα; Όχι δεν είχε. Και σιγά μην είχε δηλαδή... Τώρα όμως οι ημιμαθείς δημοσιογράφοι ανακάλυψαν την γίνεται στην Κίνα. Η Κίνα αυτό η Κίνα το άλλο. Λες και ο υπόλοιπος κόσμος είναι τόσο τραγικά καλύτερος και του αμαυρώνει την εικόνα η Κίνα. Μέχρι και την απόλυτη κουλαμάρα διαβάσαμε ότι η Κίνα κατέχει την Ταϊβάν. Δηλ. έλεος. Διαβάστε κάνα λήμμα της Βικιπαιδείας μη μας ζαλίζετε τα αρχίδια καλοκαιριάτικα. (Μέχρι το 73-74 επ' ευκαιρία ο δυτικός κόσμος θεωρούσε ότι η Κίνα ήταν η Ταϊβάν, η Κίνα πήρε τη θέση της Κίνας στον ΟΗΕ εκείνη την εποχή...).

(Επ' ευκαιρία ένα μικρό τιπ: την επόμενη φορά που θα συναντήσετε ένα οποιοδήποτε νούμερο για την Κίνα κάντε την πολύ απλή δουλειά να βγάλετε τη αναλογία του για έναν μικρότερο πληθυσμιακό νούμερο. Όχι τίποτα άλλο δηλ. αλλά να μη νομίζουμε ότι ο υπόλοιπος κόσμος είναι και πολύ καλύτερος. Και για να το κάνω λιανά ένα νούμερο που στην Ελλάδα έχει μία συχνότητα 1:10.000.000 για την Κίνα το ίδιο νούμερο είναι 130 στα 1.3 δις... Έτσι λοιπόν άμα σας πούνε ότι στην Κίνα έχουν 86 κανίβαλους και εσείς ξέρετε ότι η Ελλάδα έχει 2 να φοβάστε ότι είναι πιο πιθανό να καταλήξετε μπριζόλες. Και να το ξαναπώ για να καταλαβαινόμαστε. Όλα αυτά δεν τα λέω προκειμένου να αθωώσω ή να αλαφρύνω την Κίνα από αυτό που είναι. Τα λέω για να μην νομίζει ότι ο υπόλοιπος κόσμος είναι καλύτερος.)

Και μ' αυτά ας περάσουμε στις ντόπες. Καταρχήν όλοι παίρνουνε και αυτό το ξέρουνε και οι πέτρες. Το να καμώνονται τώρα ότι δεν ξέρουν τι παίρνουνε όταν κι το τελευταίο πρεζάκι στην Ομόνοια ξέρει πολύ καλά τι πίνει είναι τουλάχιστον γελοίο. Αλλά δεν είναι τίποτα άλλο πέρα από γελοίοι έτσι και αλλιώς. Περισσότερη αξιοπρέπεια έχουνε τα πρεζάκια από δαύτους...

Τέλος πάντων ο αθλητισμός έτσι και αλλιώς δεν είναι παρά μία σύγχρονη αρένα. Μόνο που δεν έχει λιοντάρια και χριστιανούς παρά μόνο ύαινες. Παίξτε κανα WOW ή κάνα GTA καλύτερα. Άντε και κάνα μπασκετάκι στο χαλαρό...

Όλη μα όλη η ματαιότητα, για να κλείσουμε αυτή την μικρή μας αναφορά, βρίσκεται στον τύπο με τα 8 χρυσά, που λέει ότι παίρνει 12000 θερμίδες τη μέρα. Τι σπατάλη για έναν πολιτισμό να δίνει τόσες θερμίδες σε έναν άνθρωπο για να πηγαίνει πέρα δώθε σε μία πισίνα... Αυτό νομίζω τα λέει όλα.

ΥΓ. Έχω αρχίσει να μπαίνω σε μία σειρά, οπότε θα με έχετε πιο συχνά κοντά σας, αν και ακόμα δεν έχω ίντερνετ...

Επιστρέφουμε μετά από αρκετό καιρό καταρχήν για να απονείμουμε το βραβείο Καφρίλας και Μαλακίας για το καλοκαίρι του 2008 σε αυτόν εδώ το λεβέντη, που πάρκαρε το Land Rover του στο μισό μέτρο από κει που σκάει το κύμα. Την πινακίδα του φυσικά και δεν την σβήνω. Επειδή σε αυτή τη χώρα η Καφρίλα και η Μαλακία έχουν ονοματεπώνυμο. Άλλωστε είμαι βέβαιος ότι ο Πητ Κουτρομπούσης θα ήθελε να τον βρει για να τον γράψει στην ΚΔΟΑ σαν επίτημο μέλος (ΚΔΟΑ=Κτηνώδης Δύναμη Ογκώδης Άγνοια).

Μόνη μου χαρά σε σχέση με αυτό το φαινόμενο είναι η βάσιμη ελπίδα μου ότι το μπουρίνι που ξέσπασε τρεις ώρες μετά να τον βρήκε στο ίδιο σημείο, να του σήκωσε και να του πήρε όλα τα συμπράγκαλα που είχε αφημένα στη μισή παραλία και να του βράχηκε με θαλασσινό νερό η μηχανή...

Και όχι δεν του έβαλα τις φωνές, την είδα Γκαντι. Άλλωστε ένα γαμημένο μπάνιο πήγα να κάνω...

Ένας αυτοπυρπολημένος επί χούντας, ένας φιλόλογος, μία μονή, ένας οπλαρχηγός του κρητικού αγώνα, ένας αγιογράφος και λόγιος του Βυζαντίου, ένας βασιλιάς ελληνικής πόλης στον Τρωικό πόλεμο και τέλος ένας άλλος βασιλιάς ελληνικής πόλης στον ίδιο πόλεμο (ένα περίεργο πράγμα 3000 χρόνια "ιστορίας τους έθνους" οι μίσοι πόλεμοι ήταν ιμπεριαλιστικοί και οι άλλοι μισοί εμφύλιοι...). Τι κοινό έχουνε; Εμένα. Με άλλα λόγια μετακομίζω και επειδή τι δίαολο την έχουμε την κινητικότητα του σύγχρονου καπιταλισμού αλλάζω και πόλη (μην ανυσυχείτε γύρω γύρω είμαι...). Μέσα σε 11 χρόνια 3 πόλεις είναι καλά;

Ως εκ τούτου αγαπητοί μου αναγνώστες τούτο το ιστολόγιον δεν θα ανανεώνεται και πολύ συχνά από εδώ και μέχρι να ξαναβυσματωθούμε στο θαυμαστό κόσμο του διαδικτύου είναι και καλοκαίρι καταλαβαίνετε...

Μιας και είμαι κάπου που έχω πρόσβαση σε τηλεόραση, έκατσα χτες το βράδυ να χαζέψω λίγο πριν κοιμηθώ... Εκεί ανάμεσα σε διάφορα καταπληκτικά προιόντα που κανείς δεν ξέρει (ά ρε άτιμε καπιταλισμέ τρως τα καλύτερα μυαλά...), πετυχαίνω ένα ντοκυμανταίρ λίγο πριν το τέλος. Ήταν η δίκη 6 μελών της ΚΚΚ της Βόρειας Καρολίνας για τη δολοφονία 5 μελών του Κομμουνιστικού Κόμματος των Εργατων των ΕΠΑ σε μία δημόσια διαμαρτυρία των τελευταίων κατά της ΚΚΚ. Αυτό που μου έκανε μεγαλύτερη εντύπωση είναι ότι υπήρχε αποδεικτικό υλικό μιας βιντεοσκόπησης που έδειχνε τα μέλη της ΚΚΚ να πυροβολούν και να σκοτώνουν. Και αυτό που μου έκανε ακόμα μεγαλύτερη εντύπωση είναι ότι όλοι οι κατηγορούμενοι παρόλο που δείχνονται στο βίντεο αθωώθηκαν.

Τελικά η αμερικάνικη ιστορία έχει πολύ μα πάρα πολύ αίμα.

Τέλος πάντων δείτε εδώ το βίντεο (δεν το βάζω για ευνόητους λόγους μιας και δείχνει δολοφονίες) και διαβάστε εδώ στη Wikipedia.

Αναρωτιόσασταν τι θα διαβάζατε σήμερα;

Μετά την ΠΑΚ και την κριτική τους στον αγώνα της Λευκίμμης είχαμε και δεύτερη κριτική, αν μπορεί να θεωρηθεί βέβαια κριτική αυτό το ημιπαραλήρημα, που φέρει την υπογραφή Terminal 119.

Όποιος έχει το ανάλογο ψυχικό σθένος και την ανάλογη διανοητική οξύτητα μπορεί να δοκιμάσει να το διαβάσει εδώ.

Εγώ από την πλευρά μου δεν ξέρω καν αν έχει νόημα να τους πάρω στα σοβαρά μιας και δεν καταλαβαίνω πέρα από τα μισά. Προσπάθησα να εντοπίσω τα επιχειρήματα για ποιο λόγο οι σύντροφοι και οι συντρόφισσες τάσσονται κατά και κατακρίνουν τον αγώνα στη Λευκίμμη.

Με ειλικρινή προσπάθεια κατανόησης νομίζω ότι έχω εντοπίσει τα εξής:

1. Πρόκειται για μία κινητοποίηση που έχει υπό τον έλεγχο του το ΚΚΕ.

Ωραία. Μπορείτε να το αποδείξετε αυτό; Από που φαίνεται και ποια στοιχεία το αποδεικνύουν; Αντιθέτως εγώ θα έλεγα (με στοιχεία) ότι τον έλεγχο την όλης φάσης δεν τον έχει το ΚΚΕ, μία μικρή απόδειξη για αυτό ήταν όταν στην πορεία που έγινε στην πόλη του νησιού το μπλοκ των κατοίκων δεν άφησε (δε θέλησε) να αφήσει το ΚΚΕ να μπει από πίσω του. Αντιθέτως από πίσω του κάλεσε διάφορους ακροαριστερούς και αντιεξουσιαστές. Επίσης αυτό που τουλάχιστον καταλαβαίνει κανείς εδώ είναι ότι το ΚΚΕ προσπαθεί να πάρει τον έλεγχο. Που είδανε λοιπόν το ΚΚΕ να ελέγχει οι Terminal 119;

Δεν μπαίνω σε διαδικασία να αναλύσω την έννοια και τη σημασία των αγώνων πάλι. Οι αγώνες και δη οι κοινωνικοί και εργατικοί αγώνες έχουν αντιφάσεις. Εφόσον μέσα σε αυτούς τους αγώνες μπορούμε να δράσουμε και να αντιπροτείνουμε πράγματα, εφόσον αυτοί οι αγώνες δεν είναι υπό το καπέλο κάποιας γραφειοκρατίας πρέπει να είμαστε εκεί. Όλα τα άλλα είναι καμουφλάζ για να κρύψουμε την αδράνεια μας. Και να μην λερώσουμε τα χεράκια μας τα οποία είναι πεντακάθαρα από το γύρισμα των απαστράπτοντων σελίδων των βιβλίων του Μεγάλου Φαλακρού Φιλόσοφου.

2. Οι κάτοικοι και οι αγωνιστές εκεί δεν έχουν μία ξεκάθαρη και πολιτικά και οικολογικά απάντηση στο πρόβλημα.

Ενώ οι Terminal έχουν όλες τις λύσεις έτοιμες;

Οι ΟΤΑ αυτή τη στιγμή δεν είναι παρά πολιτικές φεουδαρχίες με την πιο αυστηρή έννοια της λέξης φεουδαρχία. Οι ΟΤΑ είναι τα οργανωμένα οικονομικοπολιτικά συμφέροντα κάθε τόπου. Αυτοί κάνουν κουμάντο και είναι άπειρες οι περιπτώσεις εκείνες όπου οι αποφάσεις τους και οι πολιτικές τους σα μοναδικό στόχο έχουνε το πιο στενό πολιτικοοικονομικό τους συμφέρον.
Οι διαχείριση και το ζήτημα των σκουπιδιών είναι ένα τεράστιο ζήτημα και πάντα είναι υπερτοπικό. Επίσης είναι ένα ζήτημα το οποίο μέσα στο σύστημα πολιτικής διαχείρησης δε χωράνε περιθώρια "μισοδουλειάς" (χαρακτηριστικό όλων των υποδομών που κατασκευάζονται στη χώρα). Ένας ΧΥΤΑ από τον οποίο θα κόψουνε 4-5 εκατομμύρια ευρώ για να τα φάνε μίζες, θα υπολειτουργεί και θα κακολειτουργεί. Αυτή την τακτική, όποιος μένει στην επαρχία την ξέρει. Σε ένα δρόμο, ή στο φωτισμό το να κόψεις 10 χιλιάρικα από το έργο δεν έχει κάποια άμεση και κυρίως τόσο μεγάλη επίδραση. Αυτή την αλήθεια, την αλήθεια ότι οι κάτοικοι των δήμων στην επαρχία δεν έχουν εμπιστοσύνη στο έργο των ΟΤΑ, οι κάτοικοι της Λευκίμμης την ξέρουν επίσης. Και με αυτό τον τρόπο, με αυτή τη δυσπιστία, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο το τοπικό και το υπερτοπικό σύστημα πολιτικής διαχείρισης μπαίνει σε κρίση. Και καλά του κάνουνε. Οι κάτοικοι δεν πιστεύουν ότι ο ΧΥΤΑ φτιάχνεται για ένα γενικό καλό. Τα 30 και τα 40 χρόνια πολιτικής φεουδαρχίας στα χωριά με τις φατρίες και τα οικονομικά συμφέροντα που κάνουν κουμάντο τώρα βρίσκονται σε κρίση. Και τα βάζουν οι κάτοικοι σε κρίση και πολύ καλά κάνουν.

Εγώ από την πλευρά μου πιστεύω ότι όταν το πολιτικό σύστημα μπαίνει σε κρίση από αγώνες των κατοίκων μόνο θετικά μπορώ να το δω...

Επιπλέον με ένα απλό ψάξιμο μπορεί κανείς σχετικά εύκολα να δει ότι οι κάτοικοι αντιπροτείνουν πράγματα. Και ακόμα πιο σημαντικό που εκεί θα πρέπει να σταθούμε αν θέλουμε να μιλάμε ουσιαστικά είναι ότι κάτοικοι απαιτούν να ακούγονται και να μετράει η άποψη τους. Αν αυτό φαίνεται μικρό στους Terminal, η απαίτηση δηλ. των κατοίκων να έχουνε εξουσία πάνω στη ζωή τους... με γεια τους και με χαρά τους. Προφανώς η κοινωνική και ατομική αυτονομία έτσι όπως την ερμηνεύουν οι Terminal δε σημαίνει κάτι τέτοιο...
3. Αυτοί που κινητοποιούνται δεν είναι κάτι παρά ένα ταλαίπωρο υποκείμενο. Ο λαός, ο όχλος (οι λέξεις δικές τους)... και η πλέμπα να συμπληρώσω εγώ. Υπάρχει μία προκατάληψη που θεωρεί ό,τι γίνεται από τα κάτω και ενάντια στην κυβέρνηση είναι καλό.

Καταρχήν το καλό και το κακό υπάρχει μόνο στις αμέτρητες ηθικολογίες του Terminal (όπως βέβαια και στις θρησκείες). Οι αγώνες δεν είναι ούτε καλοί, ούτε κακοί. Οι αγώνες ή συμβαίνουν ή δε συμβαίνουν. Οι αγώνες ή έχουν κάποια χαρακτηριστικά τα οποία τους πάνε μπροστά ή δεν έχουν αυτά τα χαρακτηριστικά. Και στους αγώνες αυτούς τα σοβαρά πολιτικά υποκείμενα εάν μπορούν ή όχι να παρέμβουνε παρεμβαίνουνε. Τώρα όλα τα υπόλοιπα για καλούς ή κακούς δεν έχουνε καμία σχέση με την ιστορική κοινωνική κίνηση. Και ξανά μανά όποιος κατακρίνει αγώνες να το κάνει με συγκεκριμένα στοιχεία και με συγκεκριμένα επιχειρήματα. Ούτε με μπουρδολογίες ούτε με αοριστολογίες. Αλλιώς ας το βουλώσει ή ας μιλάει μόνο για το πόσο καλά ή κακά είναι διάφορα κράτη στον πλανήτη, όπως μας έχουνε συνηθίσει οι Terminal.
4. Το αίτημα όχι ΧΥΤΑ στη Λευκίμμη είναι ισοδύναμο του όχι λαθρομετανάστες στο χωριό μας.

Μπράβο σύντροφοι και συντρόφισσες. Μήπως μπορείτε να μας πείτε γιατί το όχι φασίστες στις γειτονιές μας, γιατί το όχι κεραίες κινητής τηλεφωνίας στις γειτονιές μας, και γιατί το όχι μπάτσοι στα Εξάρχεια είναι πολύ πιο διαφορετικά και πολύ πιο μπροστά από το όχι ΧΥΤΑ στη Λευκίμμη; Ο μόνος λόγος που εγώ μπορώ να καταλάβω προέρχεται μόνο από το τέλος του κειμένου όπου λίγο πολύ οι Terminal ισχυρίζονται ότι όλη η ελληνική επαρχία είναι μία παραλλαγή της Αμάρυνθου. Μπράβο σπουδαία ανάλυση. Συγχαρητήρια. Ο συναισθηματισμός σας χορεύει με την ιδεολογία σας.
5. Τα αιτήματα είναι ετερόνομα, απολίτικα και δεν προάγουν κάποια ριζοσπαστική οικολογική λύση.

Μάλιστα. Προφανώς οι Terminal περιμένουν εκείνη την λαμπρή στιγμή που θα ανοίξουν οι κουρτίνες της ιστορίας και θα εμφανιστεί μπροστά μας η αυτόνομη κοινωνία. Και αυτοί τότε θα την αναγνωρίσουν και θα την δοξάσουν. Και η αυτόνομη κοινωνία θα τους ευχαριστήσει για αυτή την τιμή. Τί όμορφα!

Φαίνεται κανένας δεν τους έχει πει ότι η κοινωνική κίνηση είναι μία βρωμική δουλειά. Ότι το παλιό και το καινούριο αντιπαλεύουν διαρκώς μέσα στους ίδιους τους αγώνες. Και ότι δουλειά δική μας είναι να ξεκινάμε όπου μπορούμε αγώνες ή να εμπλακόμαστε και να προοωθούμε εκείνα τα πράγματα που πάνε τους αγώνες προς μία απελευθερωτική κατεύθυνση. Όχι δεν τους έχει πει κανείς. Δεν τους έχει πει κανείς ότι στοιχεία αυτονομίας με στοιχεία ετερονομίας μπορούν να υπάρχουν παντού και ταυτόχρονα, και ότι τα πολιτικά υποκείμενα πρέπει να παρεμβαίνουν για να ενισχύουν αυτή την αυτονομία.

Όχι... από ότι φαίνεται τους αρκεί να αραδιάζουν ηλιθιότητες και ασυναρτησίες από την ψηλή ταράτσα που κοιτάνε τον κόσμο.

Όχι άλλο Νταλάρα, Πάριο και Αλεξίου...

Όπα, όπα, όπα... Μα εδώ έχουμε έναν εργάτη! Ένα γαμημένο εργάτη. Έλεος πια με αυτούς τους εργάτες, ούτε μία ρομαντική φωτογραφία δεν μπορούμε να βγάλουμε χωρίς να είναι μές στη μέση.

Update:

Έγραψε ένας φίλος ότι βλέπω ότι θέλω και ότι εγώ έβαλα τον εργάτη εκεί πέρα. Καταρχήν λίγες στοιχειώδεις γνώσεις Photoshop αρκούν για να πάρει χαμπάρι τι γίνεται. Η χρήση ας πούμε του clone ή του pattern tool είναι ξεκάθαρη στο σημείο (2) που είναι ο συνάδερφος. Βέβαια η αλήθεια είναι ότι ούτε εδώ χρειάζονται ιδιαίτερες τεχνικές γνώσεις για να πάρει κανείς χαμπάρι τι παίζει. Έτσι λοιπόν όπως δε χρειάζεται να διαβάσεις το κεφάλαιο για να κταλάβεις ότι σε εκμεταλλεύονται, έτσι και εδώ χρειάζεται απλά να ανοίξεις τα ματάκια σου και να δεις τα 2 χέρια του καυμένου συναδέρφου στα σημεία (1,3) που δεν μπόρεσε να σβήσει ο ερασιτέχνης.


Δυστυχώς ή ευτυχώς μόνο οι εργάτες μπορούν να καταργήσουν τον εαυτό τους, καταργώντας τη μισθωτή σχέση...