Τι είδε η Αλίκη μέσα από τον καθρέφτη

Μετά από πρόσκληση του άθλιου ανέλαβα πάλι το ιστορικό καθήκον να γράψω 10 προτάσεις για το πως θα είναι ο κόσμος μετά από 50 χρόνια. Όταν το είδα αυτό μου ήρθε στο νου το τραγούδι In the year 2525, και βασικά μία διασκευή που έχω κάπου (είναι η δεύτερη). Τέλος πάντων εκεί που έψαχνα πέτυχα και την ελληνική εκδοχή του τραγουδιού, οπότε απολαύστε (το έχω χέσει λιγο με το youtube τελευταία αλλά τι το έχουμε το web 2.0...)







Λοιπόν:

1. Ο Βα.αλ. είναι Επίτιμος Πρόεδρος του Πλανήτη Γη με απόλυτη εξουσία όσον αφορά τον εκπολιτιστικό τομέα, για το ρόλο που έπαιξε στην Παγκόσμια Προλεταριακή Επανάσταση κατά το έτος 2020 αλλά κυρίως για το ξεκαθάρισμα του Παγκόσμιου Συντονιστικού Οργάνου Των Εργατικών Συμβουλιών του Πλανήτη από φραξιονιστικά στοιχεία και σταλινικούς που ήθελαν να εγκαθιδρύσουν τη δικτατορία του κόμματος.

2. Οι σταλινικοί είναι εξορισμένοι στην Ανταρκτική και οικοδομούν εκεί το σοσιαλισμό. Ο άθλιος έχει ένα blog και γράφει για το μουντιάλ και το ρετιρέ και φαντασιώνεται διάφορα.

3. Ο Παγκόσμιος Πλανητικός Ύμνος είναι το All tommorows parties των Velvet Underground.

4. Η θρησκεία έχει καταργηθεί, και έχει αντικατασταθεί από Ναούς της Νέας Σάρκας όπου προβάλλονται συνεχώς και μονίμως όλες οι ταινίες του Cronenberg.

5. Μετά την επιτυχία του μοντέλου εκπολιτισμού του Αρσένιου έτσι ώστε αυτός να γίνει άνθρωπος, όλες οι αναρτήσεις του It's all done by mirrors γίνονται υποχρεωτικό και το μόνο ανάγνωσμα σε όλες τις βαθμίδες εκπαίδευσης. Ο ίδιος ο Αρσένιος γίνεται Μέγας Κομμισάριος Των Τεχνών Και Του Λογου και γίνεται ο Μέγας Απόστολος του έργου του Βα.αλ.

6. Τα ζόμπι χαίρουν του απόλυτου σεβασμού όλων εργατικών συμβουλίων. Κάθε μήνα 3 μέρες είναι αφιερωμένες σε αυτά. Τους πετάνε ομοιώματα του Αρσένιου συμβολικά για την αποκύρηξη του παλιού του εαυτού.

7. Με την κλωνοποίηση όλοι έχουνε γίνει σαν το Βα.αλ. και έτσι και επιτέλους η ανθρωπότητα βρίσκει την αρμονία που χρειάζεται. Ένα 30% τοις εκατό είναι γυναίκες για να ομορφαίνουν το σύμπαν. Ζούνε σε ξεχωριστές κολλεκτίβες και επιτρέπεται η κυκλοφορία τους μόνο σε συγκεκριμένες ώρες.

8. Το 2059 ο Βα.αλ. πεθαίνει και ανακυρρήσεται Θεός.

9. Αμέσως μετά επιστρέφει σα ζόμπι και τους τρώει όλους.

10. Το 2060 τα ζόμπι κυριαρχούν στον πλανήτη...

Αυτά. Καλώ όλον τον κόσμο αν συμμετάσχει σε αυτό το πολύ καλό παιχνίδι και ιδιαίτερα την Πρωτοβουλία Αυτόνομων Κέρκυρας (που μου έδωσε την ίδεα...). (Για να δούμε τους απόμεινε καθόλου χιούμορ;).

Έλεγα, να έβαζα εδώ καμιά 10αριά ταινίες για να δει κανείς... Ξεκίνησα και όταν έφτασα στις 9 διαπίστωσα ότι οι 7 από αυτές είχαν μπόλικους φόνους, κυνηγητά, ζόμπι, παραδοξολογίες και γενικότερα πολύ αίμα. Επίσης διαπίστωσα ότι πολλά από αυτά είναι παράξενα road movies. Πορείες αν όχι στο χώρο τότε σίγουρα στο χρόνο, αλλά φτιαγμένες σίγουρα σαν να επρόκειτο για χώρο!!! (Μπακογιανόπουλε eat my dust). Γενικώς έβαλα trailer τα οποία δεν είναι και πολύ πετυχημένα αλλα έπρεπε να έχω ένα ενιαιό στυλ.

Thursday-Skip Woods
Ταινιάρα! Στο πνεύμα του Ταραντίνο, έχω την εντύπωση ότι αργότερα συνεργάστηκαν και κάπου αλλά δεν τα πάω καλά με τα ονόματα. Ένας πρώην μαφιόζος έχει αφήσει πίσω του το παρελθόν και έχει βολευτεί σε μία καινούρια πόλη, όταν το παρελθόν του τον καταδιώκει. Πολύ καλές ατάκες και πολύ αίμα. Ότι πρέπει για μπύρες και ηλιόσπορους.



Videodrome-David Cronenberg
Τι να πω για αυτό το αριστούργημα της 7ης τέχνης. Ότι και να πω θα είναι λίγο. Δείτε και σκεφτείτε. Παίζει και η θεά...



Wild at heart-David Lynch
Ok. Πιθανά διάφοροι να με στραβοκοιτάξουν αλλά αυτή μαζί με το Straight story τις θεωρώ από τις καλύτερες του. (Τώρα θα με στραβοκοιτάζουν ακόμα περισσότεροι...)



13 Tzameti-Gela Babluani
Μία από τις καλύτερες ταινίες της τελευταίας 5ετίας σίγουρα. Τρομερή γραφή, πολύ σπουδαία κίνηση, ανατριχιαστική ροή. Γενικώς η ταινία καταφέρνει στην αρχή να σε ταυτίσει πολύ με τον ήρωα και στην συνέχεια σου αλλάζει τον αδόξαστο. Να τη δείτε, αλλά όχι πριν πάτε για ύπνο. Θα σας τσιτώσει άγρια. Και όχι η βία δεν είναι αυτή που απεικονίζεται. Πολύ περισσότερο είναι η βία που εννοείται...



Jackie Brown-Quentin Tarantino
Η καλύτερη του ταινία. Πως μπορείς να ασκήσεις κοινωνική κριτική πάνω σε ένα σφιχτοδεμένο σενάριο. Μετά από αυτό ο Ταραντίνο θα μπορούσε να πεθάνει.



From dusk till dawn-Robert Rodriguez
Cult αναμφισβήτητα. Στην ίδια κατηγορία με το Thursday. Δε λέω τίποτα. Η ταινία ΤΑ ΣΠΑΕΙ.



Simple Blood-Joel and Ethan Cohen
Ότι και να πω για αυτή την ταινία μάλλον είναι λίγο ένα από τα καλύτερα νουάρ που έχω δει, καταπληκτική φωτογραφία, σκοτεινή και σκληρή, σπουδαία κοψίματα, τρομερή ένταση. Με αυτή την έννοια κατά τη γνώμη μου το No country for old men δεν ήταν παρά μία καλή επανάληψη.



Straight to hell-Alex Cox
Στο γνωστό μοτίβο, πυροβολισμοί, αίμα, παρακμή, αποτυχημένο σεξ, βία. Επίσης μπορείτε να απολαύσετε τους Joe Strummer, Elvis Costello, Shane McGohan, Jim Jarmusch και διάφορους άλλους να τρώνε και να ρίχνουνε μπόλικες σφαίρες.



Sympathy for Mr. Vengeance Chan-wook Park
Απόλυτη σιωπή. Δείτε τη και μη μιλήσετε για αυτήν. Θα εκτεθείτε.



Mystery Train-Jim Jarmusch
E λοιπόν εμένα αυτή είναι η αγαπημένη μου ταινία του γενικώς αγαπημένου Jarmusch. Χαλαρή, γλυκιά και πικρή. Από τις πιο όμορφες ταινίες που έχω δει...



Chopper-Andrew Dominik
H ιστορία ενός αυστραλού εγκληματία βασισμένη στην αυτοβιογραφία του. Βία σκέτη βία. Κόλαση κανονικά...



The wild bunch-Sam Pekinpah
Οι μισοί από τους αποπάνω δεν θα υπήρχαν αν δεν υπήρχε αυτή εδώ η ταινία. Αρσιστούργημα. Όποιος δεν την έχει δει δεν έχει δει τίποτα.



Ascenseur pour l'echafaud-Luis Mall
E οι άλλοι μισοί από τους πάνω δεν θα υπήρχαν αν δεν υπήρχε αυτή η ταινία. Το απόλυτο νουάρ κατά τη γνώμη μου. Και θεσπέσια μουσική του Miles Davis...

Μου ζητήθηκε πιο κάτω να γράψω μία ανταπόκριση από τη συζήτηση στη Θεσσαλονίκη για την επισφάλεια. Ωστόσο αν έγραφα λίγα θα έγραφα πολύ λίγα και αν έγραφα πολλά θα έγραφα πάρα πολλά.

Τέλος πάντων το μόνο που μπορώ να κάνω αυτή τη στιγμή είναι να παραπέμψω εδώ, όπου έχει και ένα πολύ καλό σχετικό κείμενο.

Λοιπόν φέτος στην παραλία ξεχάστε το "Όνομα του ρόδου", το Ναγκίμπ Μαφχούζ, τον Γιάλομ, ή τις προκυρήξεις της 17Ν (παλιά καλή και δοκιμάσμενη πρόταση του Τζιμάκου...). Φέτος το καλοκαίρι ένα είναι το ανάγνωσμα για τις παραλίες, το οποίο μάλιστα έχει τεράστιες προοπτικές να σας κάνει και καλύτερους σαν ανθρώπους, ορίστε: Η Προλεταριακή Εμπειρία του Κλώντ Λεφόρ.



Η προλεταριακή εμπειρία, προγραμματικό κείμενο που γράφτηκε από τον Claude Lefort το 1952 λίγο πριν την (πρώτη) αποχώρησή του από το «Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα», με το οποίο ασκείται κριτική στις κυρίαρχες (μαρξιστικές) αντιλήψεις της πρώτης μεταπολεμικής περιόδου, αμφισβητώντας την ιδέα της ιστορικής νομοτέλειας και του τεχνολογικού ντετερμινισμού, εγκαινιάζει, από επαναστατική σκοπιά, τη μεθοδολογία και την πρακτική της εργατικής έρευνας.

Η ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΚΗ ΕΜΠΕΙΡΙΑ

Δεν υπάρχει φράση του Μαρξ που να έχει αναμασηθεί περισσότερο από αυτή: «Μέχρι τώρα, η ιστορία όλης της κοινωνίας είναι ιστορία ταξικών αγώνων» . Παρόλα αυτά, η φράση αυτή δεν έχει χάσει τίποτα από την εκρηκτικότητά της. Ούτε οι άνθρωποι σταμάτησαν να τη σχολιάζουν πρακτικά ούτε και οι θεωρίες των φενακιστών να ραδιουργούν με το νόημά της και να την υποκαθιστούν με τις πιο εφησυχαστικές αλήθειες. Πρέπει μήπως να παραδεχτούμε πως η ιστορία καθορίζεται εξολοκλήρου από την πάλη των τάξεων; Και σήμερα, εξολοκλήρου, από την πάλη του προλεταριάτου ενάντια στις τάξεις που το εκμεταλλεύονται; Πως η δημιουργικότητα της ιστορίας και η δημιουργικότητα του προλεταριάτου είναι, στη σύγχρονη κοινωνία, ένα και το αυτό πράγμα; Στο σημείο πάντως αυτό δεν υπάρχει αμφισημία στον Μαρξ: «Από όλα τα εργαλεία της παραγωγής», γράφει, «την πιο μεγάλη παραγωγική δύναμη την κατέχει η ίδια η επαναστατική τάξη». Αντί όμως αυτός ο ψευδο-μαρξισμός όλων των ειδών και των αποχρώσεων να ανάγει τα πάντα σε αυτή τη μεγάλη παραγωγική δύναμη, αντί να ερμηνεύσει την πορεία της κοινωνίας σύμφωνα με την πορεία της επαναστατικής τάξης, θεωρεί καταλληλότερο να προσδέσει την ιστορία σε μια λιγότερο ευμετάβλητη βάση. Μετατρέπει τη θεωρία της πάλης των τάξεων σε μια επιστήμη καθαρά οικονομική, διατείνεται πως θεσπίζει νόμους κατ' εικόνα εκείνων της κλασικής φυσικής, εξάγει από αυτούς την υπερδομή και συνάγει τη συμπεριφορά των τάξεων από φαινόμενα πρωτίστως ιδεολογικά. Το προλεταριάτο και η αστική τάξη, λένε, δεν είναι παρά «προσοπωποιήσεις των οικονομικών σχέσεων» -η φράση υπάρχει στο Κεφάλαιο∙ το μεν πρώτο της μισθωτής εργασίας, η δε δεύτερη του κεφαλαίου. Η πάλη, λοιπόν, μεταξύ τους δεν είναι παρά η αντανάκλαση μιας αντικειμενικής σύγκρουσης, εκείνης, που σε δεδομένες περιόδους, δημιουργείται μεταξύ της ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων και των υφιστάμενων παραγωγικών σχέσεων. Έτσι όπως η σύγκρουση αυτή απορρέει από την ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων, έτσι και η ιστορία, που υπόκειται κατά βάση στην ανάπτυξη αυτή, μετατρέπεται σιγά-σιγά σε ένα από τα ιδιαίτερα στάδια εξέλιξης της φύσης. Την ίδια στιγμή που υποσκάπτεται ο ρόλος των τάξεων, υποσκάπτεται και ο ρόλος των ανθρώπων. Βέβαια, η θεωρία αυτή δεν παραλείπει να ασχολείται με την ανάπτυξη του προλεταριάτου· αν το κάνει όμως, δεν είναι παρά για να κρατήσει από αυτό τα αντικειμενικά του χαρακτηριστικά, την εξάπλωση, την πυκνότητα και τη σύνθεσή του· στην καλύτερη, αυτά τα συσχετίζει με τις μεγάλες εκδηλώσεις του εργατικού κινήματος· το προλεταριάτο αντιμετωπίζεται ως μια ασυνείδητη και ομοιόμορφη μάζα, του οποίου παρακολουθεί τη φυσική του εξέλιξη. Όσον αφορά δε τα στάδια της διαρκούς του πάλης ενάντια στην εκμετάλλευση, τις επαναστατικές δηλαδή πράξεις και τις ποικίλες ιδεολογικές εκφράσεις που τις συνόδευσαν, αυτά δεν απαρτίζουν την αληθινή ιστορία της τάξης, αλλά αποτελούν συνέπεια της οικονομικής της λειτουργίας.

Ο Μαρξ όχι μόνο διαφοροποιείται από τη θεωρία αυτή, αλλά της έχει ασκήσει και ρητά κριτική στα φιλοσοφικά έργα της νεότητάς του· η τάση να παρουσιαστεί η ανάπτυξη της κοινωνίας ως μια διαδικασία καθεαυτή, ανεξάρτητη δηλαδή από συγκεκριμένους ανθρώπους και από τις σχέσεις, συνεργασίας ή πάλης, που αυτοί αναπτύσσουν μεταξύ τους, αποτελεί, σύμφωνα με τον Μαρξ, μια μορφή αλλοτρίωσης σύμφυτη με την καπιταλιστική κοινωνία. Οι άνθρωποι οδηγήθηκαν στο να παριστάνουν την ανθρώπινη δραστηριότητα εν γένει ως μια φυσική δραστηριότητα και την Κοινωνία ως μια αυθύπαρκτη οντότητα ακριβώς επειδή έγιναν ξένοι απέναντι στην εργασία τους και επειδή η κοινωνική συνθήκη τους επιβλήθηκε ανεξάρτητα από τη θέλησή τους.

Ο Μαρξ με την κριτική του δεν εξάλειψε την τάση αυτή -όχι περισσότερο από το να καταργήσει την αλλοτρίωση με το να την ξεσκεπάσει· αυτή αναπτύχθηκε, αντίθετα, από τον Μαρξ με τη μορφή ενός υποτιθέμενου οικονομικού υλισμού που, με το χρόνο, έπαιξε ένα συγκεκριμένο ρόλο στο φενακισμό+ του εργατικού κινήματος. Ισχυροποιώντας την κοινωνική διαίρεση του προλεταριάτου μεταξύ μιας εργατικής ελίτ, που συνδέονταν με μια φράξια της διανόησης, και τη μάζα της τάξης, η τάση αυτή ήρθε να δώσει τροφή σε μια εξουσιαστική ιδεολογία, της οποίας ο γραφειοκρατικός χαρακτήρας φανερώθηκε πλήρως με το σταλινισμό. το προλεταριάτο σε μια μάζα υποταγμένη σε νόμους, σε παράγοντα της οικονομικής τους λειτουργίας, ο σταλινισμός δικαιολογούνταν με το να το χρησιμοποιεί ως εκτελεστή στους κόλπους της εργατικής οργάνωσης και να το κάνει αντικείμενο της εκμετάλλευσής του.

Στην πραγματικότητα, η καλύτερη απάντηση απέναντι σε αυτόν τον οικονομικό ψευδο-υλισμό προέρχεται από το προλεταριάτο που ο ίδιος ο Μαρξ πρακτικά ανέδειξε. Ποιος δε βλέπει πως αυτό όχι μόνο δεν αντέδρασε μέσα στην ιστορία απέναντι σε οικονομικά προσδιορισμένους εξωτερικούς παράγοντες -βαθμός εκμετάλλευσης, επίπεδο ζωής, τρόπος σύνθεσής του-, αλλά πως έδρασε πραγματικά, παρεμβαίνοντας επαναστατικά, όχι με βάση κάποιο προδιαγεγραμμένο, από την αντικειμενική του συνθήκη, σχέδιο, αλλά σε συνάρτηση με την συσσωρευμένη ολική του εμπειρία. Θα ήταν παράλογο να ερμηνεύσουμε την ανάπτυξη του εργατικού κινήματος χωρίς να τη σχετίζουμε διαρκώς με τη οικονομική δομή της κοινωνίας∙ το να θέλουμε όμως να την περιστείλουμε αποκλειστικά και μόνο σε αυτήν την τελευταία είναι σα να αγνοούσαμε, στο μεγαλύτερό της βαθμό, τη συγκεκριμένη συμπεριφορά της τάξης. Ποιος θα επιχειρούσε να εξάγει το μετασχηματισμό, εδώ κι έναν αιώνα, της εργατικής νοοτροπίας, των μεθόδων πάλης και των μορφών οργάνωσής της, από την οικονομική διαδικασία;

Θα το βρείτε σίγουρα σε κεντρικά βιβλιοπωλεία.

Πήζει ο φίλος μας ο Αρσένιος στη Φραπεδούπολη και πρέπει να την πληρώσουμε εμείς τώρα και να δούμε τα ψευδοκουλτουριάρικα που βλέπει αυτός. Επειδή όμως εμείς δεν είμαστε πικραμένοι διανοούμενοι αλλά ημιλούμπεν προλετάριοι ορίστε η αντιπρόταση μας για αυτό το καυτό καλοκαίρι.

Κύριες και κύριοι Zombie Strippers.



Υπόθεση:

Ένας ιός που μετατρέπει τους ανθρώπους σε ζόμπι αλλά είναι πιο αποτελεσματικός στις γυναίκες ξεφεύγει από το εργαστήριο και απλώνεται σε ένα underground στριπτιτζάδικο. Αυτά τα λίγα σας φτάνουνε για να δείτε την ταινία.

Και για να μην με κατηγορήσει κανείς για σεξισμό ορίστε μία σκηνή όπου μία εργάτρια της βιομηχανίας του σεξ περιποιείται έναν πελάτη... Βάζει ιδέες γενικώς...

Οι συντροφοι από Κέρκυρα στην πρόσφατη απάντηση τους σε έναν διάλογο που έχει ξεκινήσει εδώ και καιρό (και όπου βαριέμαι να βάζω συνδέσμους), θεωρούν ότι θίγονται από το κείμενο μου Για λευκότερα λευκά...

Καταρχήν, ότι θέλω άμεσα να απευθύνω στους ίδιους, ότι θέλω να πω ότι αφορά άμεσα τους ίδιους (και αυτό δεν ισχύει φυσικά μόνο για την ΠΑΚ) το λέω άμεσα για τους ίδιους. Με αυτή την έννοια το κείμενο τους αφορά μόνο σαν αφορμή. Οι αιτίες για να γράψω το κείμενο είναι άλλες. Πολύ περισσότερες και πολύ πιο διευρυμένες από την πολιτική τοποθέτηση των συντρόφων για τη Λευκίμμη. Είναι ας πούμε πολύ τραγικότερο παράδειγμα (όπως λέει και ο inlovewithlife πιο κάτω) η στάση αυτών των αυτόνομων που βγήκαν στο μέσω ενός αγώνα να φωνάξουν σκατά στο κίνημα μπας και κάνας αυτόνομος φοιτητάριος κοινωνικοποιηθεί και ξεφύγει από τα νύχια της λενινιστικής τους σέκτας, είναι επίσης πολύ τραγικότερη η στάση πολλών συντρόφων και συντροφισσών που συνεχώς σνομπάρουν με τον πιο ελλεινό κυνισμό αγώνες που γίνονται εδώ κοντά μας και προτιμούν ανταυτού να κάνουν αλληλεγγύη στους Ζαπατίστας επειδή αυτό είναι πολύ πιο εύκολο (με αυτό δεν εννοώ ότι όλοι όσοι κάνουν αλληλεγγύη στους Ζαπατίστας είναι αυτό το πράγμα έτσι;), είναι ακόμα πιο τραγικό από όλα αυτά η τάδε ή η δείνα ομάδα να απαξιώνει τον τάδε ή δείνα αγώνα χωρίς καν να μπαίνει στη διαδικασία να μας εξηγήσει το γιατί.

Τέλος πάντων, το κείμενο δεν τους αφορά άμεσα παρα μόνο έμμεσα, ωστόσο θεώρησαν σκόπιμο να μου απαντήσουν, και εννοείται καλά το έκαναν, προτιμώντας παρόλαυτα να με στολίσουν με μπόλικους χαρακτηρισμούς θεωρώντας ίσως ότι το "τρία πουλάκια που κάθονται" τους αφορά προσωπικά σαν άτομα και όχι σαν ομάδα. Για ιστορικούς λόγους αλλά και επειδή λογοτεχνικά το βρίσκω κομψοτέχνημα ορίστε:

"Στο ζήτημα αυτό ενδεχομένως να επανέλθουμε εκτενέστερα στο προσεχές μέλλον, αλλά τη φορά αυτή όχι απαντώντας στο βααλ, ο οποίος στη νέα του συνεισφορά στο διάλογο που έχουμε ανοίξει –και η οποία υπέπεσε στην αντίληψη μας, ενώ είχαμε ήδη γράψει πέραν του ημίσεως της παρούσας απάντησης– καταφέρθηκε εναντίον μας, επ΄ αφορμή της θέσης που λάβαμε στην πρόσφατη ανακοίνωση μας για τα γεγονότα με τον εύγλωττο τίτλο «τρία πουλάκια κάθονταν». Δεν κρίνουμε σκόπιμο να συνεχίσουμε έναν διάλογο, όπου ο συνομιλητής ως μόνο μέλημα του κατά τα φαινόμενα έχει να μας επαναφέρει στο «ορθό δρόμο» της επανάστασης, –είναι, άλλωστε, πλέον γνωστό τοις πάσοι ότι παρεκκλίνουμε– προσγειώνοντας μας στην πραγματικότητα με την οποία ο ίδιος προφανώς έχει εγκαινιάσει μια προνομιακή σχέση, διαμέσου της οποίας καθίσταται διάμεσος της, medium, ούτως ώστε διαμέσου των χειλών του –και εν προκειμένω του πληκτρολογίου του– να ομιλεί η ίδια αυτοπροσώπως! Εμείς νομίζαμε ότι σε ένα διάλογο αντιπαρατίθενται γνώμες και όχι θέσφατα. Αλλά, όπως θα σας είναι ήδη γνωστό, αγαπητοί σύντροφοι και συντρόφισσες, η επίκληση της πραγματικότητας ως άλλης κολυμπήθρας του Σιλωάμ δεν αντιφάσκει καθόλου, κάθε άλλο μάλιστα, με το να είναι κανείς βυθισμένος έως τα ρουθούνια στην ιδεολογία. Άλλωστε σε τι μπορεί να ωφεληθεί από έναν διάλογο μαζί μας ο βααλ κατόπιν όλων αυτών, όταν είναι πρόδηλο πως ημείς ευρισκόμεθα εκτός τόπου και χρόνου και είμεθα ηλίθιοι. Δηλώνουμε ευθαρσώς ένοχοι για αμφότερες τις κατηγορίες. Είμαστε εκτός τόπου και χρόνου, όταν οι δύο τελευταίοι συγκροτούν τον ιδιόκοσμο του «χώρου» που ασφαλώς είναι άλλος από αυτόν στον οποίον εμείς ζούμε. Είμαστε επίσης, αν όχι ηλίθιοι, τουλάχιστον αφελείς, αφού πιστέψαμε ειλικρινώς πως ήταν δυνατή η διεξαγωγή ενός διαλόγου με το βααλ, παραβλέποντας το συχνά πατερναλιστικό ύφος του. Και τουλάχιστον να ήταν σε κατάλληλη ηλικία να γίνει ο πατερούλης μας… Ας περίμενε τουλάχιστον να ασπρίσουν πρώτα τα μαλλιά του, ώστε να πείθει περισσότερο ως σοφός. Τέλος πάντων εμείς δεν σκοπεύουμε να ανεχθούμε περαιτέρω ηθικοδιδακτισμούς. Έχουμε άλλωστε καταστεί αποδέκτες πληθώρας τέτοιων τελευταίως… Κλείνοντας, δεν μπορούμε παρά να συμφωνήσουμε με το βααλ σε ένα πράγμα: δεν υπάρχει αισιοδοξία ή απαισιοδοξία. Υπάρχει από τη μία η διάθεση να δεις κατάματα την πραγματικότητα και να αποπειραθείς να την ερμηνεύσεις και από την άλλη η ονειροπόληση."

Η αλήθεια είναι ότι έχω ακούσει πολλά χειρότερα στη ζωή μου από χαρακτηρισμούς. Τέτοια που οι κατηγοριές των συντρόφων της ΠΑΚ είναι μία δροσερή αύρα που χαιδεύει το φαλακρό μου κρανίο. Επίσης έχω αποφασίσει στην πολιτική μου δραστηριότητα να μην απαντάω ποτέ σε τέτοιους χαρακτηρισμούς καθότι ο βασικός στόχος που τέτοιοι χαρακτηρισμοί έχουν, δεν είναι άλλος από το να εκτρέψουν την κουβέντα από την αντιπαράθεση επιχειρημάτων στην αντιπαράθεση προσωπικοτήτων. Τέλος πάντων, πολιτικά εγώ θεωρώ απαράδεκτες τέτοιες πολιτικές επιθέσεις, όχι λόγο κάποιας επαναστατικής ηθικής αλλά επειδή δεν προοωθούν το διάλογο. Αλλά ξέχασα... η ΠΑΚ δεν επιθυμεί να συνεχίσει το διάλογο με μέντιουμ και χαρτορίχτες.

Τέλος πάντων, δεν έχω να γράψω και πάρα πολλά. Απαιτώ από συντρόφους οι οποίοι επικαλούνται πολιτικές ομάδες σαν το Σ ή Β και ανθρώπους σαν το Στίνα, να βάλουνε τον κώλο τους κάτω και να μας πούνε γιατί ο τάδε αγώνας είναι μία μαλακία, όχι με πολιτικές διακυρήξεις και με επικλήσεις στην επαναστατική θεωρία αλλά με συγκεκριμένα παραδείγματα του τι κάνουν και το τι λένε αυτοί που αγωνίζονται, και γιατί όσα κάνουν και όσα λένε οι Λευκιμιώτες είναι μαλακίες. Καλή η κριτική στον επιστημονικό σοσιαλισμό αλλά εδώ δε μιλάμε για αυτό. Είναι σαν να ρώτας την ΠΑΚ αν της άρεσε ένα πιάτο φαί και αυτή αντί να απαντάει "δεν έχει αλάτι και πιπέρι και δεν είναι βρασμένο καλά" να απαντάει "άκουσα μία φήμη ότι αυτό το φαί δεν είναι καλό"... Να ανταπαντήσω λοιπόν και εγώ από την πλευρά μου ότι όσο η ΠΑΚ δεν απαντάει με στοιχεία γιατι και πως ο αγώνας των Λευκιμαίων δεν της κάνει, θα κινείται σαν εκκρεμές από την γελοιότητα στη γραφικότητα και τούμπαλιν...

Τέλος για να το κλείσουμε. Γράφουν οι σύντροφοι της ΠΑΚ ότι διάλογος σημαίνει ανταλλαγή γνωμών. Σημαίνει και αυτό αλλά βασικά σημαίνει ανταλλαγή επιχειρημάτων. Και επιχειρήματα δυστυχώς δεν είδαμε. Μόνο προσωπικές κατηγορίες... προσωπικές κατηγορίες στις οποίες ο χώρος είναι ενα πολύ ευχάριστο περιβάλλον για να αναπτυχθούν για να καταλήξει η συζήτηση στο "ξέρεις εγώ ποιος είμαι ρε;;;"... Τέτοιες γνωριμίες με πολλές σημαντικές προσωπικότητες έχω κάνει πολλές στη ζωή μου. Μου φτάνουνε. Όχι τίποτα επειδή δεν πρόκειται ποτέ εγώ να γίνω κάποιος τόσο σημαντικός όπου μία ολόκληρη δουλειά μηνών, ψαξίματος, τρεξίματος και συζήτησης όπου 10 και 20 επιχειρήματα μιας άποψης διαφορετικής από τη δικιά μου να καταρρέει εν ριπή οφθαλμού μπροστά στο προλεταριακο μεγαλείο της φαλάκρας μου και στο απατράπτον πληκτρολόγιο μου που ας μην ξεχνιόμαστε έχει ήδη περάσει στην ιστορία...

Τέλος πάντων. Απαιτώ από τους συντρόφους επιχειρήματα. Αν νομίζουν ότι μπορούν να κάνουν καλύτερους διαλόγους κάπου αλλού ας τους κάνουνε. Ο καθένας έχει το συνομιλητή που του αξίζει.

ΥΓ. Φυσικά το από πάνω κείμενο του αποσπάσματος δεν το παραβλέπω, θα απαντήσω εν καιρώ.

Τον τελευταίο μήνα όλοι αναρωτιόμαστε τι στο καλό συμβαίνει στη Λευκίμμη. Είναι αλήθεια ότι όλους μας μας εντυπωσίασαν οι "ειδήσεις" και τα νέα από εκεί. Επιθέσεις με μολότωφ στους μπάτσους, ενέδρες και πετροπόλεμος, αλλά και νεκροί και τραυματίες, συλλεφθέντες και κατηγορούμενοι. Δυστυχώς οι περισσότεροι μένουν εκεί. Είτε από την ορθή είτε από την ανάποδη. Στην λαμπρή διάθλαση που λαμβάνει αυτός ο αγώνας μέσα από τα ΜΜΕ.

Υπάρχουν όμως και κάποια δεδομένα τα οποία θα πρέπει να έχουμε υπόψη μας, γενικώς.

Ένα πρώτο είναι ότι δεν υπάρχουν πολιτικά καθαροί αγώνες. Δεν μπορούν να υπάρξουν πολιτικά καθαροί αγώνες επειδή η διαδικασία που ένα πολιτικό υποκείμενο προσπαθεί να δει τους κοινωνικούς αγώνες είναι λάθος εξαρχής. Και είναι λάθος εξαρχής επειδή ξεκινάει από πάνω (από το πεδίο των ιδεών) και πάει προς τα κάτω προσπαθώντας να δει που και πως αυτές οι ιδέες εμφανίζονται στην πραγματικότητα. Αν αυτές οι ιδέες που έχει κάποιος στο κεφάλι του εμφανίζονται στην πραγματικότητα μιλάμε για μία πολύ τυχερή πραγματικότητα. Αν όχι η καυμένη η πραγματικότητα βρίσκεται στην άκρη των όπλων της κριτικής. Με αυτοί την έννοια οι μόνοι καθαροί πολιτικά αγώνες, αυτοί δηλ. που έχουνε σαφή πολιτικά χαρακτηριστικά είναι μόνο όσοι εκκινούνται από πολιτικά υποκείμενα. Όλοι οι υπόλοιποι αγώνες κοινωνικοί και εργατικοί, είναι βρώμικοι. Είναι λερωμένοι από την πραγματικότητα της καπιταλιστικής συνθήκης, με αυτή την έννοια έχουν αντιφάσεις. Και είναι απολύτως λογικό να έχουν αντιφάσεις. Ειδικότερα όσο πιο ανέλεγκτοι είναι αυτοί οι αγώνες από τους θεσμούς και τις δομές τις διαμεσολάβησης (συνδικαλιστές, παρατάξεις, κόμματα), τόσο πιο αντιφατικοί θα είναι. Με αυτή την έννοια όποιος αναζητά κριτήρια πολιτικής ή ιδεολογικής καθαρότητας σε κοινωνικούς ή εργατικούς αγώνες, είναι στην καλύτερη εκτός τόπου και χρόνου και στη χειρότερη ένας ηλίθιος ιδεολόγος. Γιατί πάντα θα διαψεύδεται. Γιατί για ένα περίεργο λόγο η πραγματικότητα μονίμως θα απέχει από την ιδεολογία.

Με όλα τα παραπάνω δε θέλω να πω ότι οι πολιτικές ιδέες, οι πολιτικές αντιλήψεις είναι άχρηστες γενικώς. Βασικά υπάρχει μία τεράστια διαφορά ανάμεσα σε μία θεώρηση των πραγμάτων και σε μία ιδεολογία. Η θεωρία είναι η ματιά του υποκειμένου, είναι το πως βλέπει τα πραγμάτα, ενώ ταυτόχρονα είναι μέσα στα ίδια τα πράγματα, πράττει και αναλόγως βλέπει. Η θεωρία και πράξη σε αυτή την περίπτωση είναι ένα. Βλέποντας και κάνοντας, κάνοντας και βλέποντας. Από την άλλη η ιδεολογία είναι ένα πλήρες σύστημα ιδεών λίγο η περισσότερο αυστηρό όπου καλαίται η πραγματικότητα να προσρμοστεί σε αυτό. Η διαφορά είναι ότι από τη μία μιλάμε για διαλεκτική μεταξύ ιδεών και πραγματικότητας και από την άλλη για προσαρμογή της πραγματικότητας στην ιδεολογία.

Αυτό όμως είναι αλήθεια ακούγεται στην καλύτερα σαν ένας οπορτουνισμός και στη χειρότερη σαν ένας λαικισμός. Ότι κάνουν οι εργάτες λοιπόν είναι σωστό και εμείς θα πρέπει να ακολουθήσουμε; Καταρχήν εδώ να πούμε ότι οι φίλοι μας οι εργάτες ή οι εκμεταλλευόμενοι ή οι καταπιεσμένοι (ότι σας αρέσει), είναι ικανοί και για το χειρότερο και για το καλύτερο. Από την άλλη, μιλάω και το ξανατονίζω για διαλεκτική, μεταξύ θεωρίας και μεταξύ πραγματικότητας. Ας φέρω ένα παράδειγμα. Δεν υπάρχει πιστεύω σχεδόν κανένας αντιεξουσιαστής που να λέει ότι η άμεση δημοκρατία (αυτό το φλου πράγμα) είναι κάτι κακό. Όλοι λένε ότι είναι κάτι πολύ καλό. Τι σημαίνει όμως πρακτικά αυτή η καλοσύνη; Ποιο είναι το κριτήριο που λέει ότι η άμεση δημοκρατία είναι ένας καλός τρόπος να παίρνεις αποφάσεις; Για έναν ιδεολόγο η άμεση δημοκρατία είναι καλή για λόγους που τις περισσότερες φορές υπερβαίνουν την πραγματικότητα. Είναι καλή επειδή υπάρχει ισότητα, όλοι έχουν δικαίωμα να μιλήσουν, και όλοι έχουνε λόγο. Γίνεται δηλ. μία ερμηνεία με βάση πολιτικές αρχές και αξιώματα. Αντιθέτως, εγώ ισχυρίζομαι ότι η άμεση δημοκρατία, να αποφασίζει με άλλα λόγια ο κάθε άνθρωπος για τα ζητήματα που τον αφορούν δεν είναι θέμα πολιτικών αξιωμάτων. Είναι θέμα πρακτικό, είναι θέμα καθημερινότητας είναι τόσο υλικό όσο το ποτήρι που πίνει κανείς νερό. Αν αποφασίζεις εσύ ο ίδιος για ότι σε αφορά δεν εκπληρώνεις ένα ιστορικό καθήκον, ούτε την πολιτική πλατφόρμα του τάδε κόμματος ή της δείνα οργάνωσης, αν αποφασίζεις εσύ ο ίδιος για τα ζητήματα οπου σε αφορούν έχεις λόγο πάνω στην πραγματικότητα, και έχεις ταυτόχρονα και ευθύνη για αυτή την πραγματικότητα. Συμμετέχεις και συνδιαμορφώνεις μαζί με άλλους της κοινή σου ζωή, την κοινή σας ζωή με αυτούς. Επιπλέον και πολύ περισότερο, μπορεί να δει κανείς μερικούς καθαρά πρακτικούς λόγους γιατί η άμεση δημοκρατία, για παράδειγμα είναι καλή. Εκφράζονται πολλές γνώμες, εξετάζεται ένα θέμα από πολλές οπτικές και άσχετα αν θα επιλεχθεί ή όχι η καλύτερη λύση όλοι όσοι έχουν αποφασίσει με τον έναν ή τον άλλο τρόπο έχουν ευθύνη για την υλοποίηση της.

Εν ολίγοις για να καταλήξω η διαφορά είναι ότι η ιδεολογία λέει ότι η άμεση δημοκρατία είναι καλή επειδή ακολουθά κάποιες πολιτικές αρχές ισότητας, αυτοθέσμισης κλπ κλπ, ενώ η πραγματικότητα λέει ότι η άμεση δημοκρατία είναι καλή επειδή κάνει τα πράγματα να λειτουργούν καλύτερα και πιο αποτελεσματικά. Εννοείται βέβαια ότι για να λέει η ιδεολογία όλα αυτά για την άμεση δημοκρατία εκκινείται από το τι είναι στην πραγματικότητα ιστορικά η άμεση δημοκρατία. Διαδικασία όμως η οποία ιστορικά έχει σπάσει. Αν κάποτε τα βιβλία και η επαναστική πρακτική των κινημάτων ηταν συνδεδεμένα, και το ένα ήταν κομμάτι του άλλου, τώρα έχουμε απομείνει με τα βιβλία στο χέρι, και επομένως σε μία διαδικασία όπου η θεωρία έρχεται να εξηγήσει τους αγώνες, να τους κρίνει και να τους πάει παραπέρα, πλέον εμείς έχουμε απομείνει από αυτούς τους αγώνες να μην έχουμε τους αγώνες αλλά τη θεωρία που έχει εκπέσει στο πεδίο της ιδεολογία. Με αυτή την έννοια δε χρειαζόμαστε ιστορικά επαναστατική θεωρία πρώτα και κύρια άμεσα. Αυτό που άμεσα χρειαζόμαστε είναι αγώνες, είτε μας αρέσει είτε όχι πάνω εκεί θα βασιστεί και η επαναστατική θεωρία για να προχωρήσουν αυτοί οι αγώνες.

Θα θεωρήσω δεδομένο εγώ από την πλευρά μου ότι τις περισσότερες φορές όπου θα εμφανιστεί ένας αγώνας στοιχεία (τουλάχιστον) αμεσοδημοκρατικού τρόπου λήψης των αποφάσεων θα υπάρχουν, λίγα ή πολλά, σημαντικά ή πιο ασήμαντα. Ποια είναι τώρα η δουλειά κάποιου εδω πέρα; Να περιμένει πότε όλα αυτά θα καθαρίσουν και πότε θα εμφανιστεί μπροστά του η άμεση δημοκρατία έτσι όπως αυτή είναι όμορφη στα λαμπρά έργα της επαναστατικής ιδεολογίας, ή θα πρέπει να αναμειχθεί στον αγώνα και να προσπαθήσει με τις μικρές ή μεγάλες δυνάμεις του να κάνει την αμεσοδημοκρατία να εμφανιστεί; Και πως θα το κάνει αυτό; Θα πάει και θα πει συναγωνιστές και συναγωνίστριες να αποφασίζουμε αμεσοδημοκρατικά γιατί έτσι λέει ο Μαρξ και ο Μπακούνιν, ή θα πάει να πει το πολύ απλό αποφασίζουμε αμεσοδημοκρατικά γιατί αυτό το θέμα μας αφορά όλους; Αυτή είναι η διαφορά.

Τέλος πάντων. Εν ολίγοις: το ζήτημα για μένα δεν είναι να γίνουν οι εκμεταλλευόμενοι και οι καταπιεσμένοι, αναρχικοί, αντιεξουσιαστές ή ελευθεριακοί κομμουνιστές αλλά οι αναρχικοί, αντιεξουσιαστές ή ελευθεριακοί κομμουνιστές να γίνουν εκμεταλλευόμενοι και καταπιεσμένοι. Και με αυτή την προβοκατόρικη τοποθέτση θα κλείσω προς το παρόν...