Τι είδε η Αλίκη μέσα από τον καθρέφτη

Εδώ και 200 χρόνια...

"Νικητής σε μία μάχη είναι αυτός που επιλέγει τον τόπο και τον χρόνο της μάχης".

Καρλ Κλαούζεβιτς, Πρώσος Στρατηγός

Εδώ και 36 χρόνια...

"Ποτέ δεν περίμενα μια επέτειο για να γιορτάσω τον έρωτα μου με τον αγαπημένο μου. Ίσα-ίσα γλυκιά μου, την ημέρα της όποιας επετείου μας ήθελα να είναι η πιο τετριμμένη και η πιο συνηθισμένη. Και να του φυλάω την έκπληξη, το απροσδόκητο, το ξαφνικό ακριβώς για κάποιες απο πιο τετριμμένες και συνηθισμένες μέρες. Τουλάχιστον η συνηθισμένες μέρες έτσι πάντα ενέχουνε την έκπληξη και το μοναδικό. Στο κάτω κάτω της γραφής, ο χρόνος έχει 365 μέρες."

Σούζαν Έμερσον, Αμερικανίδα Συγγραφέας Μαγειρικών Συνταγών

Οκ, μερικά πράγματα που σιχαίνομαι στον κινηματογράφο.

α. την εσωστρέφεια και τον εσωτερισμό, με απλά λόγια το ο "μοναχικός ήρωας που αναζητεί την ταυτότητα του σε έναν διαρκώς μεταβαλλόμενο περιβάλλον" (που λέγαμε και μικροί). Με πολλά λόγια, βαριέμαι μέχρι θανάτου την επικέντρωση στο άτομο και στις αναζητήσεις του, τους προβληματισμούς μίας μεμωνομένης προσωπικότητας, τα προσωπικά αδιέξοδα και άλλα τέτοια ωραία.

β. τα βαριά νοήματα. Ναι δεν αντιλέγω ότι οφείλουμε να διερευνούμε σε βάθος τα πράγματα. Αλλά αν την ποίηση, ή την οποιαδήποτε τέχνη, "δεν μπορεί να την καταλάβει ένα δεκατετράχρονο κορίτσι" δεν μου κάνει. Επίσης κάτι πολύ βασικό: στην καθημερινότητα μας αυτό που μας κινεί δεν είναι οι βαθυστόχαστες αναλύσεις και το ότι σκέφτεσαι ένα τέταρτο αν θα ανοίξεις το ψυγείο γιατί μέσα θα είναι όλοι οι εφιάλτες σου. Αυτό που μας κάνει να σηκωθούμε το πρωί από το κρεββάτι για να πάμε για δουλειά δεν είναι η ανάλυση του Μαρξ για το κεφάλαιο αλλά ο εκβιασμός της μισθωτής σχέσης. Άρα η απλότητα. Προσοχή όχι απλοικότητα (δηλαδή γενίκευση και αυθαίρετα συμπεράσματα) αλλά απλότητα (θέσεις και πράγματα καθαρά σαν το γάργαρο νερό).

γ. την έλλειψη αλληλεπίδρασης με το κοινωνικό περιβάλλον. Αν και αυτό είναι συνέχεια του α. έχει διαφορετική χροιά με την έννοια ότι οι άνθρωποι κάτι κάνουνε στο κοινωνικό περιβάλλον, και αυτό με τη σειρά του κάτι τους κάνει. Οι ταινίες που είναι 10 ήρωες και στα τέτοια τους όλα δε μου αρέσουνε καθόλου.

δ. την έλλειψη του θανάτου. Αν δεν πεθαίνει κανείς βίαια στα πρώτα 15 λέπτα, ή αν δεν κινδυνεύσει σοβαρά η ζωή του σταματάω την ταινία.

ε. την έλλειψη ζόμπι.

Ως εκ τούτου ανακυρήσω ταινία της χρονιάς το Zombieland που τηρεί όλα όσα μου αρέσουνε στον κινηματογράφο.

Καταρχήν έχει ζόμπι, έχει κοινωνική κριτική, έχει απλότητα, έχει κοινωνική δράση από όλα έχει. Μέχρι και τον Μπίλ Μάρει έχει να κάνει το ζόμπι χωρίς να είναι. Οκ, σε γενικές γραμμές είναι κάτι σαν το Shaun of the dead στην αμερικάνικη βερσιόν αλλά διαφέρει σημαντικά σε 2 σημεία. Το πρώτο είναι ο Woody Harrelson το δεύτερο είναι ότι δείχνει κατεστραμμένη την αμερική (έτσι και αλλιώς η Αγγλία κατεστραμμένη είναι). Ακόμα εισάγει μερικές καινοτομίες που αλλάζουν δραματικά τη δυνατότητα επιβίωσης. Τα ζόμπι τρέχουνε και είναι πιο έξυπνα, βέβαια στην ταινιά πεθαίνουνε πολύ πιο εύκολα και αυτό το αντισταθμίζει κάπως αλλά τέλος πάντων. Επίσης είναι ένα road movie και εμένα μου αρέσουνε αυτά. Ακόμα εχει πολλους θεαματικούς "θανάτους" ζόμπι που μου αρέσουνε ακόμα περισσότερο. Τέλος τα θηλυκά στην ταινία, είναι παλιοθήλυκα όπως και στην πραγματική ζωή που εκμεταλλευόνται και τη φοράνε σε 2 ευαίσθητους και ευάλωτους άντρες. Ακόμα παίζει ο Μπίλ Μάρει (αλλα το πα αυτό).

Ακόμα επειδή, πρόσφατα έπρεπε να φάω στη μάπα σε διάφορες παρέες αναλύσεις για την τελευταία ταινία του παπάρα του Τρίερ πέρνω την εκδίκηση μου καταγγέλωντας τον κινηματογράφο του σαν αντιδραστικό, τον ίδιο σαν πράκτορα του ιμπεριαλισμού και ελιτιστή.

Εγώ είμαι με τις μάζες.

Στην συγκεκριμένη περίπτωση με τις μάζες των ζόμπι.

Ελεύθερος αφέθηκε χθες το απόγευμα ο δράστης της δολοφονίας του 24χρονου Γιώργου Μερκουρίδη, αφού η προϊσταμένη της Εισαγγελίας Πρωτοδικών Κομοτηνής, κ. Παναγιώτα Ζαφειριάδου, με το σκεπτικό ότι το όπλο εκπυρσοκρότησε..

Το θύμα εργαζόταν στο πρατήριο υγρών καυσίμων και ο δολοφόνος ήταν το 25χρονο αφεντικό του (σ.σ.: το όνομά του δεν αποκαλύπτεται...).

Ο άτυχος εργαζόμενος εκείνο το βράδυ πήρε μαζί του έναν 29χρονο φίλο του (επειδή φοβόταν) και πήγε στο πρατήριο για να πληρωθεί, καθώς είχε διαφορές με το αφεντικό του.

Ο δράστης ακινητοποίησε τον συνοδό φίλο και κρατώντας το μονόκαννο κυνηγετικό όπλο, που κατείχε νόμιμα ο λεφτάς μπαμπάκας του, επιτέθηκε στον Μερκουρίδη.

Ο 29χρονος, όμως, λέει ότι στο σημείο που βρισκόταν δεν μπορεσε να δει τον φόνο, άκουσε μόνο το πυροβολισμό (σ.σ. φανταζόμαστε όλοι γιατί ισχυρίζεται ότι δεν είδε τίποτα...).

Μέχρι να έρθει η αστυνομία, πατέρας και δράστης είχαν πλύνει τα αίματα με το λάστιχο!
Η αστυνομία έφτασε με τη συνηθισμένη για εργοδοτικά εγκλήματα καθυστέρηση.

Σύμφωνα με πληροφορίες, στο σάιτ του Ταρζάν, ο δράστης έχει συγγενείς αστυνομικούς στην Κομοτηνή. Είναι γνωστός επίσης και για την βίαιη συμπεριφορά του, και λέγεται ότι πολλές φορές η οικονομική επιφάνεια της οικογένειάς του τον έχει ξελασπώσει. Άλλωστε, λίγες ώρες πριν από το έγκλημα, είχε επιτεθεί σε μπουζουξίδικο σε οδηγό του Δήμου Κομοτηνής σκίζοντάς του τα ρούχα. Με αφορμή αυτό το συμβάν, είχε συλληφθεί και είχε οδηγηθεί στο τμήμα. Λίγο αργότερα έφτασε στο Α.Τ. ο πατέρας του δράστη και τότε εκείνος αφέθηκε ελεύθερος. Πήγε στο σπίτι του, άλλαξε, ντύθηκε ως «ράμπο», όπως δήλωσαν όσοι τον είδαν και πήγε στο βενζινάδικο, για να ξεκαθαρίσει και τις υπόλοιπες διαφορές του.

Σύμφωνα πάντα με την οικογένεια του θύματος, όταν έστειλαν συγγενικό τους πρόσωπο να παραλάβει τα ρούχα και τα πράγματα του παιδιού από το πρατήριο, ο πατέρας του δράστη αφαίρεσε 25 ευρώ από το μηνιάτικο του δολοφονημένου υπαλλήλου του, καθώς όπως είπε την ημέρα της δολοφονίας του ο υπάλληλος δεν δούλεψε!!! (σ.σ. να η ηθική της με κάθε τρόπο μεγιστοποίησης του κέρδους).

Αναδημοσίευση απο εδώ.

Σημείωση: Κατα τα άλλα απειλείται ακόμα η δημοκρατία σας ρε ξεφτίλες, λαμόγια, υποκριτές, πληρωμένο διανοητικό πουταναριό;;;

Πριν μία εβδομάδα ο μεγάλος καλλιτέχνης "Βάρναλης της γενιάς μας" όπως τον έχει χαρακτηρίσει μεγάλη επaναστατική καλλιτεχνική επιθέωρηση είχε κάνει το εξής δηκτικό σχόλιο στις μαλακίες τις Σώτης στην Athens Voice...

"Στην επόμενη άθενς βόις (το εντυπο της επανάστασης) περιμένουμε γράμμα στήριξης στον Αβραμό που δεν άντεξε το ελλειμα δημοκρατίας στον τρόπο εκλογής προέδρου στη ΝΔ.
έχω πτυχίο αγγλικών, παντρέψου με, κι όταν θα πάμε αμερική θα εξηγήσω εγώ στους μπάτσους γιατί δεν περνάς από ανιχνευτή μετάλλων."

Τι να εννοεί ο καλλιτέχνης;

Επευκαιρία επειδή η καταπληκτική διασκευή στο Poker face δεν παίζει βάζω εδώ σε άλλη έκδοση το αγαπημένο τραγούδι...



Έφαγε η Σώτη αυγά στη μάπα; Σιγά. Και γω αυγά έφαγα σήμερα με λουκάνικα. Χιλιάδες άνθρωποι τρώνε αυγά κάθε μέρα.


Χεστήκαμε για τους γιαπωνέζους που σκοτώνουνε τις φάλαινες...

Can't read my,
Can't read my
No he can't read my poker face
(she’s got to love nobody)
Can't read my
Can't read my
No he can't read my poker face
(she’s got to love nobody)

P-p-p-poker face, p-p-poker face
(Mum mum mum mah)
P-p-p poker face, p-p-p poker face
(Mum mum mum mah)

Τι σκατά λέγαμε;

Συνεχίζω αυτό το ιδιαίτερο best of με το τραγούδι που έδωσε το όνομα του στον τίτλο της σειράς.

Είναι το Alice's house του Paul Roland.



Πολύ παλιό και πολύ αγαπημένο. Προσπαθώ στα αλήθεια να βρω μερικά λόγια να μιλήσω για αυτό αλλά στα αλήθεια δεν το καταφέρνω.

Απλά μου βγάζει μοναδικά την αίσθηση, ότι στα παιδικά χρόνια, δύσκολα ή εύκολα χρόνια ή συνήθως και τα δύο μαζί, δεν μπορείς να ξαναγυρίσεις όυτε για μια επίσκεψη. Κυρίως, επειδή πια είσαι ένας άλλος... Είσαι; Είμαι;

Το καλοκαίρι όσοι θυμάστε, έγιναν μέσα σε 15 μέρες 2 εργατικά ατυχήματα σε μία εταιρεία με 2 νεκρούς εργάτες.

Θυμάμαι ειδικότερα την περιγραφή του ενός απο τα δύο ατυχήματα. Σκάει κάποιος κλίβανος με λυωμένο μέταλλο, το οποίο λιωμένο μέταλλο καταπλακώνει έναν εργαζόμενο, από τον οποίο φυσικά μάλλον δεν πρέπει να έμεινε και τίποτα.

Στην συνέχεια το λυωμένο μέταλλο κύλησε προς τις φιάλες αποθηκευμένου προπανίου με κίνδυνο να ανατιναχτεί όλο το εργοστάσιο στον αέρα. Ευτυχώς με κάποιο τρόπο σταμάτησε η ροή.

Θυμήθηκα αυτό το περιστατικό διαβάζοντας τις δηλώσεις του μπαμπά της ειδικής φρουρού που τραυματιστηκε.

Ενημερωτικά κύριε μπαμπά, η κορούλα σας κατατάχτηκε στην ελληνική αστυνομία, και σαν ειδική φρουρός μάλλον έβαλε και μέσον για να πάει. Η ελληνική αστυνομία, όπως κάθε γαμημένη αστυνομία στον κόσμο, τυγχάνει καμιά φορά να βρίσκεται αντιμέτωπη με ένοπλους, you know: other people carrying guns. Ως εκ τούτου είναι στοιχείο του "επαγγέλματος" να πέφτει και καμιά σφαίρα που και που. Λυπάμαι που σας το λέω, αλλά σας πιάσανε μαλάκες, να βάζατε μέσο για καμιά άλλη θεσούλα στο δημόσιο που άντε να τρώγες καμιά σφραγίδα στο κεφάλι.

Αντιθέτως, ο εργάτης που τον καταπλάκωσαν μερικοί τόνοι λυωμένου μετάλλου, δεν τυγχάνει αγαπητέ κύριε μπαμπά να είναι στη φύση του επαγγέλματος του, το να ειναι έτοιμος να αποφυγεί ανα πάσα στιγμή μερικούς τόνους λυωμένου μετάλλου.

Με απλά λόγια: ένας μόνος εργάτης μέτρησε με το κορμί του περισσότερο μέταλλο από όσο έχουνε μετρήσει όλοι οι μπάτσοι αυτού του κράτους από τη λήξη του εμφυλίου και μετά.

Και επιπλέον, ούτε κίνδυνος για τη δημοκρατία είναι οι διευθυντές της ΛΑΡΚΟ, ούτε ο Πλεύρης και ο Χρυσοχοίδης πήγανε να δούνε τους τραυματίες, ούτε κανείς άρχισε να αναρωτιέται εξυπνάδες του στυλ τι εργοστάσια θέλουμε, τι αφεντικά θέλουμε και δε συμμαζεύεται...

Άντε με τις μαλακίες πια...

...λέμε το χτύπημα στην Αγ. Παρασκευή.

Όλες οι μηχανές του θεάματος και της ιδεολογίας δουλεύουνε στο φουλ.

Τρελλή επιτυχία λέμε.

Τα καϋμένα τα παιδιά των 700 ευρώ που ξεροσταλιάζουνε έξω από τα Α.Τ., η ελληνική κοινωνία που πρέπει να αναλογιστεί τις ευθύνες της (και να μάθει να σταματήσει να βρίζει τους μπάτσους... αυτό εννοούν αγαπητέ μου αναγνωστή όταν μιλάνε για τις ευθύνες όλων μας, αυτό εννοούν...), η δίψα για αίμα των "τρομοκρατών", οι διάλογοι και οι φιλοξενούμενοι αναρχικοί και αντιεξουσιαστές στις ζούγκλες και στις ερήμους της τηλεοπτικής δημοκρατίας, οι φίλοι "αντιεξουσιαστές" των μισών βουλευτών του κοινοβουλίου, η σύνδεση των αναρχικών και αντιεξουσιαστών με την κοινωνία που πρέπει να γίνει σύνδεση με τους "μανιακούς δολοφόνους" που με 100 σφαίρες δεν καταφέρνουνε να σκοτώσουνε όλως περιέργως ούτε έναν μπάτσο, όλη η σαπίλα, όλη η μούργα, όλα τα καθιζήματα, όλοι οι υπονόμοι και όλοι οι βόθροι μπουκωμένοι ξεβράζουνε τα απόνερα τους και τα σκατά τους.

Κορυφαίες στιγμές; Τι να πρωτοδιαλέξω...

Το ότι το χτύπημα είναι η απάντηση στην αστυνομοκρατία των Εξαρχείων, όπως άκουσα σε κάποιο κανάλι; Όταν εδώ και βδομάδες έχει ήδη απαντηθεί η αστυνομοκρατία της περιοχής από τους κατοίκους και το κίνημα στο δρόμο και σε μαζικές ανοιχτές διαδικασίες;

Το ότι όλοι έχουνε φίλους αναρχικούς και αντιεξουσιαστές; Έχει καταντήσει αστείο. Γιατί αν το πάρουμε στα σοβαρά, έχουμε διαβρώσει ήδη το κράτος. Τη μόδα και αυτή πια. Κάτι σαν κατοικίδιο υπουργών φαίνεται να είμαστε... "Έχω έναν παπαγάλο απο τον Αμαζόνιο, ένα φίδι από την Μαλαισία και έναν αναρχικό από τη Μεσολογγίου." "-Αααα!, κύριε υπουργέ τι χαριτωμένος ο αναρχικός σας, εγώ μόνον έναν τροτσκιστή έχω τη δυνατότητα να φροντίζω." Πφφφ!

Το ότι προσπαθούνε όλοι τους να ψυχολογικοποιήσουνε στο έπακρο την πολιτική μας στάση; Από τις μαλακίες της περιπέτειας του νου, μέχρι το χαρακτήρα του γραφικού που όλοι θέλουνε να μας αποδώσουνε; Ακριβώς επειδή κανέναν τους δεν τον συμφέρει να βγει ανοιχτά και να παραδεχτεί ότι η ουσία του αναρχισμού, της αντιεξουσίας, της αυτονομίας δεν είναι επιλογή όπως επιλέγεις το χάμπουργκερ ή το λευκαντικό ρούχων αλλά ο μόνος τρόπος να υπάρξει μία κοινωνική οργάνωση χωρίς εκμεταλλευτές και εξουσιαστές... Ακριβώς επειδή, αυτό που τους στοιχειώνει τον ύπνο, αυτό που τους κάνει να τρέμουν πατόκορφα, αυτό που τους κάνει να χέζονται από το φόβο τους είναι το να έχουνε απέναντι τους αδιαμεσολάβητους, ριζοσπαστικούς αγώνες και κινήματα. Τρέμουνε στην ιδέα ότι δεν υπάρχει συνομιλητής, τρέμουνε στην ιδέα ότι τους έχουμε αποκλείσει σαν συνομιλητές, τρέμουνε στην ιδέα ότι απέναντι στην πραγματική ιστορική κίνηση πια ή θα πρέπει να την πολεμήσουνε μέχρι θανάτου ή να πάρουνε το δρόμο για τον σκουπιδοτενέκε της ιστορίας.

Δυστυχώς πια, το επαναστατικό κίνημα απέναντι σε χτυπήματα τύπου Αγ. Παρασκευής πρέπει να πάρει θέση. Οφείλει να πάρει θέση επείδή οι νίκες μας (μικρές ή μεγάλες, με τις αδυναμίες τους και τις δυνάμεις τους) δέχονται ολομέτωπη επίθεση.

Και δεν πρέπει να πάρει θέση συνομιλώντας με τον Χρυσοχοίδη ή τον Βελόπουλο, πρέπει να πάρει θέση μέσα στους αγώνες, μέσα στους χώρους, μέσα στις γειτονιές, μέσα στις καταλήψεις δημοσίων ή μη χώρων. Και πρέπει να πάρει θέση για τη διαμεσολάβηση των όπλων και της βίας, να πάρει θέση για την εξουσία των ειδικών και την λογική της πρωτοπορίας. Και επιτέλους θα πρέπει να καταλάβει το πιο απλό πράγμα του κόσμου: τίποτα δεν είναι ανώτερο, τίποτα δεν είναι πιο σημαντικό, τίποτα δεν είναι πιο απελευθερωτικό από το όταν οι ίδιοι οι άνθρωποι αποφασίζουνε για τις ζωές τους.

Όταν το Δεκέμβρη του 2009 ξυπνάμε και ακούμε ότι μαθητές την πέσανε σε 30 ΑΤ σε όλη την Αθήνα, οφείλουμε να συνειδητοποιήσουμε ότι αυτή είναι η ανώτερη μορφή ταξικής και κοινωνικής βίας και οφείλουμε να συνειδητοποιήσουμε ότι πολιτικά ανώτερο από αυτό δεν είναι τα χτυπήματα τύπου Αγ. Παρασκευής.

Και για να το πω απλά.

Οι επιθέσεις των μαθητών συνέβησαν πρωί. Την ώρα που ο ήλιος είναι ψηλά. Την ώρα που η μέρα ξεκινάει.

Οι επιθέσεις σαν τις προχθεσινές συνέβησαν βράδυ. Στο πιο σκοτεινό σκοτάδι. Την ώρα που η μέρα τελειώνει.

Πως αλλιώς να το πω εδώ και 10 μήνες αυτό το πράγμα, στα αλήθεια δεν έχω βρει τρόπο.

ΥΓ. Και για να ξηγούμαστε για τους φίλους των υπουργών και των βουλευτών

Δεν κάνω πλάκα αγαπητέ μου αναγνώστη. Το εννοώ αυτό στον τίτλο. Το ΠΑΣΟΚ είναι η απάντηση του ελληνικού κεφαλαίου στην κρίση...

Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να απαντήσουμε σε δύο ερωτήματα. Το πρώτο είναι "ποια κρίση;" και το δεύτερο "ποια απάντηση;"...

Ας ξεκινήσουμε απο την κρίση...

Δεν πρόκειται να μιλήσω γενικώς και αορίστως για την κρίση, έτσι και αλλιώς η κρίση ή τέλος πάντων αυτό που λέγεται σαν κρίση είναι μόνο δευτερευόντως (μην πω τριτευόντως) οικονομική. Πρώτα και κύρια είναι άλλα πράγματα. Είναι πολιτική με την έννοια της λάθος τακτικής, είναι ταξική με την έννοια της ανάγκης του κεφάλαιου να κάνει μία "βίαιη" αναδιανομή της ανάπτυξης του, των κεφαλαίων του και του γενικότερου τρόπου ανάπτυξης του. Και είναι και πολεμική με την έννοια ότι κηρρύσεται ένας ανοιχτός πόλεμος στους εκμεταλλευομένους με τον χαρακτήρα μιας συνολικής επίθεσης... Μπορεί ας πούμε να θυμηθεί κανείς τι λεγόταν πέρυσι το φθινόπωρο προ του Δεκέμβρη; Μπορεί να θυμηθεί κανείς πόση ωμή τρομοκρατία φάγαμε στη μάπα για την κρίση και την κρίση και ω κρίση και δε θα εχουμε να φάμε και άλλα τέτοια;

Όμως καμιά φορά η ιστορία είναι μεγάλη κουφάλα, και τα φέρνει τα πράγματα αλλιώς...

Ένας τυχαίος πυροβολισμός το βράδυ του Δεκέμβρη και η δολοφονία του Γρηγορόπουλου ήρθε να αλλάξει τον προγραμματισμό...

Ακόμα νομίζω ότι δεν είμαι σε θέση να ερμηνεύσω συνολικά τα γεγονότα του Δεκεμβρίου. Ευτυχώς, όταν είσαι δρων υποκείμενο δεν μπορείς να αντικειμενοποιηθείς και πάρα πολύ, τουλάχιστον όχι χωρίς τερατώδεις ενδοφλέβιες δόσεις κάποιας ιδεολογίας...

Δεν θα μπω σε θέση εδώ να κάνω άλλη μια ερμηνεία του Δεκέμβρη, εκτός απο κάποιες διαπιστώσεις και μία παρατήρηση. Θα ξεκινήσω από την παρατήρηση. Τα αφεντικά μας έχουνε διαβάσει πολύ καλύτερα το τι συνέβει. Και όσο εμείς είμασταν καβαλημένοι στη φοράδα της εξέγερσης και τρέχαμε στα λειβάδια της ελευθερίας αυτοί ετοίμαζαν την επόμενη κίνηση τους. Και την έκαναν ήδη...

Το Δεκέμβρη ο κόσμος που κατέβηκε στο δρόμο ήταν νέος κόσμος. Και αυτό σημαίνει: άνθρωποι που έχουνε μπει πρόσφατα στην παραγωγή, άνθρωποι που είναι στο όριο του να μπουνε και άρα σε μια κατάσταση επισφάλειας, φοιτητές σε μία επισφαλή θέση έτσι και αλλιώς, και μαθητές που κοιτάνε απο μακριά... Ένα φάσμα δηλαδή, το οποίο κυμαίνεται απο τα 35 μέχρι τα 15...

Σε 20 χρόνια ακριβώς, όλοι αυτοί θα αποτελούνε τον βασικό κορμό της εργατικής τάξης της Ελλάδας καλύπτωντας τις ηλικές απο τα 55 μέχρι τα 35... Μια ανταρσία είναι πάντα κακή ανάμνηση...

Θεωρώ ότι ο Δεκέμβρης ήταν μία απάντηση αυτού του κόσμου, όχι μόνο στην δολοφονία ενός παιδιού στο κέντρο της πόλης, αλλά στο σύνολο των όρων διαβίωσης που θέλουνε να εφαρμόσουνε συνολικά... Για να το θέσω όσο πιο απλά μπορώ. Γαμιέσαι όλη μέρα στο σχολείο, στο φροντηστήριο, στο πανεπιστήμιο, στη δουλειά θες να βγεις να πιεις μια μπύρα σε μια πλατεία να ξεδώσεις, να αλητεύσεις λίγο βρε αδερφέ και το κράτος έρχεται και σου φυτεύει μία σφαίρα... Και μην ακούω βλακείες για μεμωνομένα περιστατικά... Όταν καθημερινά γίνονται ελέγχοι, προσαγωγές, μαλακισμένες ερωτήσεις (που πας ρε;), για να μην πούμε για χειρότερα, όλη αυτή ακριβώς η κατάσταση δίνει το απόλυτο δικαίωμα στον κάθε Κορκονέα να σηκώνει το όπλο και να βαράει στο ψαχνό... Η σφαίρα που έφυγε απο το όπλο του μπάτσου ήταν το peak των κοινωνικών όρων που ήθελαν να επιβληθούν ενόψει της κρίσης. (Φαντάζουνε υπερβολικά τα όσα λέω; Όταν χαρακτηρίζει το αρχίδι ο Κορκονέας "παρεκκλίνουσα" την κοινωνική συμπεριφορά του Γρηγορόπουλου, εννοεί πολύ περισσότερα από όσα φαντάζεται κανείς. Όταν έχει κρίση το κεφάλαιο εσύ δεν μπορείς να διασκεδάζεις με 5 μπύρες απο το περίπτερο, πάνε κάνε ψώνια, πήγαινε σε κάνα Mall, πήγαινε διασκέδασε όντας χρήσιμος για το κεφάλαιο και τον κύκλο παραγωγής-κατανάλωσης. Αυτά δεν είναι καινούρια, τα ίδια έλεγε και ο Φορντ, σας δίνω 5 δολλάρια μεροκάμματο αλλά εσείς δε θα μπεκροπίνεται...).

Αντιθέτως λοιπόν, αυτοί οι όροι όχι μόνο δεν έγιναν αποδεκτοί απο τους εκμεταλλευομένους και τους κυριρχούμενους αλλά έθεσαν και σε κρίση με τους δικούς τους όρους το σύστημα το οποίο ήθελε να θέσει σε κρίση τους ίδιους.

Και εδώ βρισκόμαστε αντιμέτωποι με το πλεόν κρίσιμο ζήτημα που οφείλουμε να απαντήσουμε σαν επαναστατικό κίνημα. Με ποιους όρους τέθηκε σε κρίση το σύστημα από την εξέγερση του Δεκέμβρη; Και αυτό δεν είναι ακαδημαϊκή εργασία, ούτε θέμα θεωρητικής καθαρότητας. Είναι απλούστατα θέμα ότι έχουμε καθήκον να απαντήσουμε ακριβώς για να εντείνουμε από την δική μας πλευρά την κρίση. Κρίση που την προκαλούν όχι οι κάθε λογής πρωτοπορίες ή τα κομματικά γραφεία. Αλλά κρίση που την προκαλέσε η πραγματική ιστορική κίνηση.

Εν τω μεταξύ το σύστημα διάβασε και θα συνεχίζει να διαβάζει από την πλευρά του και φυσικά προς το συμφέρον του τα όσα συνέβησαν και θα προσπαθήσει να απαντήσει. Και βασικά για να γινόμαστε και πιο κατανοητοί ήδη έχει αρχίσει να απαντάει...

Και ας πάμε στο θέμα του "ποια απάντηση;".

Η Νέα Δημοκρατία δεν έμεινε στην κυβέρνηση τον Δεκέμβρη επειδή ήταν αδιάλλακτοι και δεξιοί... Η Νέα Δημοκρατία, σαν ένα επιτελείο διαχείρισης του καπιταλισμού στην Ελλάδα έπρεπε να μείνει στην κυβέρνηση όσο καιρό χρειαζόταν προκειμένου να απαντήσει στο δρόμο με καταστολή την εξέγερση του Δεκέμβρη. Εκείνες τις μέρες έμοιαζε πολύ περίεργο για μία δυτική συναινετική δημοκρατία η ένταση της πολεμικής κατά του Δεκέμβρη (εχθροί της Δημοκρατίας κλπ.)... Ωστόσο, δεν είχαν άλλη λύση για να μην γίνουν όλα παρανάλωμα του πυρούς... Το κράτος εναντίον της εξέγερσης έχει το πλεονέκτημα της οργάνωσης. Και το χρησιμοποιήσε απόλυτα...

Έτσι λοιπόν, σε επίπεδο πολιτικής διαχείρισης, η Νέα Δημοκρατία αναγκαστικά έπρεπε να γίνει το χαρτί εκείνο που έπρεπε να κάψει το το ελληνικό κράτος και κεφάλαιο προκειμένου αυτό να συνεχίσει να υπάρχει με ανεκτούς όρους για το ίδιο... Ή στην χειρότερη να μειώσει τις απώλειες του. Με αυτή την έννοια μπορεί πολύ εύκολα να καταλάβει κανείς την κοροιδία της αστικής δημοκρατίας. Και με αυτή την έννοια μπορεί να καταλάβει ότι το ΠΑΣΟΚ ήρθε στην κυβέρνηση, όχι επειδή έχει τις λύσεις για την έξοδο από την πολυσχιδή κρίση αλλά επειδή μπορεί να διαχειριστεί την κρίση ποιο αποτελεσματικά, άλλωστε στην τελική αυτή είναι και η ειδικότητα της σοσιαλδημοκρατίας έναν αιώνα τώρα...

Ένα από τα πιο σημαντικά "χτυπήματα" που επέφερε ο Δεκέμβρης στους όρους ύπαρξης του συστήματος για αυτή την περίοδο ήταν στο θέμα της ασφάλειας. Το θέμα της ασφάλειας που τα τελευταία 10 χρόνια αναδεικνύεται σε κεντρικό ιδεολογικό, οικονομικό και πολιτικό πυλώνα των δυτικών κοινωνιών... Ας μην μπω σε λεπτομέρειες, μιας και στο συγκεκριμένο θέμα υπάρχει εξαντλητική αναφορά από πολύ κόσμο. Ωστόσο, θα το συμπυκνώσω σε μία πρόταση: Το καπιταλιστικό κράτος, ειδικότερα το δυτικό κοινοβουλευτικό κράτος, οφείλει να πείσει ότι είναι αναγκαίο για τους πολίτες του, παλιότερα αυτή η αναγκαιότητα περιελάμβανε διάφορα πράγματα (το κράτος πρόνοιας, τον κίνδυνο του κομμουνισμού, τις εξωτερικές απειλές). Σήμερα και από το '01 και μετά, απειλείται η ασφάλεια μας σαν πολίτες. Δεν υπάρχουνε φυσικά οι μεγάλοι κίνδυνοι του παρελθόντος (η πιθανότητα ενός πολέμου στην Ευρώπη μοιάζει αστείο...), ούτε ο κόκκινος κίνδυνος. Επομένως, εφευρίσκουμε ένα σωρό μικροκινδύνους οι οποίοι ωστόσο είναι απαραίτητοι όλοι μαζί να συντηρούν την αναγκαιότητα του κράτους. Η λαθρομετανάστευση, η τρομοκρατία της Αλ Κάιντα, ο ιός της γρίπης των χοίρων, των πτηνών και των ερπετών, η Ολυμπιάδα κλπ κλπ...

Αυτή η αναγκαιότητα κοινωνικά το Δεκέμβρη απονομιμοποιήθηκε.

Δουλειά του ΠΑΣΟΚ ανάμεσα στα άλλα είναι να επανανομιμοποιήσει αυτή την αναγκαιότητα. Και οι άνθρωποι δεν είναι μαλάκες ούτε ζώα σαν τον άλλον που έβγαινε και έλεγε για το φιδάκι της αναρχίας που έγινε βόας... Άλλωστε το δείξανε με την σύλληψη της 17Ν, όπου από την αριστερά δεν ακούστηκε κιχ πέρα από κάποια υπεράσπιση των αστικών δικαιωμάτων των συλληφθέντων, έτσι για να βγάζουμε την υποχρέωση... Πως το πέτυχανε αυτό; Πολύ απλά. Κλείσανε το μάτι στην αριστερά ότι εμείς δεν θα σας χρεώσουμε ιστορικά την 17Ν (άλλωστε παιδιά του αριστερού πατριωτισμού ήτανε) και εσείς θα μας αφήσετε να κάνουμε την δουλειά μας. Όπως και έγινε... Και έτσι το 2002, οι μόνοι που έπεσαν στην παγίδα να απαντήσουνε στο ερώτημα του κράτους (Ή είστε με μας ή είστε με την τρομοκρατία), ήταν ένα μεγάλο μέρος της αντιεξουσίας. Το οποίο αντί να βγάλει στη σέντρα πολιτικά τους αριστερούς πατριώτες και τις ένοπλες ή μη πρωτοπορίες του, καθόταν και έλεγε "αλληλεγγύη στους ένοπλους αντάρτες" φαντασιώμενο ότι η 17Ν ήταν καμιά τρομερή απειλή για το ελληνικό κράτος... Εκμεταλλευόμενο λοιπόν, το ΠΑΣΟΚ την συναδιαλλαγή της αριστεράς τότε και την μυωπία των αντιεξουσιαστών, έκανε τη δουλειά του. Η οποία φυσικά δεν ήταν να συλλάβει 15 καμμένους "αντάρτες" αλλά να ποτίσει την ελληνική κοινωνία με συναίνεση, με εθνική ενότητα, με ομοψυχία και ότι άλλο ήταν απαραίτητο για να πετύχει το μεγάλο γλέντι του κεφαλαίου το 2004.
Το ίδιο τηρουμένων των αναλογιών, θα επιδιώξει να κάνει και σήμερα, θα επιδιώξει καταρχήν να σπάσει την στήριξη, την υποστήριξη και όλη την φρασεολογία της αριστεράς σαν υποστήριξη και κοινωνική νομιμοποιήση σε όσους προκαλούν κοινωνική ένταση, βίαιες ή μη διαδηλώσεις, κινητοποιήσεις και γενικώς αναμπουμπούλα. Αυτό θα το κάνει, αφενός πέρνωντας κάποια μέτρα προοδευτικά ή ακόμα και αυτούσιες προτάσεις της αριστεράς και αφετέρου βάζωντας διλήμματα στους αριστερούς του στυλ: "Κοιτάχτε, δεν χρειάζεται να τα σπάμε για να παρθούνε 2-3 μέτρα για την μεταναστευτική πολιτική. Είδατε ότι εμείς τα υλοποιούμε. Εσείς σταματήστε να κάνετε πλάτες στις βιαιότητες και στους αντιεξουσιαστές, και όλα καλά." Ταυτόχρονα θα κλείσει το μάτι και σε ένα κομμάτι της αντιεξουσίας, στη φάση ότι όσο κάνετε αυτά δεν σας πειράζουμε, κρατήστε το μαντρί σας ψιλοήσυχο και όλα καλά.

Δεν ξέρω πόσοι συνειδητοποιήσαμε τι έγινε στην πορεία της Νίκαιας, και την εβδομάδα που ακολούθησε. Μία πορεία, 8 συλλήψεις, μία κατάληψη του από το ΚΚΕ ελεγχόμενου δημαρχείου, πρώτη εφαρμογή του κουκουλονόμου, πλάτες του ΚΚΕ στην κατάληψη (πολλά θαυμαστικά εδώ!!!!!!), σταδιακά απελευθέρωση όλων των συλληφθέντων, υπόσχεση ότι θα καταργηθεί ο κουκουλονόμος, μετά γίνεται η φάση με το Σύριζα, αποπομπή του αρχηγού της αστυνομίας... Έτσι λοιπόν, η ΠΑΣΟΚάρα εμφανίζεται να προέρχεται μέσα από την κοινωνία για να ρυθμίσει σωστά το κράτος αλλά απαιτεί από την κοινωνία μιας και προέρχεται από αυτήν να συνδιαλέγεται μαζί της. Τα "αντιεξουσιαστές της εξουσίας" και το "έχω φίλους αντιεξουσιαστές" με τους οποίους συμφωνεί και διαφωνεί ο Μιχαλάκης, αυτό ακριβώς θέλουνε να υποδηλώσουνε.

Εν ολίγοις: το επαναστατικό κίνημα απο δω και μπρος δε βρίσκεται αντιμέτωπο πολιτικά με ζώα τύπου Μαρκογιαννάκη και Πολύδωρα που θέλουνε GPS για να βγούνε έξω από το Κολωνάκι. Αντιθέτως, θα βρεθεί αντιμέτωπο με μία πολιτική εξουσία η οποία ξέρει να παίζει πολύ καλά το χαρτί της κοινωνικής συναίνεσης, και η οποία δεν έχει και κάνα πρόβλημα να πει ότι θα κάνει τα πάντα (φυσικά ελάχιστα θα κάνει...).
Το επαναστατικό κίνημα σαν μέρος της πραγματικής ιστορικής κίνησης, οφείλει να βυθιστεί σε αυτήν και να οξύνει ακόμα περισσότερο την διαβρωτική της ικανότητα και όχι να στέκεται να κοιτάει με πολιτικό πρωτογονισμό το κακό κράτος και τους ύπουλους πασόκους...

Θα πάμε παρακάτω;