Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αναδημοσιεύσεις. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αναδημοσιεύσεις. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Πόσες φορές είναι πιο πιθανό να πεθάνεις από κάτι τέτοιο;
4 ακόμα είπαν και ελάλησαν Είπε και ελάλησε ο βα.αλ. στις 00:27
Ελεύθερος αφέθηκε χθες το απόγευμα ο δράστης της δολοφονίας του 24χρονου Γιώργου Μερκουρίδη, αφού η προϊσταμένη της Εισαγγελίας Πρωτοδικών Κομοτηνής, κ. Παναγιώτα Ζαφειριάδου, με το σκεπτικό ότι το όπλο εκπυρσοκρότησε..
Το θύμα εργαζόταν στο πρατήριο υγρών καυσίμων και ο δολοφόνος ήταν το 25χρονο αφεντικό του (σ.σ.: το όνομά του δεν αποκαλύπτεται...).
Ο άτυχος εργαζόμενος εκείνο το βράδυ πήρε μαζί του έναν 29χρονο φίλο του (επειδή φοβόταν) και πήγε στο πρατήριο για να πληρωθεί, καθώς είχε διαφορές με το αφεντικό του.
Ο δράστης ακινητοποίησε τον συνοδό φίλο και κρατώντας το μονόκαννο κυνηγετικό όπλο, που κατείχε νόμιμα ο λεφτάς μπαμπάκας του, επιτέθηκε στον Μερκουρίδη.
Ο 29χρονος, όμως, λέει ότι στο σημείο που βρισκόταν δεν μπορεσε να δει τον φόνο, άκουσε μόνο το πυροβολισμό (σ.σ. φανταζόμαστε όλοι γιατί ισχυρίζεται ότι δεν είδε τίποτα...).
Μέχρι να έρθει η αστυνομία, πατέρας και δράστης είχαν πλύνει τα αίματα με το λάστιχο!
Η αστυνομία έφτασε με τη συνηθισμένη για εργοδοτικά εγκλήματα καθυστέρηση.
Σύμφωνα με πληροφορίες, στο σάιτ του Ταρζάν, ο δράστης έχει συγγενείς αστυνομικούς στην Κομοτηνή. Είναι γνωστός επίσης και για την βίαιη συμπεριφορά του, και λέγεται ότι πολλές φορές η οικονομική επιφάνεια της οικογένειάς του τον έχει ξελασπώσει. Άλλωστε, λίγες ώρες πριν από το έγκλημα, είχε επιτεθεί σε μπουζουξίδικο σε οδηγό του Δήμου Κομοτηνής σκίζοντάς του τα ρούχα. Με αφορμή αυτό το συμβάν, είχε συλληφθεί και είχε οδηγηθεί στο τμήμα. Λίγο αργότερα έφτασε στο Α.Τ. ο πατέρας του δράστη και τότε εκείνος αφέθηκε ελεύθερος. Πήγε στο σπίτι του, άλλαξε, ντύθηκε ως «ράμπο», όπως δήλωσαν όσοι τον είδαν και πήγε στο βενζινάδικο, για να ξεκαθαρίσει και τις υπόλοιπες διαφορές του.
Σύμφωνα πάντα με την οικογένεια του θύματος, όταν έστειλαν συγγενικό τους πρόσωπο να παραλάβει τα ρούχα και τα πράγματα του παιδιού από το πρατήριο, ο πατέρας του δράστη αφαίρεσε 25 ευρώ από το μηνιάτικο του δολοφονημένου υπαλλήλου του, καθώς όπως είπε την ημέρα της δολοφονίας του ο υπάλληλος δεν δούλεψε!!! (σ.σ. να η ηθική της με κάθε τρόπο μεγιστοποίησης του κέρδους).
Αναδημοσίευση απο εδώ.
Σημείωση: Κατα τα άλλα απειλείται ακόμα η δημοκρατία σας ρε ξεφτίλες, λαμόγια, υποκριτές, πληρωμένο διανοητικό πουταναριό;;;
Το θύμα εργαζόταν στο πρατήριο υγρών καυσίμων και ο δολοφόνος ήταν το 25χρονο αφεντικό του (σ.σ.: το όνομά του δεν αποκαλύπτεται...).
Ο άτυχος εργαζόμενος εκείνο το βράδυ πήρε μαζί του έναν 29χρονο φίλο του (επειδή φοβόταν) και πήγε στο πρατήριο για να πληρωθεί, καθώς είχε διαφορές με το αφεντικό του.
Ο δράστης ακινητοποίησε τον συνοδό φίλο και κρατώντας το μονόκαννο κυνηγετικό όπλο, που κατείχε νόμιμα ο λεφτάς μπαμπάκας του, επιτέθηκε στον Μερκουρίδη.
Ο 29χρονος, όμως, λέει ότι στο σημείο που βρισκόταν δεν μπορεσε να δει τον φόνο, άκουσε μόνο το πυροβολισμό (σ.σ. φανταζόμαστε όλοι γιατί ισχυρίζεται ότι δεν είδε τίποτα...).
Μέχρι να έρθει η αστυνομία, πατέρας και δράστης είχαν πλύνει τα αίματα με το λάστιχο!
Η αστυνομία έφτασε με τη συνηθισμένη για εργοδοτικά εγκλήματα καθυστέρηση.
Σύμφωνα με πληροφορίες, στο σάιτ του Ταρζάν, ο δράστης έχει συγγενείς αστυνομικούς στην Κομοτηνή. Είναι γνωστός επίσης και για την βίαιη συμπεριφορά του, και λέγεται ότι πολλές φορές η οικονομική επιφάνεια της οικογένειάς του τον έχει ξελασπώσει. Άλλωστε, λίγες ώρες πριν από το έγκλημα, είχε επιτεθεί σε μπουζουξίδικο σε οδηγό του Δήμου Κομοτηνής σκίζοντάς του τα ρούχα. Με αφορμή αυτό το συμβάν, είχε συλληφθεί και είχε οδηγηθεί στο τμήμα. Λίγο αργότερα έφτασε στο Α.Τ. ο πατέρας του δράστη και τότε εκείνος αφέθηκε ελεύθερος. Πήγε στο σπίτι του, άλλαξε, ντύθηκε ως «ράμπο», όπως δήλωσαν όσοι τον είδαν και πήγε στο βενζινάδικο, για να ξεκαθαρίσει και τις υπόλοιπες διαφορές του.
Σύμφωνα πάντα με την οικογένεια του θύματος, όταν έστειλαν συγγενικό τους πρόσωπο να παραλάβει τα ρούχα και τα πράγματα του παιδιού από το πρατήριο, ο πατέρας του δράστη αφαίρεσε 25 ευρώ από το μηνιάτικο του δολοφονημένου υπαλλήλου του, καθώς όπως είπε την ημέρα της δολοφονίας του ο υπάλληλος δεν δούλεψε!!! (σ.σ. να η ηθική της με κάθε τρόπο μεγιστοποίησης του κέρδους).
Αναδημοσίευση απο εδώ.
Σημείωση: Κατα τα άλλα απειλείται ακόμα η δημοκρατία σας ρε ξεφτίλες, λαμόγια, υποκριτές, πληρωμένο διανοητικό πουταναριό;;;
Επειδή ο έρωτας και ο βήχας δεν κρύβονται ορίστε το καλύτερο καλοκαιρινό ανάγνωσμα.
Εδώ.
Η καλύτερη ερμηνεία του φαινομένου αυτού κερδίζει ένα ταξίδι στα Κύθηρα. (Το βρήκε φίλη στο δρόμο όπου είχαν πεταχτεί πολλά, το τύπωμα είναι τυπογραφείου).
Η είδηση, πιθανά να τη διαβάσατε και αλλου:
ΦΡΙΚΤΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ ΓΙΑ ΥΠΑΛΛΗΛΟ ΣΟΥΠΕΡ ΜΑΡΚΕΤ
Φρικτό θάνατο βρήκε χθες το πρωί ένας υπάλληλος σούπερ μάρκετ στην περιοχή της Βουλιαγμένης, όταν εγκλωβίστηκε στο ασανσέρ του καταστήματος.
Το περιστατικό σημειώθηκε χθες στις 10:30 το πρωί στο σούπερ μάρκετ στην οδό Θησέως 16.
Ο 45χρονος Αλβανός εργάτης φόρτωνε πράγματα στο ασανσέρ του καταστήματος, όταν κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες οι πόρτες του ασανσέρ έκλεισαν, με αποτέλεσμα να εγκλωβιστεί ανάμεσά τους.
Υπάλληλοι και πελάτες του καταστήματος άκουσαν τις φωνές του άτυχου εργάτη και έσπευσαν σε βοήθεια. Ωστόσο, ήταν ήδη πολύ αργά.
Ο 45χρονος μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο, όπου και διαπιστώθηκε ο θάνατός του.
Για το περιστατικό διενεργείται προανάκριση για να εξακριβωθούν τα αίτια του δυστυχήματος.
Και προχωράμε στην ανάλυση (για άσχετο φαινομενικά θέμα) από κάποιον έγκυρο δημοσιογράφο του Βήματος.
Το νέο κοινωνικό ζήτημα
«Κούριερ» και «ντελίβερι μπόις», οι σύγχρονοι πληβείοι των Αθηνών
Του ΑΝΤ. ΚΑΡΑΚΟΥΣΗ
Η χώρα οδεύει διχασμένη προς τις ευρωκάλπες, με τα ταμεία της άδεια, τα χρέη δυσβάσταχτα, την οικονομία απειλούμενη, τα κόμματα δοκιμαζόμενα και εν πολλοίς αμφισβητούμενα, και τους πολίτες μπαϊλντισμένους και απαισιόδοξους, απορροφημένους από τον αγωνιώδη βίο και τις πολλές ανασφάλειες για τις δουλειές, για τα εισοδήματα και για την τύχη των παιδιών.
Οσοι παρακολουθούν από κοντά τις συντελούμενες τούτο τον καιρό οικονομικές και κοινωνικές διεργασίες αισθάνονται την αδυναμία και τα αδιέξοδα των πολιτικών δυνάμεων, κατανοούν τις διαδικασίες υποχώρησης της χώρας και υποθέτουν ότι οι επόμενοι μήνες δεν θα είναι οι καλύτεροι.
Οι περισσότεροι της πολιτικής, άλλοι εμπειρικά και άλλοι διαισθητικά, αντιλαμβάνονται τις τάσεις επιδείνωσης των συνθηκών σε πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που πιστεύουν ότι, παρά τα αισιόδοξα μηνύματα που εκπέμπονται από Αμερική και Ευρώπη για την οικονομική κρίση, η ανάκαμψη στην Ελλάδα θα είναι αργή, επίπονη και θα αφήσει έντονο το σημάδι της στην ελληνική κοινωνία.
Οι γνωρίζοντες αναμένουν ότι από την επομένη των ευρωεκλογών ο υπουργός Οικονομίας κ. Γιάννης Παπαθανασίου θα είναι αναγκασμένος να λάβει διασωστικά μέτρα. Το πρώτο κύμα μέτρων θα έλθει τον Ιούνιο και ταυτόχρονα θα αρχίσει η προετοιμασία του ισχυρότερου φθινοπωρινού πακέτου.
Κοινή είναι η πεποίθηση ότι ο συνδυασμός δημοσίων οικονομικών και ύφεσης που ήδη πλήττει τη χώρα θα αναδείξει έναν κύκλο νέων προβλημάτων και προκλήσεων για την ελληνική πολιτική. Ηδη ορισμένοι περιγράφουν το «νέο κοινωνικό ζήτημα». Σύμφωνα με τον βουλευτή του ΠαΣοΚ κ. Μιχάλη Χρυσοχοΐδη , αναδεικνύεται από την ολοένα διευρυνόμενη περιοχή της επισφαλούς εργασίας. Πιστεύει ότι όσο περνά ο καιρός πληθαίνει ο αριθμός των συμπολιτών μας που κινούνται σε αυτή την άκρως προβληματική ζώνη της μερικής απασχόλησης, των τρίωρων και τετράωρων υποαμειβόμενων δραστηριοτήτων.
Ο βουλευτής του ΠαΣοΚ ανεβάζει σε εκατοντάδες χιλιάδες τους κινούμενους στη ζώνη της επισφαλούς απασχόλησης και σημειώνει ότι πρόκειται κυρίως για νέους σε ηλικία εργαζομένους, που δεν έχουν συνδικαλιστική ή άλλη κάλυψη και αντιμετωπίζονται με ιδιαίτερη σκληρότητα από τους εργοδότες τους. Αυτοί οι σύγχρονοι πληβείοι των Αθηνών, της Θεσσαλονίκης και των υπόλοιπων ελληνικών περιφερειακών αστικών κέντρων συγκροτούν πια ξεχωριστή ομάδα στη βάση της κοινωνικής πυραμίδας, η οποία, σε εποχή υπερσυγκέντρωσης και προκλητικής επίδειξης του πλούτου, κινείται μεταξύ στέρησης, απόγνωσης και αμφισβήτησης. Δεν είναι τυχαίο ότι σε αυτή τη ζώνη της επισφαλούς εργασίας, την οποία δεν μπορεί ή δεν θέλει να παρακολουθήσει η ΓΣΕΕ, ούτε ακόμη και η επίσημη αριστερή συνδικαλιστική ηγεσία δύναται να προσεγγίσει, βρήκε πρόσφορο έδαφος η ανάπτυξη του άγνωστου στην Ελλάδα αναρχοσυνδικαλισμού. Μόνο στα σωματεία των «κούριερ» και των «ντελίβερι μπόις», που είναι συγκροτημένα σε αναρχοαυτόνομη βάση δυνητικά εκπροσωπούνται πάνω από 4.500 άτομα στην Αττική. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που πιστεύουν ότι σε αυτή τη σύγχρονη πληβειακή περιοχή αναπτύσσεται τα τελευταία χρόνια έντονη αντισυστημική πολιτική δραστηριότητα, η οποία, αν συνδεθεί με τις πολλές άλλες εκδοχές της αμφισβήτησης, είναι ικανή να δώσει στο μέλλον εκρηκτικά γεγονότα.
Οι ασχολούμενοι με τα θέματα τάξης και ασφάλειας δεν κρύβουν τους φόβους τους. Αξιολογούν με μεγάλη ανησυχία τα ολοένα προκλητικότερα τρομοκρατικά χτυπήματα, τρομάζουν με τις θεωρούμενες βέβαιες πια υπόγειες επαφές μεταξύ πολιτικής τρομοκρατίας και κοινού εγκλήματος, και δεν θέλουν καν να σκέπτονται το ενδεχόμενο τυχόν συντονισμένης δράσης. Είναι αυτή η αθέατη πλευρά της Σελήνης ή καλύτερα των πολλών διεργασιών που εξελίσσονται σε σκοτεινούς δρόμους τα τελευταία χρόνια.
Το ξέρω ότι θα έπρεπε να σχολιάσω αλλά δε θα το κάνω. Σας έχω εμπιστοσύνη.
ΦΡΙΚΤΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ ΓΙΑ ΥΠΑΛΛΗΛΟ ΣΟΥΠΕΡ ΜΑΡΚΕΤ
Φρικτό θάνατο βρήκε χθες το πρωί ένας υπάλληλος σούπερ μάρκετ στην περιοχή της Βουλιαγμένης, όταν εγκλωβίστηκε στο ασανσέρ του καταστήματος.
Το περιστατικό σημειώθηκε χθες στις 10:30 το πρωί στο σούπερ μάρκετ στην οδό Θησέως 16.
Ο 45χρονος Αλβανός εργάτης φόρτωνε πράγματα στο ασανσέρ του καταστήματος, όταν κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες οι πόρτες του ασανσέρ έκλεισαν, με αποτέλεσμα να εγκλωβιστεί ανάμεσά τους.
Υπάλληλοι και πελάτες του καταστήματος άκουσαν τις φωνές του άτυχου εργάτη και έσπευσαν σε βοήθεια. Ωστόσο, ήταν ήδη πολύ αργά.
Ο 45χρονος μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο, όπου και διαπιστώθηκε ο θάνατός του.
Για το περιστατικό διενεργείται προανάκριση για να εξακριβωθούν τα αίτια του δυστυχήματος.
~*~*~*~*~
Και προχωράμε στην ανάλυση (για άσχετο φαινομενικά θέμα) από κάποιον έγκυρο δημοσιογράφο του Βήματος.
~*~*~*~*~
Το νέο κοινωνικό ζήτημα
«Κούριερ» και «ντελίβερι μπόις», οι σύγχρονοι πληβείοι των Αθηνών
Του ΑΝΤ. ΚΑΡΑΚΟΥΣΗ
Η χώρα οδεύει διχασμένη προς τις ευρωκάλπες, με τα ταμεία της άδεια, τα χρέη δυσβάσταχτα, την οικονομία απειλούμενη, τα κόμματα δοκιμαζόμενα και εν πολλοίς αμφισβητούμενα, και τους πολίτες μπαϊλντισμένους και απαισιόδοξους, απορροφημένους από τον αγωνιώδη βίο και τις πολλές ανασφάλειες για τις δουλειές, για τα εισοδήματα και για την τύχη των παιδιών.
Οσοι παρακολουθούν από κοντά τις συντελούμενες τούτο τον καιρό οικονομικές και κοινωνικές διεργασίες αισθάνονται την αδυναμία και τα αδιέξοδα των πολιτικών δυνάμεων, κατανοούν τις διαδικασίες υποχώρησης της χώρας και υποθέτουν ότι οι επόμενοι μήνες δεν θα είναι οι καλύτεροι.
Οι περισσότεροι της πολιτικής, άλλοι εμπειρικά και άλλοι διαισθητικά, αντιλαμβάνονται τις τάσεις επιδείνωσης των συνθηκών σε πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που πιστεύουν ότι, παρά τα αισιόδοξα μηνύματα που εκπέμπονται από Αμερική και Ευρώπη για την οικονομική κρίση, η ανάκαμψη στην Ελλάδα θα είναι αργή, επίπονη και θα αφήσει έντονο το σημάδι της στην ελληνική κοινωνία.
Οι γνωρίζοντες αναμένουν ότι από την επομένη των ευρωεκλογών ο υπουργός Οικονομίας κ. Γιάννης Παπαθανασίου θα είναι αναγκασμένος να λάβει διασωστικά μέτρα. Το πρώτο κύμα μέτρων θα έλθει τον Ιούνιο και ταυτόχρονα θα αρχίσει η προετοιμασία του ισχυρότερου φθινοπωρινού πακέτου.
Κοινή είναι η πεποίθηση ότι ο συνδυασμός δημοσίων οικονομικών και ύφεσης που ήδη πλήττει τη χώρα θα αναδείξει έναν κύκλο νέων προβλημάτων και προκλήσεων για την ελληνική πολιτική. Ηδη ορισμένοι περιγράφουν το «νέο κοινωνικό ζήτημα». Σύμφωνα με τον βουλευτή του ΠαΣοΚ κ. Μιχάλη Χρυσοχοΐδη , αναδεικνύεται από την ολοένα διευρυνόμενη περιοχή της επισφαλούς εργασίας. Πιστεύει ότι όσο περνά ο καιρός πληθαίνει ο αριθμός των συμπολιτών μας που κινούνται σε αυτή την άκρως προβληματική ζώνη της μερικής απασχόλησης, των τρίωρων και τετράωρων υποαμειβόμενων δραστηριοτήτων.
Ο βουλευτής του ΠαΣοΚ ανεβάζει σε εκατοντάδες χιλιάδες τους κινούμενους στη ζώνη της επισφαλούς απασχόλησης και σημειώνει ότι πρόκειται κυρίως για νέους σε ηλικία εργαζομένους, που δεν έχουν συνδικαλιστική ή άλλη κάλυψη και αντιμετωπίζονται με ιδιαίτερη σκληρότητα από τους εργοδότες τους. Αυτοί οι σύγχρονοι πληβείοι των Αθηνών, της Θεσσαλονίκης και των υπόλοιπων ελληνικών περιφερειακών αστικών κέντρων συγκροτούν πια ξεχωριστή ομάδα στη βάση της κοινωνικής πυραμίδας, η οποία, σε εποχή υπερσυγκέντρωσης και προκλητικής επίδειξης του πλούτου, κινείται μεταξύ στέρησης, απόγνωσης και αμφισβήτησης. Δεν είναι τυχαίο ότι σε αυτή τη ζώνη της επισφαλούς εργασίας, την οποία δεν μπορεί ή δεν θέλει να παρακολουθήσει η ΓΣΕΕ, ούτε ακόμη και η επίσημη αριστερή συνδικαλιστική ηγεσία δύναται να προσεγγίσει, βρήκε πρόσφορο έδαφος η ανάπτυξη του άγνωστου στην Ελλάδα αναρχοσυνδικαλισμού. Μόνο στα σωματεία των «κούριερ» και των «ντελίβερι μπόις», που είναι συγκροτημένα σε αναρχοαυτόνομη βάση δυνητικά εκπροσωπούνται πάνω από 4.500 άτομα στην Αττική. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που πιστεύουν ότι σε αυτή τη σύγχρονη πληβειακή περιοχή αναπτύσσεται τα τελευταία χρόνια έντονη αντισυστημική πολιτική δραστηριότητα, η οποία, αν συνδεθεί με τις πολλές άλλες εκδοχές της αμφισβήτησης, είναι ικανή να δώσει στο μέλλον εκρηκτικά γεγονότα.
Οι ασχολούμενοι με τα θέματα τάξης και ασφάλειας δεν κρύβουν τους φόβους τους. Αξιολογούν με μεγάλη ανησυχία τα ολοένα προκλητικότερα τρομοκρατικά χτυπήματα, τρομάζουν με τις θεωρούμενες βέβαιες πια υπόγειες επαφές μεταξύ πολιτικής τρομοκρατίας και κοινού εγκλήματος, και δεν θέλουν καν να σκέπτονται το ενδεχόμενο τυχόν συντονισμένης δράσης. Είναι αυτή η αθέατη πλευρά της Σελήνης ή καλύτερα των πολλών διεργασιών που εξελίσσονται σε σκοτεινούς δρόμους τα τελευταία χρόνια.
~*~*~*~*~
Το ξέρω ότι θα έπρεπε να σχολιάσω αλλά δε θα το κάνω. Σας έχω εμπιστοσύνη.
Πρόσφατα ανακάλυψα αυτό εδώ...
Και ξύπνησε μέσα μου ο αντικειμενιστής. Εξερευνήστε το και δείτε, προφανώς έχει γενικεύσεις και ανακρίβειες αλλά τέλος πάντων. Η αλήθεια είναι ότι είναι αρκετά ενδιαφέρον.
Το παγκάκι από τον Αιμόφιλο, για τον Αμπέλ Παζ...
ΥΓ. Καλό ταξίδι και άλλες τέτοιες αηδίες μην περιμένετε απο μένα. Το ταξίδι του το έκανε και ήταν όμορφο και άρα δύσκολο. Και ήταν δύσκολο και άρα όμορφο.
Στά άδυτα του διαδικτύου, ύστερα από υπόδειξη της Κοκκινης Περιστέρας βρήκα αυτή εδώ την είδηση. Δεν βάζω πηγή για την είδηση. Δεν είναι καν είδηση αυτό εδώ. Δεν ξέρω τι μπορεί να είναι. Ελπίζω ότι είναι απόσπασμα απο ταινία επιστημονικής φαντασίας ή κάποιο μπαροουζιανό απόσπασμα...
*~*
Η περιπέτεια ενός τετράποδου αλητάκου ξεπερνά τα όρια ακόμη και της φαντασίας, καθώς λίγο έλειψε το αδέσποτο πανέμορφο σκυλάκι να γίνει γεύμα για κάποιους πεινασμένους Ρουμάνους μετανάστες.
Τύχη-βουνό είχε όμως, όπως φάνηκε στη συνέχεια, το φιλικότατο αδέσποτο που βρέθηκε την ημέρα της εορτής του Αγίου Γερασίμου μπροστά στον κατάλληλο άνθρωπο που του έσωσε τη ζωή. Την περασμένη Τετάρτη 4 Μαρτίου η 20χρονη φοιτήτρια Θοδώρα Κατράκη, φεύγοντας από τα ΤΕΙ Αθηνών όπου σπουδάζει, αντίκρισε έκπληκτη στη λεωφόρο Καβάλας έναν μεθυσμένο αλλοδαπό να σέρνει στην άσφαλτο το δυστυχισμένο ζώο, το οποίο είχε δεμένο μ’ ένα καλώδιο. Οι κραυγές του σκύλου και η προσπάθειά του να ξεφύγει από τον δεσμώτη του έκαναν τη φιλόζωη κοπέλα να επέμβει αμέσως.
«Πλησίασα τον αλλοδαπό και άρχισα να του φωνάζω να αφήσει το σκύλο ελεύθερο. Εκείνος δεν μου έδινε καμία σημασία στην αρχή, αλλά όταν προσπάθησα να τραβήξω το δύστυχο ζώο από τα χέρια του, μου είπε σε σπαστά ελληνικά: “Οχι, αυτό καλό φαγητό”» δηλώνει στην «Espresso», λέγοντας ότι δεν θέλει ούτε να φανταστεί ποια θα ήταν η κατάληξη του τετράποδου, που του έδωσε το όνομα Γεράσιμος λόγω της ημέρας, εάν δεν έσπευδε να το βοηθήσει. «Του είπα ότι θα καλέσω την αστυνομία και μαζεύτηκαν πολλοί περαστικοί που έφριξαν με το περιστατικό. Μετά ήρθε άλλος ένας Ρουμάνος και προσπάθησε να πείσει όλο τον κόσμο ότι ήθελαν να πάρουν το σκυλάκι για να το ταΐσουν, όχι για να το φάνε» συνεχίζει η φύλακας-άγγελος του Γεράσιμου, εξηγώντας ότι οι εξαθλιωμένοι αλλοδαποί δεν έμοιαζαν ικανοί ούτε για να αυτοσυντηρηθούν, πόσο μάλλον για να αποκτήσουν κατοικίδιο. Το επεισόδιο με τους Ρουμάνους έλαβε τέλος όταν έφτασε στο σημείο η αστυνομία και οδήγησε στο τμήμα τους δύο αλλοδαπούς. Λίγο αργότερα όμως αφέθηκαν ελεύθεροι, καθώς δεν υπήρχαν αποδεικτικά σττοιχεία για τις ελεεινές προθέσεις τους. «Δυστυχώς, αυτά τα περιστατικά έχουν αυξηθεί. Πρόσφατα, φιλόζωοι στην Κυψέλη γλίτωσαν ένα σκύλο που βρέθηκε σε υπόγειο αλλοδαπού και ήταν πασαλειμμένος με λάδι!» αναφέρει η Θοδώρα ενισχύοντας τις υποψίες ότι οι μυστηριώδεις εξαφανίσεις αδέσποτων σε περιοχές της Αττικής οφείλονται σε μετανάστες με περίεργες διατροφικές συνήθειες.
Οσον αφορά τον γλυκύτατο Γεράσιμο, που τώρα κουνάει χαρούμενος την ουρά του, γεμάτος ευγνωμοσύνη, έγινε ήρωας και απέκτησε και φαν κλαμπ στο Διαδίκτυο! Αυτές τις μέρες φιλοξενείται στις εγκαταστάσεις του 1ου Συστήματος Προσκόπων Αχαρνών και απολαμβάνει τα χάδια των εθελοντών. «Ανέβασα την ιστορία στο Facebook και υπήρξε άμεση κινητοποίηση από τον κόσμο για να τον φιλοξενήσει ή να προσφέρει χρήματα. Ετσι βρήκαμε και τους προσκόπους, που προθυμοποιήθηκαν να τον πάρουν στο χώρο τους για λίγο», λέει η Αννα Ριζοπούλου που ανέβασε την ιστορία του σκύλου στο Internet και τώρα ψάχνει την κατάλληλη οικογένεια που θα τον υιοθετήσει και θα τον γεμίσει αγάπη.
Τύχη-βουνό είχε όμως, όπως φάνηκε στη συνέχεια, το φιλικότατο αδέσποτο που βρέθηκε την ημέρα της εορτής του Αγίου Γερασίμου μπροστά στον κατάλληλο άνθρωπο που του έσωσε τη ζωή. Την περασμένη Τετάρτη 4 Μαρτίου η 20χρονη φοιτήτρια Θοδώρα Κατράκη, φεύγοντας από τα ΤΕΙ Αθηνών όπου σπουδάζει, αντίκρισε έκπληκτη στη λεωφόρο Καβάλας έναν μεθυσμένο αλλοδαπό να σέρνει στην άσφαλτο το δυστυχισμένο ζώο, το οποίο είχε δεμένο μ’ ένα καλώδιο. Οι κραυγές του σκύλου και η προσπάθειά του να ξεφύγει από τον δεσμώτη του έκαναν τη φιλόζωη κοπέλα να επέμβει αμέσως.
«Πλησίασα τον αλλοδαπό και άρχισα να του φωνάζω να αφήσει το σκύλο ελεύθερο. Εκείνος δεν μου έδινε καμία σημασία στην αρχή, αλλά όταν προσπάθησα να τραβήξω το δύστυχο ζώο από τα χέρια του, μου είπε σε σπαστά ελληνικά: “Οχι, αυτό καλό φαγητό”» δηλώνει στην «Espresso», λέγοντας ότι δεν θέλει ούτε να φανταστεί ποια θα ήταν η κατάληξη του τετράποδου, που του έδωσε το όνομα Γεράσιμος λόγω της ημέρας, εάν δεν έσπευδε να το βοηθήσει. «Του είπα ότι θα καλέσω την αστυνομία και μαζεύτηκαν πολλοί περαστικοί που έφριξαν με το περιστατικό. Μετά ήρθε άλλος ένας Ρουμάνος και προσπάθησε να πείσει όλο τον κόσμο ότι ήθελαν να πάρουν το σκυλάκι για να το ταΐσουν, όχι για να το φάνε» συνεχίζει η φύλακας-άγγελος του Γεράσιμου, εξηγώντας ότι οι εξαθλιωμένοι αλλοδαποί δεν έμοιαζαν ικανοί ούτε για να αυτοσυντηρηθούν, πόσο μάλλον για να αποκτήσουν κατοικίδιο. Το επεισόδιο με τους Ρουμάνους έλαβε τέλος όταν έφτασε στο σημείο η αστυνομία και οδήγησε στο τμήμα τους δύο αλλοδαπούς. Λίγο αργότερα όμως αφέθηκαν ελεύθεροι, καθώς δεν υπήρχαν αποδεικτικά σττοιχεία για τις ελεεινές προθέσεις τους. «Δυστυχώς, αυτά τα περιστατικά έχουν αυξηθεί. Πρόσφατα, φιλόζωοι στην Κυψέλη γλίτωσαν ένα σκύλο που βρέθηκε σε υπόγειο αλλοδαπού και ήταν πασαλειμμένος με λάδι!» αναφέρει η Θοδώρα ενισχύοντας τις υποψίες ότι οι μυστηριώδεις εξαφανίσεις αδέσποτων σε περιοχές της Αττικής οφείλονται σε μετανάστες με περίεργες διατροφικές συνήθειες.
Οσον αφορά τον γλυκύτατο Γεράσιμο, που τώρα κουνάει χαρούμενος την ουρά του, γεμάτος ευγνωμοσύνη, έγινε ήρωας και απέκτησε και φαν κλαμπ στο Διαδίκτυο! Αυτές τις μέρες φιλοξενείται στις εγκαταστάσεις του 1ου Συστήματος Προσκόπων Αχαρνών και απολαμβάνει τα χάδια των εθελοντών. «Ανέβασα την ιστορία στο Facebook και υπήρξε άμεση κινητοποίηση από τον κόσμο για να τον φιλοξενήσει ή να προσφέρει χρήματα. Ετσι βρήκαμε και τους προσκόπους, που προθυμοποιήθηκαν να τον πάρουν στο χώρο τους για λίγο», λέει η Αννα Ριζοπούλου που ανέβασε την ιστορία του σκύλου στο Internet και τώρα ψάχνει την κατάλληλη οικογένεια που θα τον υιοθετήσει και θα τον γεμίσει αγάπη.
*~*
Ο Γεράσιμος πάντως δεν είναι ο Γεράσιμος, για να ξηγούμαστε. Ο Γεράσιμος δεν είναι παρά μία μετεμψύχωση του Τσαουσέσκου μπας και σωθεί το κάρμα του. Έτσι επιστρέφει ξανά μανά σαν σκύλος.
«Αυτές τις στιγμές η καρδιά μου χτυπά πιο δυνατά γιατί έχω συνείδηση πως υπάρχει»
Μπερνάρντο Σοάρες (Φερνάντο Πεσσόα)
Μπερνάρντο Σοάρες (Φερνάντο Πεσσόα)
Η οδύσσειά μου συνεχίζεται…
Ήταν 18 Δεκέμβρη απόγευμα Πέμπτης, όταν εγώ με την παρέα μου κατευθυνόμασταν προς το Κέντρο μέσα από την οδό Ακαδημίας. Η εικόνα γύρω μας ήταν η συνηθισμένη των τελευταίων ημερών, ενός τοπίου βομβαρδισμένου, με χημικά και δακρυγόνα στην ατμόσφαιρα που πρόδιναν ότι είχαν προηγηθεί επεισόδια, συχνό φαινόμενο της περιόδου, μετά την δολοφονία του δεκαπεντάχρονου Αλέξη Γρηγορόπουλου.
Καθώς προχωράγαμε δυνάμεις των ΜΑΤ ξεπρόβαλαν μπροστά μας και βάλθηκαν να κυνηγούν τον κόσμο που βρισκόταν πάνω στην οδό Ακαδημίας. Ο κόσμος έτρεχε πέρα δώθε. Κάποιος μʼ έσπρωξε δυνατά , έπεσα κάτω και τότε άρχισε η γιορτή. Οι ματατζήδες άρχισαν να με βρίζουν με προσβλητικούς και σεξιστικούς χαρακτηρισμούς και να με κτυπάνε, κάποιος φίλος μου φώναζε. Ύστερα με πιάσανε, σταθήκανε ολόγυρα, με βρίζανε κι άρχισαν να με ψάχνουν. Κάποιος άρπαξε το μικρό σακίδιο που είχα στην πλάτη κι άρχισε να το ψάχνει «μη φοβάσαι μου είπε, δεν θα σου βάλουμε τίποτα μέσα». Το σακίδιο δεν είχε παρα προσωπικά μου πράγματα. Με σπρώξανε σε ένα παγκάκι, με ξάπλωσαν μπρούμυτα και με δέσανε με χειροπέδες, ύστερα με φόρτωσαν σε μια κλούβα και με πήγαν στην Ασφάλεια.
Εκεί μου λέγανε ότι πέταγα πέτρες. Όσο πέρναγε η ώρα, όμως, τα πράγματα χειροτέρευαν. Το κατηγορητήριο αυξήθηκε και συμπληρώθηκε με λογής κακουργήματα και πλημμελήματα. Οι πέτρες έγιναν μολοτωφ. Παρότι δεν υπήρχε τίποτε που να με συνδέει μʼ αυτά. Αλλά αυτό δεν φαινόταν να απασχολεί.
Άρχισε το πήγαιν’ έλα στα δικαστήρια. Κι εκεί, μια και δεν υπήρχαν στοιχεία, φτιαχτήκανε. Οι αστυνομικοί που με συνέλαβαν, αλλάξανε τις καταθέσεις τους και καταθέσαν ότι επί τρεις ώρες τους πέταγα μολοτωφ: με το πρόσωπο γυμνό, με τα χέρια καθαρά, με τα μάτια καθαρά, χωρίς μια στάχτη επάνω μου, χωρίς μια σκιά στα ρούχα μου . Και στις 22 του μήνα μου ανακοίνωσαν ότι κρίθηκα προφυλακιστέος. Μια μέρα μετά , με μετέφεραν στις φύλακες του Κορυδαλλού.
Εκεί βρίσκομαι μέχρι και σήμερα , δύο μήνες μετά την σύλληψη μου. Και τίποτε δεν κινείται. Οι μέρες περνάνε και εγώ μένω εδώ να περιμένω, δέσμιος της ακινησίας, δέσμιος μιας παράλογης και ασφυκτικής γραφειοκρατίας ή ίσως μιας εκδικητικής αδιαφορίας.
Όλο αυτό το διάστημα δεν τσάκισα. Με κράτησαν και με κρατάνε οι άνθρωποι που βρέθηκαν δίπλα μου να με στηρίξουν, φίλοι, γνωστοί είτε και άγνωστοι ως χτες, με κράτησε η αλληλεγγύη των ανθρώπων γνωστών και άγνωστων . Για χάρη τους δεν θα πέσω. Για χάρη τους θα κρατήσω. Γιατί όλη αυτή η περιπέτεια δυναμώνει τη θέλησή μου για μια κοινωνία δίκαιη, το πάθος μου για ελευθερία, το πείσμα μου να σταθώ όρθιος. Και θα σταθώ.
Μπορεί να με έπιασαν τυχαία, να μη συνδέομαι με τα γεγονότα που με κατηγορούν, απέναντι όμως στον γενικευμένο ωχαδερφισμό, το να «παίρνεις θέση», να μην κλείνεσαι στο εγώ σου, να βγαίνεις από την ατομική σου περίπτωση, είναι η υπεύθυνη στάση ενός συνειδητοποιημένου πολίτη.
Η δική μου θέση είναι από τη μεριά του κομματιού της κοινωνίας που θέλει να βγει από την απάθεια, που θέλει πραγματικά να αρχίσει, μέσα από αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες, να αποφασίζει για τη ζωή του.
Θοδωρής Ηλιόπουλος
Ήταν 18 Δεκέμβρη απόγευμα Πέμπτης, όταν εγώ με την παρέα μου κατευθυνόμασταν προς το Κέντρο μέσα από την οδό Ακαδημίας. Η εικόνα γύρω μας ήταν η συνηθισμένη των τελευταίων ημερών, ενός τοπίου βομβαρδισμένου, με χημικά και δακρυγόνα στην ατμόσφαιρα που πρόδιναν ότι είχαν προηγηθεί επεισόδια, συχνό φαινόμενο της περιόδου, μετά την δολοφονία του δεκαπεντάχρονου Αλέξη Γρηγορόπουλου.
Καθώς προχωράγαμε δυνάμεις των ΜΑΤ ξεπρόβαλαν μπροστά μας και βάλθηκαν να κυνηγούν τον κόσμο που βρισκόταν πάνω στην οδό Ακαδημίας. Ο κόσμος έτρεχε πέρα δώθε. Κάποιος μʼ έσπρωξε δυνατά , έπεσα κάτω και τότε άρχισε η γιορτή. Οι ματατζήδες άρχισαν να με βρίζουν με προσβλητικούς και σεξιστικούς χαρακτηρισμούς και να με κτυπάνε, κάποιος φίλος μου φώναζε. Ύστερα με πιάσανε, σταθήκανε ολόγυρα, με βρίζανε κι άρχισαν να με ψάχνουν. Κάποιος άρπαξε το μικρό σακίδιο που είχα στην πλάτη κι άρχισε να το ψάχνει «μη φοβάσαι μου είπε, δεν θα σου βάλουμε τίποτα μέσα». Το σακίδιο δεν είχε παρα προσωπικά μου πράγματα. Με σπρώξανε σε ένα παγκάκι, με ξάπλωσαν μπρούμυτα και με δέσανε με χειροπέδες, ύστερα με φόρτωσαν σε μια κλούβα και με πήγαν στην Ασφάλεια.
Εκεί μου λέγανε ότι πέταγα πέτρες. Όσο πέρναγε η ώρα, όμως, τα πράγματα χειροτέρευαν. Το κατηγορητήριο αυξήθηκε και συμπληρώθηκε με λογής κακουργήματα και πλημμελήματα. Οι πέτρες έγιναν μολοτωφ. Παρότι δεν υπήρχε τίποτε που να με συνδέει μʼ αυτά. Αλλά αυτό δεν φαινόταν να απασχολεί.
Άρχισε το πήγαιν’ έλα στα δικαστήρια. Κι εκεί, μια και δεν υπήρχαν στοιχεία, φτιαχτήκανε. Οι αστυνομικοί που με συνέλαβαν, αλλάξανε τις καταθέσεις τους και καταθέσαν ότι επί τρεις ώρες τους πέταγα μολοτωφ: με το πρόσωπο γυμνό, με τα χέρια καθαρά, με τα μάτια καθαρά, χωρίς μια στάχτη επάνω μου, χωρίς μια σκιά στα ρούχα μου . Και στις 22 του μήνα μου ανακοίνωσαν ότι κρίθηκα προφυλακιστέος. Μια μέρα μετά , με μετέφεραν στις φύλακες του Κορυδαλλού.
Εκεί βρίσκομαι μέχρι και σήμερα , δύο μήνες μετά την σύλληψη μου. Και τίποτε δεν κινείται. Οι μέρες περνάνε και εγώ μένω εδώ να περιμένω, δέσμιος της ακινησίας, δέσμιος μιας παράλογης και ασφυκτικής γραφειοκρατίας ή ίσως μιας εκδικητικής αδιαφορίας.
Όλο αυτό το διάστημα δεν τσάκισα. Με κράτησαν και με κρατάνε οι άνθρωποι που βρέθηκαν δίπλα μου να με στηρίξουν, φίλοι, γνωστοί είτε και άγνωστοι ως χτες, με κράτησε η αλληλεγγύη των ανθρώπων γνωστών και άγνωστων . Για χάρη τους δεν θα πέσω. Για χάρη τους θα κρατήσω. Γιατί όλη αυτή η περιπέτεια δυναμώνει τη θέλησή μου για μια κοινωνία δίκαιη, το πάθος μου για ελευθερία, το πείσμα μου να σταθώ όρθιος. Και θα σταθώ.
Μπορεί να με έπιασαν τυχαία, να μη συνδέομαι με τα γεγονότα που με κατηγορούν, απέναντι όμως στον γενικευμένο ωχαδερφισμό, το να «παίρνεις θέση», να μην κλείνεσαι στο εγώ σου, να βγαίνεις από την ατομική σου περίπτωση, είναι η υπεύθυνη στάση ενός συνειδητοποιημένου πολίτη.
Η δική μου θέση είναι από τη μεριά του κομματιού της κοινωνίας που θέλει να βγει από την απάθεια, που θέλει πραγματικά να αρχίσει, μέσα από αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες, να αποφασίζει για τη ζωή του.
Θοδωρής Ηλιόπουλος
ΥΓ. Επειδή κάποιοι δέν έχουνε ελικόπτερο να έρθει να τους πάρει...
Σύντροφε σε περιμένουμε...
Σύντροφε σε περιμένουμε...
Ορίστε λοιπόν, μία ακόμα κρυμμένη είδηση...
Τη στιγμή που τα νοσοκομεία έχουνε γίνει διαφημιστικές στάσεις μεγαλογιατρών, τη στιγμή που στο ένα νοσοκομείο δεν έχουνε γάζες και στο άλλο ασθενοφόρο πάτς (ή πως τα λένε τέλος πάντων), τη στιγμή που υπάρχουν τεράστιες ελλείψεις και κενά προσωπικού, τη στιγμή που γιατροί αναγκάζονται να δουλεύουν μετά από εφημερία με κίνδυνο για εμάς τους ασθενείς αλλά και εμάς τους ίδιους, τη στιγμή που ο Αβραμόπουλος τους δουλεύει όλους προσλαμβάνοντας εδώ και μήνες αυτούς τους έρμους 5.000 νοσηλευτικού προσωπικού το να διαβάζεις μία τέτοια είδηση είναι αστείο...
Παραθέτω αυτούσιο το κείμενο...
Ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Γρηγόρης Ψαριανός, κατέθεσε ερώτηση στον υπουργό Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης, για το κληροδότημα Μπαφέρου, τα έσοδα του οποίου έπρεπε να διατεθούν στο Γενικό Νοσοκομείο Χαλκίδας.
Εδώ και 50 χρόνια υπάρχει το κληροδότημα Μπαφέρου, το οποίο διαχειρίζεται μία πενταμελής επιτροπή. Μέλη της επιτροπής είναι οι εκάστοτε: δήμαρχος Χαλκιδέων, πρόεδρος του εμποροβιομηχανικού επιμελητηρίου Ευβοίας, πρόεδρος Εργατικού Κέντρου Ευβοίας, πρόεδρος του Συλλόγου Πελοποννησίων Χαλκίδας και ο Πρόεδρος του ΔΣ του Γενικού Νοσοκομείου Χαλκίδας.
Σύμφωνα με τη διαθήκη του αποθανόντος, τα έσοδα του κληροδοτήματος τα οποία προκύπτουν από ενοίκια, τόκους κλπ., έπρεπε να διατεθούν στο Γενικό Νοσοκομείο Χαλκίδας για την ανέγερση μιας παθολογικής πτέρυγας με αντικαρκινικό τμήμα. Σε αντίθετη περίπτωση, τα χρήματα θα έπρεπε να διατεθούν στο Γηροκομείο που πρόκειτο να ιδρυθεί.
Ο κ. Ψαριανός, στην ερώτησή του, σημειώνει ότι "...Στο νοσοκομείο Χαλκίδας έχει δημιουργηθεί τμήμα και μονάδα ογκολογίας-χημειοθεραπείας υπαγόμενες στον παθολογικό τομέα. Στη μονάδα αυτή από το 2004 έχουν εξεταστεί πάνω από 5000 ασθενείς και έχουν γίνει περισσότερα από 500 χημειοθεραπευτικά σχήματα σε εξωτερικούς και νοσηλευόμενους αιματολογικούς-ογκολογικούς ασθενείς. Στο νέο δε νοσοκομείο θα μεταφερθεί και θα αναπτυχθεί το ογκολογικό τμήμα της Παθολογικής κλινικής.
Παρόλα αυτά η επιτροπή δεν έχει υλοποιήσει τη διαθήκη Μπαφέρου με αποτέλεσμα η Ιερά Μητρόπολη Χαλκίδας να διεκδικεί τα έσοδα του κληροδοτήματος για το εκκλησιαστικό γηροκομείο Χαλκίδας.
Μάλιστα δημοσιεύματα του τοπικού τύπου συσχέτισαν την πρόσφατη απομάκρυνση του Διοικητή του νοσοκομείου από τη θέση του, με τη διαμάχη για το ιδιοκτησιακό καθεστώς του κληροδοτήματος Μπαφέρου".
Τέλος, ο βουλευτής ρωτά τον υπουργό, για τις ενέργειες που θα προβεί προκειμένου να αξιοποιήσει το κληροδότημα Μπαφέρου προς όφελος του Γενικού Νοσοκομείου Χαλκίδας και μάλιστα σε ένα τομέα τόσο σοβαρό για την αντιμετώπιση της νόσου του καρκίνου και αν ισχύουν τα δημοσιεύματα που κάνουν λόγο για παρέμβαση της Εκκλησίας προκειμένου να απομακρυνθεί ο διοικητής του νοσοκομείου.
Καταλάβατε λοιπόν αγαπητοί μου αναγνώστες; Εδώ και 50 χρόνια έχουνε μαζευτεί τόσα λεφτά που δεν ξέρω αν και που έχουν δοθεί, αν και καταλαβαίνω ότι δεν έχουν δοθεί πουθενά, μια επιτροπή μπλοκάρει το να δοθούν στο νοσοκομείο (ένα νοσοκομείο επ' ευκαιρία σε άθλια κατάσταση) και η εκκλησία επωφελείται για να πάρει τα φράγκα αυτά χοντρά...
Να τα κάνει τι; Μα φυσικά να ψάξει σε καλή τιμή απο τώρα κάνα καλό συκωτάκι στον τρίτο κόσμο για τον επόμενο...
Τη στιγμή που τα νοσοκομεία έχουνε γίνει διαφημιστικές στάσεις μεγαλογιατρών, τη στιγμή που στο ένα νοσοκομείο δεν έχουνε γάζες και στο άλλο ασθενοφόρο πάτς (ή πως τα λένε τέλος πάντων), τη στιγμή που υπάρχουν τεράστιες ελλείψεις και κενά προσωπικού, τη στιγμή που γιατροί αναγκάζονται να δουλεύουν μετά από εφημερία με κίνδυνο για εμάς τους ασθενείς αλλά και εμάς τους ίδιους, τη στιγμή που ο Αβραμόπουλος τους δουλεύει όλους προσλαμβάνοντας εδώ και μήνες αυτούς τους έρμους 5.000 νοσηλευτικού προσωπικού το να διαβάζεις μία τέτοια είδηση είναι αστείο...
Παραθέτω αυτούσιο το κείμενο...
~*~*~
Ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Γρηγόρης Ψαριανός, κατέθεσε ερώτηση στον υπουργό Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης, για το κληροδότημα Μπαφέρου, τα έσοδα του οποίου έπρεπε να διατεθούν στο Γενικό Νοσοκομείο Χαλκίδας.
Εδώ και 50 χρόνια υπάρχει το κληροδότημα Μπαφέρου, το οποίο διαχειρίζεται μία πενταμελής επιτροπή. Μέλη της επιτροπής είναι οι εκάστοτε: δήμαρχος Χαλκιδέων, πρόεδρος του εμποροβιομηχανικού επιμελητηρίου Ευβοίας, πρόεδρος Εργατικού Κέντρου Ευβοίας, πρόεδρος του Συλλόγου Πελοποννησίων Χαλκίδας και ο Πρόεδρος του ΔΣ του Γενικού Νοσοκομείου Χαλκίδας.
Σύμφωνα με τη διαθήκη του αποθανόντος, τα έσοδα του κληροδοτήματος τα οποία προκύπτουν από ενοίκια, τόκους κλπ., έπρεπε να διατεθούν στο Γενικό Νοσοκομείο Χαλκίδας για την ανέγερση μιας παθολογικής πτέρυγας με αντικαρκινικό τμήμα. Σε αντίθετη περίπτωση, τα χρήματα θα έπρεπε να διατεθούν στο Γηροκομείο που πρόκειτο να ιδρυθεί.
Ο κ. Ψαριανός, στην ερώτησή του, σημειώνει ότι "...Στο νοσοκομείο Χαλκίδας έχει δημιουργηθεί τμήμα και μονάδα ογκολογίας-χημειοθεραπείας υπαγόμενες στον παθολογικό τομέα. Στη μονάδα αυτή από το 2004 έχουν εξεταστεί πάνω από 5000 ασθενείς και έχουν γίνει περισσότερα από 500 χημειοθεραπευτικά σχήματα σε εξωτερικούς και νοσηλευόμενους αιματολογικούς-ογκολογικούς ασθενείς. Στο νέο δε νοσοκομείο θα μεταφερθεί και θα αναπτυχθεί το ογκολογικό τμήμα της Παθολογικής κλινικής.
Παρόλα αυτά η επιτροπή δεν έχει υλοποιήσει τη διαθήκη Μπαφέρου με αποτέλεσμα η Ιερά Μητρόπολη Χαλκίδας να διεκδικεί τα έσοδα του κληροδοτήματος για το εκκλησιαστικό γηροκομείο Χαλκίδας.
Μάλιστα δημοσιεύματα του τοπικού τύπου συσχέτισαν την πρόσφατη απομάκρυνση του Διοικητή του νοσοκομείου από τη θέση του, με τη διαμάχη για το ιδιοκτησιακό καθεστώς του κληροδοτήματος Μπαφέρου".
Τέλος, ο βουλευτής ρωτά τον υπουργό, για τις ενέργειες που θα προβεί προκειμένου να αξιοποιήσει το κληροδότημα Μπαφέρου προς όφελος του Γενικού Νοσοκομείου Χαλκίδας και μάλιστα σε ένα τομέα τόσο σοβαρό για την αντιμετώπιση της νόσου του καρκίνου και αν ισχύουν τα δημοσιεύματα που κάνουν λόγο για παρέμβαση της Εκκλησίας προκειμένου να απομακρυνθεί ο διοικητής του νοσοκομείου.
~*~*~
Καταλάβατε λοιπόν αγαπητοί μου αναγνώστες; Εδώ και 50 χρόνια έχουνε μαζευτεί τόσα λεφτά που δεν ξέρω αν και που έχουν δοθεί, αν και καταλαβαίνω ότι δεν έχουν δοθεί πουθενά, μια επιτροπή μπλοκάρει το να δοθούν στο νοσοκομείο (ένα νοσοκομείο επ' ευκαιρία σε άθλια κατάσταση) και η εκκλησία επωφελείται για να πάρει τα φράγκα αυτά χοντρά...
Να τα κάνει τι; Μα φυσικά να ψάξει σε καλή τιμή απο τώρα κάνα καλό συκωτάκι στον τρίτο κόσμο για τον επόμενο...
Ώρες ώρες αναρωτιέμαι τι κάνουν εκεί πέρα οι σύντροφοι του indymedia, ο σύντρολος Αρσέν μπήκε στον κόπο να μου στείλει αυτό εδώ το κρυμμένο, το οποίο αναδημοσιεύω παραχρήμα...
~~~
όρια και ορισμοί
χότζα
για να μιλαμε για παιδικη πορνογραφια πρεπει να ορισουμε πανω απ ολα τι ειναι το "παιδι". εχει τεραστια σημασια αυτό.
Το "παιδι" οριζεται πολυ διαφορετικα αναλογα με το πως το χρησιμοποιουμε. Αν σκοτωθει ενας 30χρονος σε τροχαιο θα πουν διαφοροι "κριμα και ηταν νεο παιδι". Για τον μπατσο πχ μιλαγαν για "20/21/22/23χρονο παιδι" και η δικια μας διαφωνια δεν ηταν το αν ηταν παιδι αλλα το οτι ηταν μπατσος και δε γινονται οι αισχρες συγκρισεις που επιχειρουσαν να κανουν.
Αν μια 22χρονη παει να παντρευτει πολλοι θα πουν "αυτη ειναι ακομα παιδι τι παει να κανει".
Εχουμε δηλαδη "παιδια" και μετα τα 18.
Οταν ημασταν ολοι 16 και ειχαμε την αντιστοιχη γκομενα/γκομενο τους θεωρουσαμε "παιδια"; Θεωρουσαμε τον εαυτο μας "παιδι" μηπως; Μηπως δεν καναμε και σεξ επειδη ημασταν "παιδια"; Δε νομιζω.
Η αλλη παραδοση με τα κοριτσακια απο 14 και πανω που τους αρεσουν οι μεγαλυτεροι μεχρι ηλικιες 25 και βαλε, με μαθητριες γυμνασιου να τα φτιαχνουν με μαθητες λυκειου και φανταρους πχ που παει και αυτη; Αυτες οι γυναικες σαυτη την ηλικια και επιλεγοντας ελευθερα ηταν "παιδια" στη σεξουαλικοτητα τους;
Παλιοτερα οταν γινοντουσαν γαμοι σε ηλικιες 13-14 με οτι αυτο συνεπαγεται μιλαγε κανενας για κακοποιηση "παιδιων"; Οι τσιγγανοι πχ ακομα ακολουθουν αυτο το εθιμο. Ειναι ολοι τους υπερ της κακοποιησης;
Αρα υπαρχουν και "μη-παιδια" σε ορισμενα θεματα και πριν τα 18.
Θελω να πω οτι το "παιδι" ως ορισμος για τη σεξουαλικοτητα ειναι κατι απιστευτα αοριστο εκτος απο καραμπινατες περιπτωσεις (κυριως προεφηβικες). Ο νομος χρησιμοποιει σαν ορισμο του "παιδιου" και σαν οριο για την σεξουαλικη αυτοδιαθεση ειτε τα 18 οπως για ολες τις αλλες αστικες "αυτοδιαθεσεις" ειτε τα 16 αισθανομενος οτι θα εκλεινε ολο το κοσμο μεσα αν εμενε στα 18. Ειναι δυνατον να μιλαμε και εμεις με αυτο το πλαστο οριο των 18 λες και ειμαστε τιποτα επιδοξοι νομοθετες;
Η εφηβοφιλια ειναι κατι απολυτα νορμαλ και βρισκεται εντος του φυσιολογικου. Ο αντρας ειναι φτιαγμενος να ελκεται απο τα θυληκα σεξουαλικα χαρακτηρηστικα που αρχιζουν να φαινονται με την αρχη της εφηβειας και οχι με το που μια γυναικα γινεται 18. Εδω εχουμε μια νομοθετηση που παει κοντρα σε φυσιολογικοτατες ορμες, οχι μονο αντρων αλλα και των εφηβων γυναικων που αποφασιζουν να κανουν οτι θελουν (μιλαω για σχεσεις και οχι τσοντες αν και δεν υπαρχει καμια ιδιαιτερη διαφορα οσον αφορα το θεμα της αυτοδιαθεσης).
Οι πανιβλακες αμερικανοι ομως στη κλασσικη τους μοδα των υστεριων που τους πιανουν καθε 10 χρονια βρηκαν καινουργιο κινδυνο στους "παιδεραστες" οριζοντας παιδεραστη οποιονδηποτε (απο 19 μεχρι 99) που θα εκανε σεξ με γυναικες απο 13-18. Αυτο το ευρος περιλαμβανει απιστευτα πολλα ζευγαρια με ηλικιες 22-16 πχ που δεν θα ξενιζαν κανενα εκτος απ τους βλαμμενους ηθικολογους αμερικανους. Και φυσικα κοσμος παει φυλακη γι αυτη την υστερια.
Εδω πηγαν φυλακη 15χρονο αγορακι επειδη βρηκαν στο pc του γυμνη φωτογραφια της γκομενας του που του εστειλε η ιδια. Και στη Βρεττανια απαγορευσαν την κατοχη ΕΙΚΟΝΩΝ που απεικονιζουν σεξουαλικες πραξεις ανηλικων, δηλαδη οχι μονο φωτογραφιων αλλα και σκιτσων (απαγορευσαν δηλαδη τα manga). Μη πατε να εξηγησετε λοιπον την ηλιθιοτητα των αμερικανων και των δυτικων με τη δικια σας λογικη. Δεν υπαρχει λογικη σαυτη την υστερια. Υπαρχουν περιπτωσεις ανθρωπων που ελκονται απο 5χρονα και ειναι αρωστοι ουσιαστικα και υπαρχουν περιπτωσεις ανθρωπων που ελκονται και απο 15χρονα και μιλαμε για ενα τεραστιο ποσοστο του αντρικου πλυθησμου που ειναι εν δυναμει "παιδεραστες" επειδη καποιος αμερικανος καραγκιοζης οριζει καποια πραγματα οπως του κατεβαινει. Μη τρελαινομαστε.
Οσο για αυτους που λενε για κρεμασμα, φυλακες, γκουανταναμο κλπ δεν εχω να πω πολλα. Ειστε αξιοι της μοιρας σας και εσας θα σας φοβομουν περισσοτερο απ τους παιδεραστες.
~~~
Σαν υστερόγραφο να σημειώσω το εξής: οι ΗΠΑ είναι μία από τις λίγες χώρες που δεν έχει υπογράψει τη Σύμβαση για τα δικαιώματα του Παιδιού του ΟΗΕ (όχι πως αυτό έχει καμιά ιδιαίτερη σημασία αλλά για να καταλαβαίνουμε πόσο υποκριτές είναι...). Ορίστε και μία παραπομπή για περαιτέρω μελέτη...
Καταπληκτικό... Διάβασα αυτή εδώ την είδηση στο Indymedia...
Δείτε...
Δείτε...
Μπόνους περίμεναν να λάβουν οι εργαζόμενοι. Ξέσπασε σε λυγμούς η άτυχη κοπέλα, που το όνομά της ήταν στο μοιραίο χαρτάκι
24/1/2009
Υπάλληλος απολύθηκε ύστερα από κλήρωση που έγινε από τον υπεύθυνο του καταστήματος που εργαζόταν.
Αυτό το πρωτοφανές περιστατικό συνέβη σε κατάστημα της Vodafone στην Πάτρα και έχει ξεσηκώσει θύελλα αντιδράσεων από τα σωματεία των εργαζομένων.
Ο υπεύθυνος του καταστήματος έπρεπε να απολύσει έναν από τους υπαλλήλους, αλλά δεν ήξερε ποιον να επιλέξει και σκέφτηκε να... βάλει μπροστά την κληρωτίδα.
Ετσι πήγε στο κατάστημα και όταν έκλεισε, παρακάλεσε τους εργαζομένους να παραμείνουν ζητώντας τους να γράψουν τα ονόματά τους σε ένα χαρτάκι. Στη συνέχεια τα δίπλωσε, τα έβαλε σε μία γυάλα και όλοι οι εργαζόμενοι θεώρησαν ότι θα γίνει κλήρωση για μπόνους από την εταιρεία.
Επεσαν, όμως, από τα σύννεφα, αφού μόλις ο υπεύθυνος τράβηξε ένα από τα χαρτάκια και σε αυτό αναγραφόταν το όνομα μίας κοπέλας ανακοίνωσε την απόλυσή της.
Ξέσπασε
Η εργαζόμενη ξέσπασε σε λυγμούς μην μπορώντας να πιστέψει αυτό που συνέβη, ενώ όλοι οι εργαζόμενοι είχαν μείνει άφωνοι.
Η εξήγηση που έδωσε ο υπεύθυνος του καταστήματος ήταν ότι λόγω της οικονομικής κρίσης έπρεπε να γίνει μείωση προσωπικού, χωρίς να δώσει περαιτέρω εξηγήσεις στην κοπέλα που ζητούσε να μάθει τον λόγο της απόλυσής της.
Η κοπέλα προτίθεται να προχωρήσει και σε επίσημη καταγγελία στο Εργατικό Κέντρο της Πάτρας, ο πρόεδρος του οποίου μιλά για ένα περιστατικό που αγγίζει τα όρια της παράνοιας.
«Είναι όντως πρωτόγνωρο. Γνωρίζαμε για κληρώσεις λαχείων ή για μπόνους, αλλά το να φτάσουν κάποιοι εργοδότες να κληρώνουν και απολύσεις είναι ασύλληπτο. Εχω μιλήσει με την εργαζόμενη και περιμένω να έρθει για να δούμε αν ήταν παράνομη η απόλυσή της. Βέβαια όλο αυτό προσβάλει και την προσωπικότητα ενός εργαζομένου», τονίζει ο πρόεδρος του Εργατοϋπαλληλικού Κέντρου Πάτρας Αντώνης Καλής.
~~~~~~
Μα γιατί τους παιδεύουμε, μου λέτε, με αυτούς τους συναισθηματισμούς μας; Εγώ προτείνω σε όλους εμάς τους εργαζόμενους να κάνουμε αυτό που έκαναν στα απείθαρχα στρατεύματα (η αλήθεια δεν είναι που το είδα ή το διάβασα... μπορεί να ήταν και καμιά πολεμική ταινία...). Να σταθούμε σε σειρές ανα δέκα, και ένας στους δέκα τυχαία να σκοτώνεται... Στους ανέργους που έχουμε μαζευτεί πολλοί λέω να ανέβει το νούμερο στους 3 στους 10...
Θα ανοίξουν και οι δουλειές για τα γραφεία τελετών, για δημοτικούς υπαλλήλους στα νεκροταφεία, μαρμαράδες, λουλουδάδες, η αγροτιά θα πάρει τα πάνω της από τα κόλυβα. Όλος ο κόσμος θα φάει καλά...
Έτσι ξεπερνιέται η κρίση όχι με ημίμετρα...
Το 2001 γινόταν για άλλη μια φορά χαμός στην Παλαιστίνη. Ήταν τότε που είχε ξεσπάσει η δεύτερη ιντιφάντα. Τότε συμμετείχα στην έκδοση του "Τραίνου" στο Ηράκλειο της Κρήτης. Εκείνη την περίοδο είχε γίνει μία εκδήλωση στην πόλη του Ηρακλείου από κάποιους αριστεριστές φοιτητές. Εμείς εκείνη την περίοδο μοιράζαμε αυτήν εδώ την προκύρηξη, και είχαμε πάει στην εκδήλωση να μιλήσουμε. Στην ομάδα μας συμμετείχε ένας σύντροφος αρκετά μεγαλύτερος μας ο οποίος είχε παρακολουθήσει και λόγω ηλικίας αλλά και λόγω ενδιαφέροντος είχε μία πολύ καλή ιστορική και πολιτική αντίληψη επί του θέματος, και στον οποίον σαν διαδικασία οφείλουμε πάρα πολλά για τη συμβολή του, ειδικά σε αυτό το θέμα.
Σε εκείνη την εκδήλωση προσπαθήσαμε να μιλήσουμε και προσπαθήσαμε να διατυπώσουμε την άποψη μας. Σε εκείνη την εκδήλωση είχε έρθει να μιλήσει ένας Παλαιστίνιος τον οποίο εμείς γνωρίζαμε προσωπικά, και ο οποίος μας είχε πει παλιότερα όταν στη Φατάχ άρχισε να κάνει κουμάντο ο Αραφάτ και οι δικοί του, πιάναν τους πιο αριστερούς και τους βασανίζανε με μπουκάλια στον κώλο. Σε εκείνη την εκδήλωση το βασικό πολιτικό αίτημα ήταν το "ένα ευρώ για παιδιά της Παλαιστίνης" (πόσο μα πόσο γαμημένα χυδαίοι μπορεί να γίνουν οι αριστεριστές δεν ξέρω...). Σε εκείνη την εκδήλωση επειδή προσπαθήσαμε να καταδείξουμε τον εθνικισμό, την θρησκεία και το κεφάλαιο σαν τους κύριους υπεύθυνους για τη συνεχιζόμενη κατάσταση στη μέση ανάτολη σχεδόν μας πέταξαν έξω. Σε εκείνη την εκδήλωση επειδή είπαμε ότι όσο είναι έγκλημα το Άουσβιτς, άλλο τόσο είναι έγκλημα ο βομβαρδισμός της Δρέσδης και άρα ότι όλοι οι πόλεμοι στρέφονται καταρχήν εναντίον των εκμεταλλευομένων μας είπαν φασίστες. Επειδή τέλος καταδείξαμε την αθλιότητα του να ζητάς ένα Παλαιστινιακό κράτος υπό τους όρους που το ζητάει η παλαιστινιακή άρχουσα τάξη αλλά και το πλήθος των αλληλέγγυων ανά των κόσμο σημαίνει ένα μόνο πράγμα: γκέτο.
Αλλά βέβαια, όλα αυτά είναι ουτοπικά, αφελή και δε συμμαζεύεται. Καλύτερα αφελής πάντως, παρά απολογητής φασισμών.
Οι εχθροί των παλαιστινιών και ισραηλινών εκμεταλλευομένων είναι τα κράτη τους, οι θρησκείες τους, τα αφεντικά τους και ο ανθρωπισμός της Δύσης που δεν μπορεί να κάνει Χριστούγεννα και να σκοτώνονται παιδάκια...
Αναδημοσιεύω εδώ το κείμενο που είχαμε γράψει τότε. Και δυστυχώς ή ευτυχώς δεν μπορώ να αλλάξω ούτε μία λέξη ακόμα και σήμερα. (Οι αριθμοί είναι υποσημειώσεις στο τέλος του κειμένου).
Ο λογαριασμός...
«Η έλλειψη επαναστατικού κινήματος στην Ευρώπη ανήγαγε την αριστερά στην απλούστερη έκφραση της: μια μάζα θεατών που εκστασιάζονται κάθε φορά που οι εκμεταλλευόμενοι των αποικιών παίρνουν τα όπλα ενάντια στους αφέντες τους, και που έχει την ακατάσχετη ροπή να βλέπει εκεί το άκρο άωτο της επανάστασης.»
«Δύο τοπικοί πόλεμοι», Internationale Situationiste, Νο. 11, Οκτώβριος 1967.
Ο πόλεμος στην μέση ανατολή δεν είναι ούτε μεταξύ εθνών, ούτε μεταξύ θρησκειών. Στην μέση ανατολή υπάρχει από την μια το ισραηλινό κράτος και κεφάλαιο και μια παλαιστινιακή άρχουσα τάξη, και από την άλλη μια μαζική φτηνή εργατική δύναμη παλαιστινίων και μια ισραηλινή εργατική δύναμη που συντηρεί το κόστος σε ανθρώπινο και υλικό δυναμικό των πολεμικών επιχειρήσεων. Ο πόλεμος εκεί είναι αυτό που κάθε πόλεμος είναι παντού πάνω στον πλανήτη: ταξικός.
Δεν έχουμε την δυνατότητα να αναλύσουμε διεξοδικά την ιδεολογία του έθνους1 και την χρησιμότητά της για την αστική τάξη. Στην περίπτωση της δημιουργίας του έθνους κράτους, ο εθνικισμός αποτελεί το ιδεολογικό άλλοθι της αστικής τάξης απέναντι στον φεουδαρχικό κόσμο, και χρησιμεύει στην εξασφάλιση ενός εργατικού δυναμικού ικανού να λειτουργήσει στα πλαίσια του καπιταλισμού. Σε ένα επόμενο στάδιο, ο εθνικισμός χρησιμεύει σαν ιδεολογικό άλλοθι απέναντι σε άλλους εθνικισμούς (διαμέσου ιδεολογημάτων καθαρότητας, ανωτερότητας κλπ.), προκειμένου να ντύσει την ιμπεριαλιστική φύση κάθε κράτους. Ταυτόχρονα με το δεύτερο, ο εθνικισμός έρχεται να επικαλύψει τις όποιες ταξικές αντιθέσεις εντός του έθνους κράτους επιδιώκοντας την διατήρηση της ταξικής ειρήνης.
Αυτό που ονομάζεται εθνικός πόλεμος, είναι πάντα στην ουσία του ταξικός. Σε γενικές γραμμές, οι αυτοαποκαλούμενοι εθνικοί πόλεμοι, είτε έχουν σαν αιτία την αντιπαράθεση αρχουσών τάξεων είτε (ή επίσης) αποσκοπούν στην πειθάρχηση των εργατών, στο τσάκισμα της ταξικής συνείδησης και οργάνωσης τους, και στην αποδιάρθρωση και αναδιάρθρωση της δομής της εργατικής τάξης αλλά και της ίδιας της καπιταλιστικής οικονομίας. Ο εθνικισμός αποτελεί σε αυτή την περίπτωση την ιδεολογική επικάλυψη αυτής της σύγκρουσης.
Η περίπτωση των δύο μεγάλων σφαγείων του αιώνα που πέρασε είναι αποκαλυπτικές.
Στην περίπτωση του Α’ Παγκόσμιου Πολέμου, ελάχιστοι ήταν εκείνοι που αντιτάχθηκαν στις εκατέρωθεν σφαγές, αναλύοντας την ταξική φύση του πολέμου και καλώντας τους εργάτες και τους στρατιώτες όλων των χωρών να μετατρέψουν τους εθνικούς πολέμους σε ταξικούς «εμφύλιους» πολέμους2 . Η Β’ Διεθνής διαλύθηκε κάτω από την θύελλα των εθνικισμών και των εκατέρωθεν διεκδικήσεων φανερώνοντας το πόσο διαβρωμένη ήταν ήδη από τότε, από την ιδεολογία του έθνους, αλλά και την βαθύτερη ουσία της σαν αριστερά του συστήματος.
Στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο οι συνθήκες ήταν ακόμα χειρότερες, διότι ενώ στον Α’ Π.Π. ήταν «σαφείς3 » κάποιες ιμπεριαλιστικές βλέψεις των κρατών, στον Β’ Π.Π. αυτές είχαν ντυθεί με ένα λαμπρό ένδυμα ιδεολογίας: από την μια η «δημοκρατία» της δύσης και η «μεγάλη σοβιετική πατρίδα» και από την άλλη ο φασισμός του άξονα. Και αν στον Α’ Π.Π. οι ταξικές τοποθετήσεις αγωνιστών ήταν ήδη μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού, στον Β’ Π.Π. ήταν σχεδόν ανύπαρκτες. Εδώ αξίζει να αναφέρουμε την περίπτωση της οργάνωσης της Κ.Δ.Ε.Ε.4 , η οποία ήταν η μοναδική στην ελλάδα, αν όχι σε όλο τον κόσμο -από όσο ξέρουμε- που αποκάλυψε την αθλιότητα του πολέμου αλλά και του εθνικοαπελευθερωτικού μετώπου, προτάσσοντας μία ξεκάθαρα ταξική θέση, και πράττοντας προς αυτή την κατεύθυνση: ο εχθρός είναι πάντα τα αφεντικά σε όποιο «έθνος» και αν ανήκουν, κανένα αφεντικό δεν είναι καλύτερο από το άλλο, σαν συμμάχους μας αναγνωρίζουμε μόνο τους εκμεταλλευόμενους άλλων «εθνών», μαζί πρέπει να αγωνιστούμε ενάντια στα αφεντικά μας και όχι να σφαζόμαστε για χάρη τους.
Κάτω λοιπόν, από το πρίσμα του επαναστατικού διεθνισμού (ή μήπως αεθνισμού;) ας δούμε και την περίπτωση της παλαιστίνης.
***
Πριν προχωρήσουμε παρακάτω οφείλουμε να θίξουμε και το ζήτημα της τρομοκρατίας (αλλά και της ασφάλειας), ζήτημα που στον κυρίαρχο λόγο -ειδικά μετά τις 11-9- καταλαμβάνει κεντρική θέση. Δεν θα αναφερθούμε διεξοδικά στο τι θεωρούμε τρομοκρατία, απλά θα θυμίσουμε αυτό που είχαμε γράψει για αυτήν στο 15ο τεύχος:
«Κατά τη γνώμη μας, για να προσαφθεί σε μια ομάδα ατόμων, σε μια οργάνωση ή σ’ ένα μηχανισμό η μομφή αυτή, θα πρέπει η βίαιη δραστηριότητά τους να οριοθετείται από κάποια βασικά χαρακτηριστικά: α) να είναι ποικιλόμορφη, δηλαδή να ασκεί φυσική, υλική, ψυχολογική, ιδεολογική βία, β) να ασκείται επί της μεγάλης πλειοψηφίας του πληθυσμού ενός κράτους ή μιας περιοχής, γ) να είναι συνεχής και τεράστια ποσοτικά. Καθίσταται σαφές, ότι τέτοιου είδους δραστηριότητα μόνο τα κράτη με τους πανίσχυρους θεσμούς-μηχανισμούς που διαθέτουν είναι σε θέση να την ασκήσουν. Επίσης, τρομοκρατική βία μπορούν να επιβάλλουν και αντάρτικες οργανώσεις στο έδαφος που ελέγχουν ή δρουν. Και αυτό γιατί αποτελούν πυρήνες κρατών και σκοπό έχουν την κατάληψη της κρατικής εξουσίας.»
Με βάση λοιπόν, και αυτήν μας την θέση πάνω στο ζήτημα, θα προσπαθήσουμε να απαντήσουμε στο ερώτημα ποιος, πως και σε τι έκταση ασκεί τρομοκρατία σε αυτή την περιοχή του κόσμου. Τρομοκρατία και στην παλαιστίνη και στο ισραήλ ασκεί το ισραηλινό κράτος και κεφάλαιο. Αυτός είναι και ο μόνος μηχανισμός ο οποίος έχει στην διάθεση του όλα τα τεχνικά μέσα για να ασκήσει τρομοκρατία (και την ασκεί): ελέγχει τους πληθυσμούς, καταστρέφει οικισμούς παλαιστινίων, ξεριζώνει καλλιέργειες, επιτίθεται, βομβαρδίζει, σκοτώνει αδιακρίτως, εκμεταλλεύεται, επιβάλλει περιορισμούς στην κίνηση και την διάθεση των ανθρώπων, φτιάχνει νέους οικισμούς, πολιορκεί, και άλλα πολλά, που ειλικρινά δεν γνωρίζουμε άλλη τόσο εκτεταμένη, τόσο διαρκής, τόσο «σκληρή», επιβολή ενός κράτους πάνω σε έναν πληθυσμό. Σημείωση: η τρομοκρατία του ισραηλινού κράτους και κεφαλαίου δεν αφορά μόνο τους παλαιστίνιους, αφορά και σε ένα μεγάλο βαθμό και τους ισραηλινούς πολίτες.
Αλλά αν σταματούσαμε εδώ, δεν θα λέγαμε όλη την αλήθεια, έτσι λοιπόν, τρομοκρατία ασκεί επίσης, αλλά περιορισμένα προς το παρόν και μόνο προς τον παλαιστινιακό πληθυσμό, και η εκκολαπτόμενη παλαιστινιακή κρατική εξουσία. Αυτός λοιπόν, ο οποίος τρομοκρατεί στην μέση ανατολή, όπως και σε κάθε άλλη γωνιά του κόσμου (με διαφορετικές βέβαια εντάσεις και εκτάσεις) είναι η άρχουσα τάξη κάθε περιοχής. Ίσως η παραπάνω προσέγγιση να δημιουργεί κάποιες απορίες, όμως, στην μέση ανατολή υπάρχουν δύο άρχουσες τάξεις (ισραήλ, παλαιστίνης). Το «πρόβλημα» έγκειται στο ότι μόνο η μία από αυτές τις τάξεις έχει το δικό της κράτος5 , η ισραηλινή, άρα και μόνο αυτή ασκεί τρομοκρατία. Όμως, το γεγονός ότι η παλαιστινιακή άρχουσα τάξη δεν έχει το δικό της κράτος δεν σημαίνει και ότι δεν ασκεί τρομοκρατία στο βαθμό εκείνο που έχει την δυνατότητα και που της επιτρέπεται. Άλλωστε για αυτόν ακριβώς το λόγο, κλήθηκε η ΟΑΠ κατά την διάρκεια της πρώτης ιντιφάντα στην παλαιστίνη. Ήταν η πιο αξιόπιστη οργάνωση της τοπικής ελίτ. Και η ΟΑΠ, ανέλαβε να κάνει καλύτερα στην περιοχή ότι δεν μπορούσε, λόγο της ιντιφάντα, να κάνει αποτελεσματικά το ισραήλ: τον μπάτσο και τον τρομοκράτη.
Επίσης, ειδική αναφορά θα πρέπει να γίνει στις ισλαμιστικές οργανώσεις που δρουν στην παλαιστίνη. Οι ηγεσίες των ισλαμιστικών οργανώσεων δεν είναι παρά τμήματα της παλαιστινιακής άρχουσας τάξης, και κατ’ αυτή την έννοια ασκούν και αυτές ένα μέρος της τρομοκρατίας (θα το επαναλάβουμε) προς τον παλαιστινιακό πληθυσμό και μόνο. Η τρομοκρατία, βέβαια που ασκείται από αυτές τις οργανώσεις τείνει να είναι περισσότερο ιδεολογική, κοινωνική και πολιτική παρά υλικά βίαιη, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν ασκούν και βία περιορισμένης έκτασης6 .
Η κουβέντα τώρα περί τρομοκρατίας και ασφάλειας, αν και χρήζει διεξοδικότερης προσέγγισης, νομίζουμε πως δεν είναι του παρόντος να αναλυθεί. Θα περιοριστούμε μόνο στο εξής: το ισραήλ, αναγνώρισε την παλαιστιανιακή αρχή υπό τον όρο, ότι η δεύτερη θα κάνει ότι είναι δυνατόν προκειμένου να διατηρήσει την «ασφάλεια» του ισραήλ. Δεν τα καταφέρνει -λόγο καμικάζι-, επομένως το ισραήλ, για λόγους δικής του πολιτικής θεωρεί την παλαιστινιακή αρχή «τρομοκρατική», και σύμφωνα με τις συνθήκες, που έχει υπογράψει η παλαιστινιακή αρχή, «νόμιμα» δηλ., μπουκάρει όποτε αυτό κρίνει απαραίτητο σε παλαιστινιακούς οικισμούς προκειμένου να διατηρήσει την «ασφάλεια» του. Το ισραήλ, σε ένα μεγάλο βαθμό, δεν κινείται μόνο λόγο της στρατιωτικής ισχύος του, αλλά και λόγο των συμφωνιών που έχει υπογράψει ο ίδιος ο Αραφάτ.
***
Σε κατά καιρούς αναλύσεις του ζητήματος της παλαιστίνης ελάχιστες αναφορές έχουν γίνει στους ισραηλινούς εκμεταλλευόμενους. Το γεγονός ότι αυτοί «ανήκουν» στην πλευρά του «καταπιεστή» μάλλον, πετάει στα σκουπίδια οποιαδήποτε στοιχειώδη διεθνιστική αλληλεγγύη από αυτούς που διαρρηγνύουν τα ιμάτια τους -κατά τ’ άλλα- για αυτούς που κάθε φορά τους κάνει κέφι. Δεν θα προσπαθήσουμε, ούτε να δικαιολογήσουμε, ούτε να απαλλάξουμε τους ισραηλινούς καταπιεσμένους, από τις ευθύνες που τους αναλογούν. Όμως δεν θα πρέπει σε καμία περίπτωση να θεωρήσουμε ότι έχουν ευθύνη «θανάτου» για τα εγκλήματα του κράτους τους. Δεν είναι όλοι οι ισραηλινοί ένοχοι -και μάλιστα ένοχοι ποινής θανάτου. Η λογική αυτή ξέρουμε ίσως τί σημαίνει... και αν την προεκτείνουμε, μάλλον σε αυτό τον πλανήτη δεν θα πρέπει να απομείνουν και πολλοί ζωντανοί, αν αποδοθεί σε κάθε κοινωνία η ευθύνη «θανάτου» που αναλογεί στο κράτος της. Να μιλήσουμε για την ελλάδα; Άντε να μείνουν ζωντανές οι αρκούδες στην Πίνδο και τα κρι-κρι στον Ψηλορείτη... Για τις επα; Που έχουν κατασφάξει όλον τον πλανήτη, τί ευθύνη να αποδώσουμε;
Με όλα τα παραπάνω δεν θέλουμε να πούμε ότι οι κοινωνίες αλλά και οι ίδιοι οι εκμεταλλευόμενοι, δεν έχουν ευθύνη. Ειδικά στο ισραήλ, έχουν ευθύνη, και έχουν μάλιστα και πολύ μεγάλη την ευθύνη για τα εγκλήματα του ισραηλινού κράτους (όπως άλλωστε και η ελληνική κοινωνία για τα εγκλήματα του ελληνικού κράτους7 ).
Όμως πριν μιλήσει, ο καθένας για την οποιαδήποτε ευθύνη καλό είναι να έχει υπόψην του και μερικά πραγματάκια.
Το ισραηλινό κράτος αποτελεί ίσως την πιο πρωτότυπη δημιουργία έθνους κράτους στον πλανήτη, οδηγώντας στην ακρότατη συνέπεια της την εθνικιστική ιδεολογία. Εβραίοι από κάθε γωνία της γης, συγκεντρώθηκαν και δημιούργησαν το κράτος του ισραήλ στην μέση ανατολή, χωρίς να υπάρχει εκεί κάποιος προηγούμενος εθνοτικός πληθυσμός (πέραν ελάχιστων εποίκων). Ο παραλογισμός της ιδεολογίας, ή η ιδεολογία του παραλογισμού;
Η εθνική ιδεολογία του ισραηλινού κράτους στηρίζεται σε δύο βασικά στοιχεία: στον διωγμό και στις πανταχόθεν απειλές. (Το δεύτερο σαν απόρροια και του πρώτου).
Είναι γεγονός ότι οι εβραίοι ανά τους αιώνες έχουν κυνηγηθεί και έχουν καταδιωχθεί, με αποκορύφωμα τα στρατόπεδα της ναζιστικής γερμανίας. Δεν μπορούμε να μιλήσουμε ποσοτικά, αλλά ίσως να έχουν κυνηγηθεί περισσότερο από κάθε άλλη εθνοτική ομάδα. Δεν είναι όμως οι μόνοι, και ούτε αυτό το γεγονός, το οποίο αποτέλεσε «επιχείρημα» για την δημιουργία κράτους, έγινε επιχείρημα για την δημιουργία κρατών από τους τσιγγάνους π.χ., που και αυτοί και έχουν κυνηγηθεί και έχουν σκοτωθεί στα στρατόπεδα συγκέντρωσης των ναζί.
Από την άλλη τώρα, το κράτος του ισραήλ εκμεταλλευόμενο και το ολοκαύτωμα8 φτιάχνει το μύθο των πανταχόθεν απειλών. Φανταστείτε μια κατάσταση σαν αυτήν που βιώνουμε στην ελλάδα σε σχέση με την τουρκία, που τα τελευταία 170 χρόνια απειλεί9 «το έθνος μας», πολλαπλασιασμένη αρκετές φορές. Ίσως για να δει κανείς το βάθος, την πυκνότητα, την έκταση και τις συνέπειες της ιδεολογίας, ας θυμηθεί το μακεδονικό ζήτημα του ’92, τότε που το ελληνικό έθνος «απειλούνταν». Όσοι είχαν αντίθετη άποψη ας θυμηθεί κανείς πως αντιμετωπίστηκαν. Πόσο λοιπόν, εύκολο, είναι για κάποιον στο ισραήλ, να διακρίνει αλλά και να δράσει; Ειδικότερα πόσο εύκολο είναι κάτι τέτοιο, όταν οι εκμεταλλευόμενοι της άλλης όχθης τους θεωρούν όλους υπεύθυνους «θανάτου»;
Να λοιπόν, δύο ενδιαφέροντα ερωτήματα...
***
Ο καιρός της «ειρήνης» στα παλαιστινιακά εδάφη δεν φαίνεται να διαφέρει και ιδιαίτερα από τον καιρό του πολέμου. Η μόνη διαφορά έγκειται μάλλον ότι στον καιρό του πολέμου σκοτώνονται πιο πολλοί παλαιστίνιοι. Η «ειρήνη» στην παλαιστίνη, είναι το άλλο όνομα της αθλιότητας, το άλλο όνομα μιας ζωής στα γκέτο.
Από την άλλη η πραγματικότητα των ισραηλινών εκμεταλλευομένων, χωρίς να είναι βέβαια εξίσου εξαθλιωμένη, δεν μπορούμε να την θεωρήσουμε και την ιδανικότερη. Καπιταλισμό έχουν και εκεί, και μάλιστα στρατιωτικοποιημένο. Ο διαρκής πόλεμος, απέναντι σε πανταχόθεν απειλές, έχει κόστος και έχει και αυτός και την δική του εξαθλίωση, οικονομική και ηθική. Η πραγματικότητα του καπιταλισμού είναι θεμελιωδώς η ίδια και στην παλαιστίνη και στο ισραήλ. Ή μήπως η αλλοτρίωση σε αυτή την γωνιά του κόσμου είναι καλύτερη, ομορφότερη ή «απαλότερη»;
Το κίνημα των παλαιστινίων υπήρξε ένα από τα πιο ριζοσπαστικοποιημένα και με σαφείς ταξικές αναφορές κίνημα του αραβικού κόσμου, αποτελώντας παράδειγμα για τους καταπιεσμένους, ενώ ήταν και ταυτόχρονα άμεσα συνδεδεμένο με τους κοινωνικούς αγώνες των μητροπόλεων του δυτικού κόσμου. Υπήρξαν εποχές που στον αραβικό κόσμο γινόταν πορείες όπου καιγόταν το κοράνι10 . Και σε αυτές τις εποχές οι ισλαμιστές δεν είχαν καμία κοινωνική βάση. Τί συνέβη όμως και σήμερα πια, το μόνο που έχει μείνει στον αραβικό κόσμο να είναι οι ισλαμιστές;
Πρώτ’ απ’ όλα τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα ξεκινούν και κατόπιν κατευθύνονται από τις νεοδημιουργημένες αστικές τάξεις των αποικιακών χωρών, με σαφέστατο στόχο την δημιουργία κράτους. Σκοπός τους δεν είναι άλλος, και δεν μπορεί να είναι άλλος από το να πάρουν μια όσο καλύτερη θέση στον διεθνή καταμερισμό εργασίας και εξουσίας. Τα νεοδημιούργητα κράτη σύντομα θα συνεργαστούν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο με τον ιμπεριαλισμό. Υπάρχει καμία ιστορική αντίρρηση σε αυτό; Τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα προτάσσουν το εθνικό, διότι μόνο κάτω από αυτούς τους όρους μπορούν να εξασφαλίσουν, οι κατά τόπους αστικές τάξεις, τις προϋποθέσεις ανάπτυξης τους. Από την στιγμή που οι εκμεταλλευόμενοι έχουν την αυταπάτη ότι εισερχόμενοι σε έναν τέτοιο αγώνα θα εξυπηρετήσουν τα ταξικά τους συμφέροντα, η μάχη είναι ήδη χαμένη. Κάτω από την πόλωση του ένοπλου αγώνα αυτός χάνει όποια ταξικά χαρακτηριστικά έχει και επικαλύπτεται από τις ιδεολογίες εθνών και θρησκειών. Το εθνικό και το ταξικό είναι αντιθετικά. Το ταξικό ή θα είναι εχθρικό απέναντι της ή θα μπορέσει να υπάρξει δίπλα της σαν μια ιδεολογία, σαν μια επίφαση, σαν μια καλή συνταγή υποταγής των εκμεταλλευομένων στους εκμεταλλευτές τους. Αυτό δείχνουν όλα: υπό τις προϋποθέσεις των εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων αυτό που πάντα καταβαραθρώθηκε ήταν το ταξικό.
Επιπλέον, τα δυτικά κράτη καλλιέργησαν και ενθάρρυναν φονταμενταλιστικά κινήματα. Ας μην ξεχνάμε ότι το ίδιο το ισραήλ (το ισραήλ!!!) ενθάρρυνε και έδειξε ανοχή στους παλαιστίνιους ισλαμιστές. Και οι ίδιοι οι ισλαμιστές βέβαια, σαν καλοί σοσιαλδημοκράτες, ασκώντας μια πολιτική πρόνοιας κατάφεραν να αποκτήσουν μια ευρεία κοινωνική βάση. Όσο για τις επα, ενδεικτικά θα αναφέρουμε μόνο ένα όνομα: Οσάμα Μπιν Λάντεν.
Έτσι λοιπόν, οι ταξικές και κοινωνικές αναφορές των παλαιστίνιων αγωνιστών παραχώρησαν ξεκάθαρα την θέση τους στις εθνικές και θρησκευτικές.
Εδώ να τονίσουμε το εξής: οι παλαιστίνιοι έχουν κάθε δικαίωμα να θεωρούν τον αγώνα τους εθνικοθρησκευτικό ή ότι άλλο, αλλά και ‘μεις από την πλευρά μας θα πρέπει να αναγνωρίσουμε τις ταξικές αιτίες και πραγματικότητες αλλά και να καταδείξουμε το αδιέξοδο του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα.
***
Η κυρίαρχη αριστερή-φιλανθρωπική αντίληψη απαιτεί μια de facto αλληλεγγύη προς τον παλαιστινιακό «λαό». Αντιθέτως, από την πλευρά μας θεωρούμε την κριτική αναπόσπαστο στοιχείο της αλληλεγγύης. Αν η αλληλεγγύη δεν στέκεται κριτικά απέναντι σε όσους αγωνίζονται, εάν δεν εντοπίζει λάθη, αδυναμίες και αδιέξοδα, εάν δεν επιθυμεί να εμπλουτίσει την πράξη και την θεωρία και των δύο πλευρών, δεν έχει νόημα να υπάρξει. Αλληλεγγύη δεν είναι το 1 ευρώ για τα παιδιά της παλαιστίνης. Αυτό είναι μπουγάδα συνειδήσεων.
Υπάρχουν δύο σημεία τα οποία θα πρέπει να κρίνουμε: το ένα είναι το αίτημα για την δημιουργία κράτους και το άλλο η τακτική των καμικάζι-παλαιστίνιων.
Θεωρείται «λογικό», το να διεκδικούν οι παλαιστίνιοι ένα κράτος, σε ποιο σημείο ακριβώς βρίσκεται η «λογική» σε αυτό, δεν ξέρουμε, πάντως θα πρέπει να είναι πολύ καλά κρυμμένη. Η μόνη «λογική» με την οποία συμφωνεί το αίτημα ίδρυσης ενός παλαιστινιακού κράτους είναι η «λογική» του εθνικισμού, η λογική της κυριαρχίας, η λογική του σφαγείου. Η «λογική» ότι το δικό «μας» κράτος θα είναι καλύτερο από του γείτονα. Η δημιουργία κράτους στην παλαιστίνη δεν εκπορεύεται από καμία «λογική». Εκπορεύεται μόνο από τις επιθυμίες τις παλαιστινιακής άρχουσας τάξης και τις ψευδαισθήσεις των καταπιεσμένων. Κανένα αίτημα για κράτος δεν θα μας βρει σύμφωνους ποτέ και πουθενά, χρέος των καταπιεσμένων σε όλο τον πλανήτη δεν είναι να κατασκευάσουν και να συντηρούν καθεστώτα εκμετάλλευσης, όσες ποιοτικές και ποσοτικές διαφορές να έχει το ένα καθεστώς από το άλλο, αλλά να τα καταστρέφουν. Το αίτημα για την δημιουργία κράτους να βρει αλληλέγγυους τους αριστερούς, που ξέρουν πολύ καλά πως φτιάχνονται τα κράτη, και τους αναρχικούς, που ξέρουν να δείχνουν κατανόηση, αλληλεγγύη και αγάπη σε όλο τον κόσμο.
Έχουμε την (σοβαρή) υποψία ότι αυτό που ενδιαφέρει περισσότερο τους παλαιστίνιους εκμεταλλευόμενους είναι να σταματήσει η καταπίεση του ισραηλινού στρατού. Το ότι μπορεί να έχει πειστεί ότι ο μοναδικός τρόπος για να συμβεί αυτό είναι η δημιουργία κράτους είναι μια άλλη κουβέντα. Από την άλλη είμαστε πεπεισμένοι για το ποια είναι τα «ενδιαφέροντα» των παλαιστίνιων αφεντικών. Μία «ξένη» άρχουσα τάξη δεν θα αποδεχόταν δίπλα της μια παλαιστινιακή: οι δυνατότητες που προσφέρει η τάξη του σε ένα παλαιστινιακό αφεντικό εντός ενός ισραηλινού κράτους θα ήταν περιορισμένες. Δεν ξέρουμε σίγουρα τι μπορούν να επιθυμούν οι εργάτες της παλαιστίνης, ξέρουμε όμως τι επιθυμούν τα αφεντικά της. Το έθνος-κράτος είναι το μόνο κοινωνικό καθεστώς που μπορεί να εξελιχθεί και να λειτουργήσει η αστική τάξη, μέχρι ένα ορισμένο στάδιο ανάπτυξης της.
Το ζήτημα, των παλαιστίνιων καμικάζι είναι εξαιρετικά λεπτό, κυρίως επειδή σαν φαινόμενο είναι φορτισμένο συναισθηματικά. Πιστεύουμε, ότι πάνω σε αυτό το φαινόμενο θα πρέπει να ασκηθεί εξαντλητική κριτική, και για τον επιπλέον λόγο που διάφοροι μας καλούν να μην ασκήσουμε καθόλου κριτική: εκεί κάτω σκοτώνονται.
Πρώτα από όλα, η τακτική αυτή -που εγκαινίασαν ισλαμιστικές οργανώσεις, εκμεταλλευόμενες ίσως το πάθος για εκδίκηση των παλαιστινίων- δεν αποπνέει τίποτα απελευθερωτικό για τους καταπιεσμένους την στιγμή καταρχάς που γίνονται στο όνομα του Αλλάχ, ή ενός κράτους, που δεν παλεύουν από κοινού με τους ισραηλινούς καταπιεσμένους ενάντια στα αφεντικά και των δύο «εθνών», που οι φορείς τους κινούνται από την αρχή της συλλογικής ευθύνης. Επιπλέον η τακτική αυτή, έχει σαν αποτέλεσμα να καταστήσει αδύνατη την οποιαδήποτε μελλοντική πιθανότητα συμβίωσης αυτών των δύο πληθυσμών, πράγμα το οποίο εξυπηρετεί εξίσου και το ισραηλινό κράτος και την παλαιστινιακή άρχουσα τάξη. Τέλος αυτή η τακτική φαίνεται να εξυπηρετεί με ύποπτη συνέπεια και τους ιδεολογικούς μηχανισμούς του ισραηλινού κράτους, προκειμένου αυτό να δικαιολογήσει τις επεμβάσεις του. Κατά την πρώτη ιντιφάντα τέτοιες τακτικές δεν εφαρμόζονταν -αυτό και μόνο αυτό το γεγονός φανερώνει πολλά πράγματα (ασύλληπτα πολλά πράγματα) για την τοτινή αλλά και την τωρινή κατάσταση- πράγμα το οποίο έφερνε σε δύσκολη θέση το ισραηλινό κράτος. Παραείναι άνισο, ακόμα και για τους δικούς σου υπηκόους να δικαιολογήσεις τα τανκς απέναντι σε πιτσιρικάδες με πέτρες. Από την άλλη στις 11-9 τι συνέβη; Μήπως και μια καλή αφορμή;
Σε καμία περίπτωση δεν ισχυριζόμαστε ότι όλα αυτά είναι σχεδιασμένα από κάποιο μεγάλο κεφάλι, ή από κύκλους που απεργάζονται την δυστυχία του κόσμου. Όμως κάποια πράγματα παραείναι προφανή για να είναι τυχαία. Η ανάπτυξη του ισλαμισμού στον αραβικό κόσμο, δείξαμε παραπάνω σε τι οφείλονταν και τί στόχο είχε, έρχεται λοιπόν τώρα να δώσει τροφή σε ένα νέο δίπολο καλού-κακού. (Φαίνεται ότι ο καπιταλισμός απαιτεί μια απειλή για να λειτουργήσει). Όμως ο ρόλος τους θα πρέπει να γίνει κατανοητός. Εν ολίγοις, ο ισλαμικός φονταμενταλισμός δεν είναι παρά η άλλη πλευρά του νομίσματος.
***
Οι έλληνες αριστεροί, για άλλη μια φορά απέδειξαν το μεγαλείο της σκέψης τους. Από την ηλιθιότητα στην αθλιότητα και τούμπαλιν... έχουμε ζαλιστεί. Κοινή συνισταμένη όλων σχεδόν των απόψεων η δημιουργία παλαιστινιακού κράτους. Υποτίθεται λοιπόν, ότι κάτι τέτοιο είναι ρεαλιστικό και ότι η ύπαρξη ενός τέτοιου κράτους θα προσφέρει και θα εξασφαλίσει την ειρήνη στην περιοχή. Ποια ήταν εκείνη η φορά που η δημιουργία κράτους ήταν προϋπόθεση της ειρήνης; Και τι μας λέει ότι θα σταματήσει η σφαγή ή ότι θα καλυτερέψουν οι συνθήκες διαβίωσης, αν οι παλαιστίνιοι αποκτήσουν ένα κράτος; Και ακόμα (το έσχατο και αίσχιστο), η προοπτική δημιουργίας ενός κράτους στις σημερινές συνθήκες και με τους όρους που αποδέχεται η παλαιστινιακή αρχή, περισσότερο προς ένα γκέτο φέρνει παρά σε μία αυθύπαρκτη κρατική οντότητα. Η δημιουργία παλαιστινιακού κράτους αυτή την στιγμή θα είναι μια θεσμοθετημένη γκετοποίηση των πληθυσμών. Τί διαφορετικό θα επιθυμούσε το ισραηλινό κράτος;
Ο ιμπεριαλισμός, σαν μια φάση ανάπτυξης του καπιταλιστικού συστήματος είναι ένα φαινόμενο ξεκάθαρα ταξικό. Μπορούν λοιπόν να μας απαντήσουν τα λαμπρά μυαλά της αριστεράς, πως μπορεί να απαντηθεί ο ιμπεριαλισμός με εθνικούς όρους; Με την δημιουργία αντι-ιμπεριαλιστικών, δημοκρατικών, προοδευτικών κρατών όπου πεφωτισμένοι ηγέτες σαν τον Πολ Ποτ θα αντισταθούν στην παγκόσμια κυριαρχία; Όχι τίποτα, αλλά για να κανονίσουμε από τώρα τις δουλειές μας...
Επιπλέον, όλοι έχουν βαλθεί να καταγγέλλουν τα εγκλήματα του «σιωνιστικού κράτους», μπορεί να μας πει κάποιος από αυτούς τους ανθρωπιστές πότε ένα κράτος, υπό παρόμοιες συνθήκες έκανε κάτι διαφορετικό; Το ελληνικό μήπως, που φρόντισε να εκτοπίσει πλείστες όσες μειονότητες, όπως στην κύπρο την δεκαετία του ’60;
Από την άλλη ένα μεγάλο τμήμα του αντιεξουσιαστικού χώρου, επιμένει να θεωρεί τον μουσουλμανικό φονταμενταλισμό σαν κάτι θετικό, θεωρώντας ότι είναι το μοναδικό κίνημα το οποίο αντιστέκεται στην παγκόσμια κυριαρχία. Πρώτον, αυτό αν μη τι άλλο φανερώνει αδυναμία ανάπτυξης ανταγωνιστικής σκέψης καταρχάς, και κατά συνέπεια κοινωνικού προτάγματος και κινήματος από τους ίδιους. Επιπλέον, έχουν κατασκευάσει ένα ιδεολογικό σχήμα το οποίο μόνο το κριτικό πνεύμα δεν προάγει. Ο ζωσμένος με τα εκρηκτικά, δεν τους προκαλεί ερωτήματα (αιτίες, αφορμές, λόγους, κοινωνικές συνθήκες, που κρύβονται πίσω από τον καμικάζι), αλλά απλά και μόνο -με την συνοδεία της άρπας ενός αφελούς επαναστατικού ρομαντισμού- τον άκριτο θαυμασμό τους. Ξεχνώντας, ότι όσο ηρωική και αν είναι μια ενέργεια (και οι πράξεις των καμικάζι είναι όντως ηρωικές), αυτό που μετράει σε κάθε ενέργεια είναι τα κίνητρα. Δηλαδή, αν ανατιναχθεί κάποιος στον σταθμό στην Ομόνοια φωνάζοντας «Ζήτω η χούντα» είμαστε υποχρεωμένοι να τον σεβαστούμε; Και εντάξει, με την χούντα είναι, θα τον φτύσουμε όλοι. Αν όμως ανατιναχθεί φωνάζοντας «Ζήτω η Αναρχία!», τότε τί; Δεν καθορίζει μόνο ο σκοπός τα μέσα, αλλά εξίσου και τα μέσα τον σκοπό. Δηλ., μπορούμε ίσως καλύτερα να καταλάβουμε το σκοπό κάποιου και από τα μέσα που χρησιμοποιεί. Ο σκοπός είναι θεωρία, τα μέσα πράξη, και αν αυτά δεν βρίσκονται σε μια διαλεκτική σχέση μεταξύ τους τότε δεν έχουμε παρά για μια ακόμα φορά την θαυμάσια εκείνη οπτασία της ιδεολογίας.
Η δυστυχία της σκέψης αυτών των ανθρώπων είναι ότι δεν θέλουν να δουν καν, τί ρόλο έχει αποκτήσει και πως τον απέκτησε ο φονταμενταλισμός στον αραβικό κόσμο. Το δε τραγικότερο όλων; Το λαμπρό επιχείρημα ότι ο φονταμενταλισμός έχει ταξικά χαρακτηριστικά. Χαρήκαμε πολύ για την γνωριμία: σε μια ταξική κοινωνία τα πάντα θα έχουν ταξικά χαρακτηριστικά. Το ζήτημα είναι η συνειδητοποίηση αυτών των ταξικών χαρακτηριστικών, διότι μέσα στα πλαίσια του φονταμενταλισμού η ταξική συνείδηση απλά πάει για προσκύνημα στην Μέκκα. Μέσα στα πλαίσια ενός κινήματος που προϋποθέτει 15.653 καταναγκασμούς δεν μπορεί να υπάρξει κανένα απελευθερωτικό πρόταγμα. Οι ταξικοί αγώνες θα πρέπει να είναι και ενάντια στον φονταμενταλισμό, ειδάλλως δεν θα είναι τίποτα. Όσοι θέλουν τζιχάντ, να πάνε να βρούνε τον Σαντάμ, να δούμε αν θα τους αρέσει εκεί η τζιχάντ. Άλλο πράγμα η ευκολία διατύπωσης μιας θέσης και άλλο η ίδια η θέση... Έτσι;
Όπου ξαφνικά, λίγο πριν το επιδόρπιο, καταλαβαίνει κανείς ποιοι τελικά τρώνε
και ποιοι τελικά πληρώνουν το λογαριασμό...
Ο Α. Στίνας αναφέρει κάπου, και μιλώντας για την περίοδο της κατοχής ότι δεν είναι τόσο υποχρέωση των εργατών της κατεχόμενης χώρας να εκδιώξουν τα εχθρικά στρατεύματα, όσο υποχρέωση των εργατών της χώρας που τα στέλνει να επιστρέψουν αυτά πίσω, εννοώντας ότι οι εργάτες της γερμανίας ήταν αυτοί που όφειλαν να εξαναγκάσουν το γερμανικό κράτος να ανακαλέσει τα στρατεύματα του. Σύμφωνα με τον ίδιο και στην περίπτωση της ελληνικής κατοχής οι εργάτες στην ελλάδα όφειλαν να καλέσουν τους γερμανούς-ιταλούς στρατιώτες να συμφιλιωθούν και να αγωνιστούν μαζί ενάντια στα αφεντικά σε ελλάδα, ιταλία, γερμανία. Δηλ. θα πρέπει ο αγώνας των κατεχόμενων εκμεταλλευομένων να διεξάγεται έτσι ώστε να υποβοηθήσει ένα κίνημα στην χώρα που κατέχει, να αντιμετωπίσει δηλ. τα στρατεύματα του εχθρού όχι σαν στρατεύματα εθνικής κατοχής αλλά σαν στρατεύματα ταξικής επιβολής. Και εδώ εμείς από την πλευρά μας να θυμίσουμε το αντιπολεμικό κίνημα που αναπτύχθηκε στις ΕΠΑ κατά την διάρκεια της επέμβασης στο Βιετνάμ, ένα κίνημα που κινήθηκε σαφέστατα προς αυτή την κατεύθυνση, ενώ από την άλλη το εθνικοαπελευθερωτικό και προοδευτικό κίνημα των Βιετκόγκ, δεν απευθύνθηκε ούτε μια φορά διεθνιστικά απέναντι στους αμερικανούς φαντάρους και εκμεταλλευόμενους.
Η παραπάνω άποψη, παρόλο τον «ουτοπικό11 » στόχο της παραμένει η μόνη ειλικρινής και με προοπτικές κοινωνικής απελευθέρωσης στάση πάνω στο ζήτημα του πολέμου. Κάθε άλλη πρόταση θα συντηρεί τους εθνικούς διαχωρισμούς, τις σφαγές αμάχων, τις κρατικές οντότητες και την εξαθλίωση (ποσοτική και ποιοτική) πάνω στον πλανήτη.
Κάτω από αυτό το πρίσμα στην περίπτωση της παλαιστίνης, σαν την μόνη λύση που θα θέσει τέρμα στην σημερινή κατάσταση πραγμάτων βλέπουμε τον κοινό αγώνα παλαιστινίων και ισραηλινών εκμεταλλευομένων ενάντια στα ισραηλινά και παλαιστινιακά αφεντικά. Ο αγώνας των παλαιστινίων θα ξαναποκτήσει τις ταξικές του αναφορές εάν αρχίσει να δημιουργεί ρωγμές εντός της εθνικής ενότητας της ισραηλινής κοινωνίας, και αφού στείλει στο διάολο μια και καλή την δική του εθνική ενότητα.
***
Υστερόγραφο: Θα θέλαμε να θυμίσουμε ένα ιστορικό γεγονός: την παρισινή κομμούνα. Κατα την διάρκεια του πολέμου γαλλίας-πρωσσίας, οι εργάτες του Παρισιού εξεγέρθηκαν (λεπτομέρειες σε όλα τα καλά βιβλία ιστορίας και στους δρόμους). Το γαλλικό κράτος, λοιπόν, συμμάχησε με το πρωσσικό ενάντια στους κομμουνάρους του Παρισιού και κατάφερε να συντρίψει τους κομμουνάρους. Ταξική αλληλεγγύη έτσι; Όχι μαλακίες...
Σημειώσεις:
1. Σαν εθνικισμό δεν εννοούμε μόνο ακραίες τάσεις ολοκληρωτισμού, αλλά την αποδοχή της έννοιας και της σημασίας του έθνους και της εθνικής καταγωγής στις ζωές των ανθρώπων. Η ιδεολογία του εθνικισμού (η οποία τυγχάνει μεγάλης αποδοχής από ένα μεγάλο φάσμα ιδεολογιών) από το 1890 περίπου συμπυκνώνεται στην θέση ότι κάθε «έθνος» ολοκληρώνεται μονάχα με την δημιουργία ενός δικού του κράτους. Όσους αποδέχονται αυτή την θέση αποκαλούμε εθνικιστές, και όποια ιδεολογία την περιλαμβάνει εθνικιστική.
2. Αυτή ήταν και η θέση της Β’ Διεθνούς πριν τον πόλεμο. Από ομάδες και οργανώσεις χωρών που συμμετείχαν στον πόλεμο συνοπτικά θα αναφέρουμε για ιστορικούς λόγους: τους γερμανούς σπαρτακιστές (Λούξεμπουργκ, Λήμπκνεχτ), τους ρώσους μπλοσεβίκους και μενσεβίκους, τους γάλλους αναρχοσυνδικαλιστές (Ροσμέρ, Μονάτ), τους ιταλούς μπορντεκιστές, τους ολλανδούς συμβουλιακούς κομμουνιστές (Πάνεκουκ, Γκόρτερ).
3. Όση σαφήνεια θα μπορούσε να επιτρέψει σε αυτές η εθνική ιδεολογία κάθε κράτους.
4. Μέσα στα πλαίσια της οποίας θα δράσουν και οι Α. Στίνας, Γ. Ταμτάκος και αργότερα και ο Κ. Καστοριάδης.
5. Κράτος με τα «γνωστά» χαρακτηριστικά του κράτους.
6. Εδώ να σημειώσουμε τα λιντσαρίσματα που λαμβάνουν χώρα από ένοπλους κουκουλοφόρους, με την κατηγορία του συνεργάτη των παλαιστινίων... Εδώ εμείς θα ρωτήσουμε, τι είναι για τις Χαμάς-Τζιχάντ ένας παλαιστίνιος που καλεί τους ισραηλινούς να αγωνιστούν μαζί; Μήπως «συνεργάτης» του ισραήλ; Και σύμφωνοι, σαφώς και θα υπάρχουν συνεργάτες των ισρηλινών στην παλαιστίνη, αλλά δεν είναι δουλειά των ένοπλων κουκουλοφόρων να τους ξεκάνουν...
7. Ή μήπως, το ελληνικό κράτος δεν κάνει εγκλήματα;
8. Είναι τρισάθλια η απαίτηση μερικών ισραηλινών η χρήση της λέξης ολοκαύτωμα να αφορά μόνο αυτούς: στα στρατόπεδα συγκέντρωσης ήταν επίσης: κομμουνιστές (για αυτούς φτιάχτηκαν τα πρώτα), ομοφυλόφιλοι, και τσιγγάνοι.
9. Όλο απειλούσαν οι τούρκοι το ελληνικό κράτος, αλλά όλο «εις βάρος τους» αυτό επεκτεινόταν...
10. Πιο συγκεκριμένα στην Βαγδάτη το 1959. Το 1959.
11. Εάν οι επαναστάτες δεν είναι και ουτοπιστές, τί θα πρέπει να είναι; Ρεαλιστές αριστεροί;
Σε εκείνη την εκδήλωση προσπαθήσαμε να μιλήσουμε και προσπαθήσαμε να διατυπώσουμε την άποψη μας. Σε εκείνη την εκδήλωση είχε έρθει να μιλήσει ένας Παλαιστίνιος τον οποίο εμείς γνωρίζαμε προσωπικά, και ο οποίος μας είχε πει παλιότερα όταν στη Φατάχ άρχισε να κάνει κουμάντο ο Αραφάτ και οι δικοί του, πιάναν τους πιο αριστερούς και τους βασανίζανε με μπουκάλια στον κώλο. Σε εκείνη την εκδήλωση το βασικό πολιτικό αίτημα ήταν το "ένα ευρώ για παιδιά της Παλαιστίνης" (πόσο μα πόσο γαμημένα χυδαίοι μπορεί να γίνουν οι αριστεριστές δεν ξέρω...). Σε εκείνη την εκδήλωση επειδή προσπαθήσαμε να καταδείξουμε τον εθνικισμό, την θρησκεία και το κεφάλαιο σαν τους κύριους υπεύθυνους για τη συνεχιζόμενη κατάσταση στη μέση ανάτολη σχεδόν μας πέταξαν έξω. Σε εκείνη την εκδήλωση επειδή είπαμε ότι όσο είναι έγκλημα το Άουσβιτς, άλλο τόσο είναι έγκλημα ο βομβαρδισμός της Δρέσδης και άρα ότι όλοι οι πόλεμοι στρέφονται καταρχήν εναντίον των εκμεταλλευομένων μας είπαν φασίστες. Επειδή τέλος καταδείξαμε την αθλιότητα του να ζητάς ένα Παλαιστινιακό κράτος υπό τους όρους που το ζητάει η παλαιστινιακή άρχουσα τάξη αλλά και το πλήθος των αλληλέγγυων ανά των κόσμο σημαίνει ένα μόνο πράγμα: γκέτο.
Αλλά βέβαια, όλα αυτά είναι ουτοπικά, αφελή και δε συμμαζεύεται. Καλύτερα αφελής πάντως, παρά απολογητής φασισμών.
Οι εχθροί των παλαιστινιών και ισραηλινών εκμεταλλευομένων είναι τα κράτη τους, οι θρησκείες τους, τα αφεντικά τους και ο ανθρωπισμός της Δύσης που δεν μπορεί να κάνει Χριστούγεννα και να σκοτώνονται παιδάκια...
Αναδημοσιεύω εδώ το κείμενο που είχαμε γράψει τότε. Και δυστυχώς ή ευτυχώς δεν μπορώ να αλλάξω ούτε μία λέξη ακόμα και σήμερα. (Οι αριθμοί είναι υποσημειώσεις στο τέλος του κειμένου).
Ο λογαριασμός...
«Η έλλειψη επαναστατικού κινήματος στην Ευρώπη ανήγαγε την αριστερά στην απλούστερη έκφραση της: μια μάζα θεατών που εκστασιάζονται κάθε φορά που οι εκμεταλλευόμενοι των αποικιών παίρνουν τα όπλα ενάντια στους αφέντες τους, και που έχει την ακατάσχετη ροπή να βλέπει εκεί το άκρο άωτο της επανάστασης.»
«Δύο τοπικοί πόλεμοι», Internationale Situationiste, Νο. 11, Οκτώβριος 1967.
Ο πόλεμος στην μέση ανατολή δεν είναι ούτε μεταξύ εθνών, ούτε μεταξύ θρησκειών. Στην μέση ανατολή υπάρχει από την μια το ισραηλινό κράτος και κεφάλαιο και μια παλαιστινιακή άρχουσα τάξη, και από την άλλη μια μαζική φτηνή εργατική δύναμη παλαιστινίων και μια ισραηλινή εργατική δύναμη που συντηρεί το κόστος σε ανθρώπινο και υλικό δυναμικό των πολεμικών επιχειρήσεων. Ο πόλεμος εκεί είναι αυτό που κάθε πόλεμος είναι παντού πάνω στον πλανήτη: ταξικός.
Δεν έχουμε την δυνατότητα να αναλύσουμε διεξοδικά την ιδεολογία του έθνους1 και την χρησιμότητά της για την αστική τάξη. Στην περίπτωση της δημιουργίας του έθνους κράτους, ο εθνικισμός αποτελεί το ιδεολογικό άλλοθι της αστικής τάξης απέναντι στον φεουδαρχικό κόσμο, και χρησιμεύει στην εξασφάλιση ενός εργατικού δυναμικού ικανού να λειτουργήσει στα πλαίσια του καπιταλισμού. Σε ένα επόμενο στάδιο, ο εθνικισμός χρησιμεύει σαν ιδεολογικό άλλοθι απέναντι σε άλλους εθνικισμούς (διαμέσου ιδεολογημάτων καθαρότητας, ανωτερότητας κλπ.), προκειμένου να ντύσει την ιμπεριαλιστική φύση κάθε κράτους. Ταυτόχρονα με το δεύτερο, ο εθνικισμός έρχεται να επικαλύψει τις όποιες ταξικές αντιθέσεις εντός του έθνους κράτους επιδιώκοντας την διατήρηση της ταξικής ειρήνης.
Αυτό που ονομάζεται εθνικός πόλεμος, είναι πάντα στην ουσία του ταξικός. Σε γενικές γραμμές, οι αυτοαποκαλούμενοι εθνικοί πόλεμοι, είτε έχουν σαν αιτία την αντιπαράθεση αρχουσών τάξεων είτε (ή επίσης) αποσκοπούν στην πειθάρχηση των εργατών, στο τσάκισμα της ταξικής συνείδησης και οργάνωσης τους, και στην αποδιάρθρωση και αναδιάρθρωση της δομής της εργατικής τάξης αλλά και της ίδιας της καπιταλιστικής οικονομίας. Ο εθνικισμός αποτελεί σε αυτή την περίπτωση την ιδεολογική επικάλυψη αυτής της σύγκρουσης.
Η περίπτωση των δύο μεγάλων σφαγείων του αιώνα που πέρασε είναι αποκαλυπτικές.
Στην περίπτωση του Α’ Παγκόσμιου Πολέμου, ελάχιστοι ήταν εκείνοι που αντιτάχθηκαν στις εκατέρωθεν σφαγές, αναλύοντας την ταξική φύση του πολέμου και καλώντας τους εργάτες και τους στρατιώτες όλων των χωρών να μετατρέψουν τους εθνικούς πολέμους σε ταξικούς «εμφύλιους» πολέμους2 . Η Β’ Διεθνής διαλύθηκε κάτω από την θύελλα των εθνικισμών και των εκατέρωθεν διεκδικήσεων φανερώνοντας το πόσο διαβρωμένη ήταν ήδη από τότε, από την ιδεολογία του έθνους, αλλά και την βαθύτερη ουσία της σαν αριστερά του συστήματος.
Στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο οι συνθήκες ήταν ακόμα χειρότερες, διότι ενώ στον Α’ Π.Π. ήταν «σαφείς3 » κάποιες ιμπεριαλιστικές βλέψεις των κρατών, στον Β’ Π.Π. αυτές είχαν ντυθεί με ένα λαμπρό ένδυμα ιδεολογίας: από την μια η «δημοκρατία» της δύσης και η «μεγάλη σοβιετική πατρίδα» και από την άλλη ο φασισμός του άξονα. Και αν στον Α’ Π.Π. οι ταξικές τοποθετήσεις αγωνιστών ήταν ήδη μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού, στον Β’ Π.Π. ήταν σχεδόν ανύπαρκτες. Εδώ αξίζει να αναφέρουμε την περίπτωση της οργάνωσης της Κ.Δ.Ε.Ε.4 , η οποία ήταν η μοναδική στην ελλάδα, αν όχι σε όλο τον κόσμο -από όσο ξέρουμε- που αποκάλυψε την αθλιότητα του πολέμου αλλά και του εθνικοαπελευθερωτικού μετώπου, προτάσσοντας μία ξεκάθαρα ταξική θέση, και πράττοντας προς αυτή την κατεύθυνση: ο εχθρός είναι πάντα τα αφεντικά σε όποιο «έθνος» και αν ανήκουν, κανένα αφεντικό δεν είναι καλύτερο από το άλλο, σαν συμμάχους μας αναγνωρίζουμε μόνο τους εκμεταλλευόμενους άλλων «εθνών», μαζί πρέπει να αγωνιστούμε ενάντια στα αφεντικά μας και όχι να σφαζόμαστε για χάρη τους.
Κάτω λοιπόν, από το πρίσμα του επαναστατικού διεθνισμού (ή μήπως αεθνισμού;) ας δούμε και την περίπτωση της παλαιστίνης.
***
Πριν προχωρήσουμε παρακάτω οφείλουμε να θίξουμε και το ζήτημα της τρομοκρατίας (αλλά και της ασφάλειας), ζήτημα που στον κυρίαρχο λόγο -ειδικά μετά τις 11-9- καταλαμβάνει κεντρική θέση. Δεν θα αναφερθούμε διεξοδικά στο τι θεωρούμε τρομοκρατία, απλά θα θυμίσουμε αυτό που είχαμε γράψει για αυτήν στο 15ο τεύχος:
«Κατά τη γνώμη μας, για να προσαφθεί σε μια ομάδα ατόμων, σε μια οργάνωση ή σ’ ένα μηχανισμό η μομφή αυτή, θα πρέπει η βίαιη δραστηριότητά τους να οριοθετείται από κάποια βασικά χαρακτηριστικά: α) να είναι ποικιλόμορφη, δηλαδή να ασκεί φυσική, υλική, ψυχολογική, ιδεολογική βία, β) να ασκείται επί της μεγάλης πλειοψηφίας του πληθυσμού ενός κράτους ή μιας περιοχής, γ) να είναι συνεχής και τεράστια ποσοτικά. Καθίσταται σαφές, ότι τέτοιου είδους δραστηριότητα μόνο τα κράτη με τους πανίσχυρους θεσμούς-μηχανισμούς που διαθέτουν είναι σε θέση να την ασκήσουν. Επίσης, τρομοκρατική βία μπορούν να επιβάλλουν και αντάρτικες οργανώσεις στο έδαφος που ελέγχουν ή δρουν. Και αυτό γιατί αποτελούν πυρήνες κρατών και σκοπό έχουν την κατάληψη της κρατικής εξουσίας.»
Με βάση λοιπόν, και αυτήν μας την θέση πάνω στο ζήτημα, θα προσπαθήσουμε να απαντήσουμε στο ερώτημα ποιος, πως και σε τι έκταση ασκεί τρομοκρατία σε αυτή την περιοχή του κόσμου. Τρομοκρατία και στην παλαιστίνη και στο ισραήλ ασκεί το ισραηλινό κράτος και κεφάλαιο. Αυτός είναι και ο μόνος μηχανισμός ο οποίος έχει στην διάθεση του όλα τα τεχνικά μέσα για να ασκήσει τρομοκρατία (και την ασκεί): ελέγχει τους πληθυσμούς, καταστρέφει οικισμούς παλαιστινίων, ξεριζώνει καλλιέργειες, επιτίθεται, βομβαρδίζει, σκοτώνει αδιακρίτως, εκμεταλλεύεται, επιβάλλει περιορισμούς στην κίνηση και την διάθεση των ανθρώπων, φτιάχνει νέους οικισμούς, πολιορκεί, και άλλα πολλά, που ειλικρινά δεν γνωρίζουμε άλλη τόσο εκτεταμένη, τόσο διαρκής, τόσο «σκληρή», επιβολή ενός κράτους πάνω σε έναν πληθυσμό. Σημείωση: η τρομοκρατία του ισραηλινού κράτους και κεφαλαίου δεν αφορά μόνο τους παλαιστίνιους, αφορά και σε ένα μεγάλο βαθμό και τους ισραηλινούς πολίτες.
Αλλά αν σταματούσαμε εδώ, δεν θα λέγαμε όλη την αλήθεια, έτσι λοιπόν, τρομοκρατία ασκεί επίσης, αλλά περιορισμένα προς το παρόν και μόνο προς τον παλαιστινιακό πληθυσμό, και η εκκολαπτόμενη παλαιστινιακή κρατική εξουσία. Αυτός λοιπόν, ο οποίος τρομοκρατεί στην μέση ανατολή, όπως και σε κάθε άλλη γωνιά του κόσμου (με διαφορετικές βέβαια εντάσεις και εκτάσεις) είναι η άρχουσα τάξη κάθε περιοχής. Ίσως η παραπάνω προσέγγιση να δημιουργεί κάποιες απορίες, όμως, στην μέση ανατολή υπάρχουν δύο άρχουσες τάξεις (ισραήλ, παλαιστίνης). Το «πρόβλημα» έγκειται στο ότι μόνο η μία από αυτές τις τάξεις έχει το δικό της κράτος5 , η ισραηλινή, άρα και μόνο αυτή ασκεί τρομοκρατία. Όμως, το γεγονός ότι η παλαιστινιακή άρχουσα τάξη δεν έχει το δικό της κράτος δεν σημαίνει και ότι δεν ασκεί τρομοκρατία στο βαθμό εκείνο που έχει την δυνατότητα και που της επιτρέπεται. Άλλωστε για αυτόν ακριβώς το λόγο, κλήθηκε η ΟΑΠ κατά την διάρκεια της πρώτης ιντιφάντα στην παλαιστίνη. Ήταν η πιο αξιόπιστη οργάνωση της τοπικής ελίτ. Και η ΟΑΠ, ανέλαβε να κάνει καλύτερα στην περιοχή ότι δεν μπορούσε, λόγο της ιντιφάντα, να κάνει αποτελεσματικά το ισραήλ: τον μπάτσο και τον τρομοκράτη.
Επίσης, ειδική αναφορά θα πρέπει να γίνει στις ισλαμιστικές οργανώσεις που δρουν στην παλαιστίνη. Οι ηγεσίες των ισλαμιστικών οργανώσεων δεν είναι παρά τμήματα της παλαιστινιακής άρχουσας τάξης, και κατ’ αυτή την έννοια ασκούν και αυτές ένα μέρος της τρομοκρατίας (θα το επαναλάβουμε) προς τον παλαιστινιακό πληθυσμό και μόνο. Η τρομοκρατία, βέβαια που ασκείται από αυτές τις οργανώσεις τείνει να είναι περισσότερο ιδεολογική, κοινωνική και πολιτική παρά υλικά βίαιη, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν ασκούν και βία περιορισμένης έκτασης6 .
Η κουβέντα τώρα περί τρομοκρατίας και ασφάλειας, αν και χρήζει διεξοδικότερης προσέγγισης, νομίζουμε πως δεν είναι του παρόντος να αναλυθεί. Θα περιοριστούμε μόνο στο εξής: το ισραήλ, αναγνώρισε την παλαιστιανιακή αρχή υπό τον όρο, ότι η δεύτερη θα κάνει ότι είναι δυνατόν προκειμένου να διατηρήσει την «ασφάλεια» του ισραήλ. Δεν τα καταφέρνει -λόγο καμικάζι-, επομένως το ισραήλ, για λόγους δικής του πολιτικής θεωρεί την παλαιστινιακή αρχή «τρομοκρατική», και σύμφωνα με τις συνθήκες, που έχει υπογράψει η παλαιστινιακή αρχή, «νόμιμα» δηλ., μπουκάρει όποτε αυτό κρίνει απαραίτητο σε παλαιστινιακούς οικισμούς προκειμένου να διατηρήσει την «ασφάλεια» του. Το ισραήλ, σε ένα μεγάλο βαθμό, δεν κινείται μόνο λόγο της στρατιωτικής ισχύος του, αλλά και λόγο των συμφωνιών που έχει υπογράψει ο ίδιος ο Αραφάτ.
***
Σε κατά καιρούς αναλύσεις του ζητήματος της παλαιστίνης ελάχιστες αναφορές έχουν γίνει στους ισραηλινούς εκμεταλλευόμενους. Το γεγονός ότι αυτοί «ανήκουν» στην πλευρά του «καταπιεστή» μάλλον, πετάει στα σκουπίδια οποιαδήποτε στοιχειώδη διεθνιστική αλληλεγγύη από αυτούς που διαρρηγνύουν τα ιμάτια τους -κατά τ’ άλλα- για αυτούς που κάθε φορά τους κάνει κέφι. Δεν θα προσπαθήσουμε, ούτε να δικαιολογήσουμε, ούτε να απαλλάξουμε τους ισραηλινούς καταπιεσμένους, από τις ευθύνες που τους αναλογούν. Όμως δεν θα πρέπει σε καμία περίπτωση να θεωρήσουμε ότι έχουν ευθύνη «θανάτου» για τα εγκλήματα του κράτους τους. Δεν είναι όλοι οι ισραηλινοί ένοχοι -και μάλιστα ένοχοι ποινής θανάτου. Η λογική αυτή ξέρουμε ίσως τί σημαίνει... και αν την προεκτείνουμε, μάλλον σε αυτό τον πλανήτη δεν θα πρέπει να απομείνουν και πολλοί ζωντανοί, αν αποδοθεί σε κάθε κοινωνία η ευθύνη «θανάτου» που αναλογεί στο κράτος της. Να μιλήσουμε για την ελλάδα; Άντε να μείνουν ζωντανές οι αρκούδες στην Πίνδο και τα κρι-κρι στον Ψηλορείτη... Για τις επα; Που έχουν κατασφάξει όλον τον πλανήτη, τί ευθύνη να αποδώσουμε;
Με όλα τα παραπάνω δεν θέλουμε να πούμε ότι οι κοινωνίες αλλά και οι ίδιοι οι εκμεταλλευόμενοι, δεν έχουν ευθύνη. Ειδικά στο ισραήλ, έχουν ευθύνη, και έχουν μάλιστα και πολύ μεγάλη την ευθύνη για τα εγκλήματα του ισραηλινού κράτους (όπως άλλωστε και η ελληνική κοινωνία για τα εγκλήματα του ελληνικού κράτους7 ).
Όμως πριν μιλήσει, ο καθένας για την οποιαδήποτε ευθύνη καλό είναι να έχει υπόψην του και μερικά πραγματάκια.
Το ισραηλινό κράτος αποτελεί ίσως την πιο πρωτότυπη δημιουργία έθνους κράτους στον πλανήτη, οδηγώντας στην ακρότατη συνέπεια της την εθνικιστική ιδεολογία. Εβραίοι από κάθε γωνία της γης, συγκεντρώθηκαν και δημιούργησαν το κράτος του ισραήλ στην μέση ανατολή, χωρίς να υπάρχει εκεί κάποιος προηγούμενος εθνοτικός πληθυσμός (πέραν ελάχιστων εποίκων). Ο παραλογισμός της ιδεολογίας, ή η ιδεολογία του παραλογισμού;
Η εθνική ιδεολογία του ισραηλινού κράτους στηρίζεται σε δύο βασικά στοιχεία: στον διωγμό και στις πανταχόθεν απειλές. (Το δεύτερο σαν απόρροια και του πρώτου).
Είναι γεγονός ότι οι εβραίοι ανά τους αιώνες έχουν κυνηγηθεί και έχουν καταδιωχθεί, με αποκορύφωμα τα στρατόπεδα της ναζιστικής γερμανίας. Δεν μπορούμε να μιλήσουμε ποσοτικά, αλλά ίσως να έχουν κυνηγηθεί περισσότερο από κάθε άλλη εθνοτική ομάδα. Δεν είναι όμως οι μόνοι, και ούτε αυτό το γεγονός, το οποίο αποτέλεσε «επιχείρημα» για την δημιουργία κράτους, έγινε επιχείρημα για την δημιουργία κρατών από τους τσιγγάνους π.χ., που και αυτοί και έχουν κυνηγηθεί και έχουν σκοτωθεί στα στρατόπεδα συγκέντρωσης των ναζί.
Από την άλλη τώρα, το κράτος του ισραήλ εκμεταλλευόμενο και το ολοκαύτωμα8 φτιάχνει το μύθο των πανταχόθεν απειλών. Φανταστείτε μια κατάσταση σαν αυτήν που βιώνουμε στην ελλάδα σε σχέση με την τουρκία, που τα τελευταία 170 χρόνια απειλεί9 «το έθνος μας», πολλαπλασιασμένη αρκετές φορές. Ίσως για να δει κανείς το βάθος, την πυκνότητα, την έκταση και τις συνέπειες της ιδεολογίας, ας θυμηθεί το μακεδονικό ζήτημα του ’92, τότε που το ελληνικό έθνος «απειλούνταν». Όσοι είχαν αντίθετη άποψη ας θυμηθεί κανείς πως αντιμετωπίστηκαν. Πόσο λοιπόν, εύκολο, είναι για κάποιον στο ισραήλ, να διακρίνει αλλά και να δράσει; Ειδικότερα πόσο εύκολο είναι κάτι τέτοιο, όταν οι εκμεταλλευόμενοι της άλλης όχθης τους θεωρούν όλους υπεύθυνους «θανάτου»;
Να λοιπόν, δύο ενδιαφέροντα ερωτήματα...
***
Ο καιρός της «ειρήνης» στα παλαιστινιακά εδάφη δεν φαίνεται να διαφέρει και ιδιαίτερα από τον καιρό του πολέμου. Η μόνη διαφορά έγκειται μάλλον ότι στον καιρό του πολέμου σκοτώνονται πιο πολλοί παλαιστίνιοι. Η «ειρήνη» στην παλαιστίνη, είναι το άλλο όνομα της αθλιότητας, το άλλο όνομα μιας ζωής στα γκέτο.
Από την άλλη η πραγματικότητα των ισραηλινών εκμεταλλευομένων, χωρίς να είναι βέβαια εξίσου εξαθλιωμένη, δεν μπορούμε να την θεωρήσουμε και την ιδανικότερη. Καπιταλισμό έχουν και εκεί, και μάλιστα στρατιωτικοποιημένο. Ο διαρκής πόλεμος, απέναντι σε πανταχόθεν απειλές, έχει κόστος και έχει και αυτός και την δική του εξαθλίωση, οικονομική και ηθική. Η πραγματικότητα του καπιταλισμού είναι θεμελιωδώς η ίδια και στην παλαιστίνη και στο ισραήλ. Ή μήπως η αλλοτρίωση σε αυτή την γωνιά του κόσμου είναι καλύτερη, ομορφότερη ή «απαλότερη»;
Το κίνημα των παλαιστινίων υπήρξε ένα από τα πιο ριζοσπαστικοποιημένα και με σαφείς ταξικές αναφορές κίνημα του αραβικού κόσμου, αποτελώντας παράδειγμα για τους καταπιεσμένους, ενώ ήταν και ταυτόχρονα άμεσα συνδεδεμένο με τους κοινωνικούς αγώνες των μητροπόλεων του δυτικού κόσμου. Υπήρξαν εποχές που στον αραβικό κόσμο γινόταν πορείες όπου καιγόταν το κοράνι10 . Και σε αυτές τις εποχές οι ισλαμιστές δεν είχαν καμία κοινωνική βάση. Τί συνέβη όμως και σήμερα πια, το μόνο που έχει μείνει στον αραβικό κόσμο να είναι οι ισλαμιστές;
Πρώτ’ απ’ όλα τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα ξεκινούν και κατόπιν κατευθύνονται από τις νεοδημιουργημένες αστικές τάξεις των αποικιακών χωρών, με σαφέστατο στόχο την δημιουργία κράτους. Σκοπός τους δεν είναι άλλος, και δεν μπορεί να είναι άλλος από το να πάρουν μια όσο καλύτερη θέση στον διεθνή καταμερισμό εργασίας και εξουσίας. Τα νεοδημιούργητα κράτη σύντομα θα συνεργαστούν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο με τον ιμπεριαλισμό. Υπάρχει καμία ιστορική αντίρρηση σε αυτό; Τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα προτάσσουν το εθνικό, διότι μόνο κάτω από αυτούς τους όρους μπορούν να εξασφαλίσουν, οι κατά τόπους αστικές τάξεις, τις προϋποθέσεις ανάπτυξης τους. Από την στιγμή που οι εκμεταλλευόμενοι έχουν την αυταπάτη ότι εισερχόμενοι σε έναν τέτοιο αγώνα θα εξυπηρετήσουν τα ταξικά τους συμφέροντα, η μάχη είναι ήδη χαμένη. Κάτω από την πόλωση του ένοπλου αγώνα αυτός χάνει όποια ταξικά χαρακτηριστικά έχει και επικαλύπτεται από τις ιδεολογίες εθνών και θρησκειών. Το εθνικό και το ταξικό είναι αντιθετικά. Το ταξικό ή θα είναι εχθρικό απέναντι της ή θα μπορέσει να υπάρξει δίπλα της σαν μια ιδεολογία, σαν μια επίφαση, σαν μια καλή συνταγή υποταγής των εκμεταλλευομένων στους εκμεταλλευτές τους. Αυτό δείχνουν όλα: υπό τις προϋποθέσεις των εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων αυτό που πάντα καταβαραθρώθηκε ήταν το ταξικό.
Επιπλέον, τα δυτικά κράτη καλλιέργησαν και ενθάρρυναν φονταμενταλιστικά κινήματα. Ας μην ξεχνάμε ότι το ίδιο το ισραήλ (το ισραήλ!!!) ενθάρρυνε και έδειξε ανοχή στους παλαιστίνιους ισλαμιστές. Και οι ίδιοι οι ισλαμιστές βέβαια, σαν καλοί σοσιαλδημοκράτες, ασκώντας μια πολιτική πρόνοιας κατάφεραν να αποκτήσουν μια ευρεία κοινωνική βάση. Όσο για τις επα, ενδεικτικά θα αναφέρουμε μόνο ένα όνομα: Οσάμα Μπιν Λάντεν.
Έτσι λοιπόν, οι ταξικές και κοινωνικές αναφορές των παλαιστίνιων αγωνιστών παραχώρησαν ξεκάθαρα την θέση τους στις εθνικές και θρησκευτικές.
Εδώ να τονίσουμε το εξής: οι παλαιστίνιοι έχουν κάθε δικαίωμα να θεωρούν τον αγώνα τους εθνικοθρησκευτικό ή ότι άλλο, αλλά και ‘μεις από την πλευρά μας θα πρέπει να αναγνωρίσουμε τις ταξικές αιτίες και πραγματικότητες αλλά και να καταδείξουμε το αδιέξοδο του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα.
***
Η κυρίαρχη αριστερή-φιλανθρωπική αντίληψη απαιτεί μια de facto αλληλεγγύη προς τον παλαιστινιακό «λαό». Αντιθέτως, από την πλευρά μας θεωρούμε την κριτική αναπόσπαστο στοιχείο της αλληλεγγύης. Αν η αλληλεγγύη δεν στέκεται κριτικά απέναντι σε όσους αγωνίζονται, εάν δεν εντοπίζει λάθη, αδυναμίες και αδιέξοδα, εάν δεν επιθυμεί να εμπλουτίσει την πράξη και την θεωρία και των δύο πλευρών, δεν έχει νόημα να υπάρξει. Αλληλεγγύη δεν είναι το 1 ευρώ για τα παιδιά της παλαιστίνης. Αυτό είναι μπουγάδα συνειδήσεων.
Υπάρχουν δύο σημεία τα οποία θα πρέπει να κρίνουμε: το ένα είναι το αίτημα για την δημιουργία κράτους και το άλλο η τακτική των καμικάζι-παλαιστίνιων.
Θεωρείται «λογικό», το να διεκδικούν οι παλαιστίνιοι ένα κράτος, σε ποιο σημείο ακριβώς βρίσκεται η «λογική» σε αυτό, δεν ξέρουμε, πάντως θα πρέπει να είναι πολύ καλά κρυμμένη. Η μόνη «λογική» με την οποία συμφωνεί το αίτημα ίδρυσης ενός παλαιστινιακού κράτους είναι η «λογική» του εθνικισμού, η λογική της κυριαρχίας, η λογική του σφαγείου. Η «λογική» ότι το δικό «μας» κράτος θα είναι καλύτερο από του γείτονα. Η δημιουργία κράτους στην παλαιστίνη δεν εκπορεύεται από καμία «λογική». Εκπορεύεται μόνο από τις επιθυμίες τις παλαιστινιακής άρχουσας τάξης και τις ψευδαισθήσεις των καταπιεσμένων. Κανένα αίτημα για κράτος δεν θα μας βρει σύμφωνους ποτέ και πουθενά, χρέος των καταπιεσμένων σε όλο τον πλανήτη δεν είναι να κατασκευάσουν και να συντηρούν καθεστώτα εκμετάλλευσης, όσες ποιοτικές και ποσοτικές διαφορές να έχει το ένα καθεστώς από το άλλο, αλλά να τα καταστρέφουν. Το αίτημα για την δημιουργία κράτους να βρει αλληλέγγυους τους αριστερούς, που ξέρουν πολύ καλά πως φτιάχνονται τα κράτη, και τους αναρχικούς, που ξέρουν να δείχνουν κατανόηση, αλληλεγγύη και αγάπη σε όλο τον κόσμο.
Έχουμε την (σοβαρή) υποψία ότι αυτό που ενδιαφέρει περισσότερο τους παλαιστίνιους εκμεταλλευόμενους είναι να σταματήσει η καταπίεση του ισραηλινού στρατού. Το ότι μπορεί να έχει πειστεί ότι ο μοναδικός τρόπος για να συμβεί αυτό είναι η δημιουργία κράτους είναι μια άλλη κουβέντα. Από την άλλη είμαστε πεπεισμένοι για το ποια είναι τα «ενδιαφέροντα» των παλαιστίνιων αφεντικών. Μία «ξένη» άρχουσα τάξη δεν θα αποδεχόταν δίπλα της μια παλαιστινιακή: οι δυνατότητες που προσφέρει η τάξη του σε ένα παλαιστινιακό αφεντικό εντός ενός ισραηλινού κράτους θα ήταν περιορισμένες. Δεν ξέρουμε σίγουρα τι μπορούν να επιθυμούν οι εργάτες της παλαιστίνης, ξέρουμε όμως τι επιθυμούν τα αφεντικά της. Το έθνος-κράτος είναι το μόνο κοινωνικό καθεστώς που μπορεί να εξελιχθεί και να λειτουργήσει η αστική τάξη, μέχρι ένα ορισμένο στάδιο ανάπτυξης της.
Το ζήτημα, των παλαιστίνιων καμικάζι είναι εξαιρετικά λεπτό, κυρίως επειδή σαν φαινόμενο είναι φορτισμένο συναισθηματικά. Πιστεύουμε, ότι πάνω σε αυτό το φαινόμενο θα πρέπει να ασκηθεί εξαντλητική κριτική, και για τον επιπλέον λόγο που διάφοροι μας καλούν να μην ασκήσουμε καθόλου κριτική: εκεί κάτω σκοτώνονται.
Πρώτα από όλα, η τακτική αυτή -που εγκαινίασαν ισλαμιστικές οργανώσεις, εκμεταλλευόμενες ίσως το πάθος για εκδίκηση των παλαιστινίων- δεν αποπνέει τίποτα απελευθερωτικό για τους καταπιεσμένους την στιγμή καταρχάς που γίνονται στο όνομα του Αλλάχ, ή ενός κράτους, που δεν παλεύουν από κοινού με τους ισραηλινούς καταπιεσμένους ενάντια στα αφεντικά και των δύο «εθνών», που οι φορείς τους κινούνται από την αρχή της συλλογικής ευθύνης. Επιπλέον η τακτική αυτή, έχει σαν αποτέλεσμα να καταστήσει αδύνατη την οποιαδήποτε μελλοντική πιθανότητα συμβίωσης αυτών των δύο πληθυσμών, πράγμα το οποίο εξυπηρετεί εξίσου και το ισραηλινό κράτος και την παλαιστινιακή άρχουσα τάξη. Τέλος αυτή η τακτική φαίνεται να εξυπηρετεί με ύποπτη συνέπεια και τους ιδεολογικούς μηχανισμούς του ισραηλινού κράτους, προκειμένου αυτό να δικαιολογήσει τις επεμβάσεις του. Κατά την πρώτη ιντιφάντα τέτοιες τακτικές δεν εφαρμόζονταν -αυτό και μόνο αυτό το γεγονός φανερώνει πολλά πράγματα (ασύλληπτα πολλά πράγματα) για την τοτινή αλλά και την τωρινή κατάσταση- πράγμα το οποίο έφερνε σε δύσκολη θέση το ισραηλινό κράτος. Παραείναι άνισο, ακόμα και για τους δικούς σου υπηκόους να δικαιολογήσεις τα τανκς απέναντι σε πιτσιρικάδες με πέτρες. Από την άλλη στις 11-9 τι συνέβη; Μήπως και μια καλή αφορμή;
Σε καμία περίπτωση δεν ισχυριζόμαστε ότι όλα αυτά είναι σχεδιασμένα από κάποιο μεγάλο κεφάλι, ή από κύκλους που απεργάζονται την δυστυχία του κόσμου. Όμως κάποια πράγματα παραείναι προφανή για να είναι τυχαία. Η ανάπτυξη του ισλαμισμού στον αραβικό κόσμο, δείξαμε παραπάνω σε τι οφείλονταν και τί στόχο είχε, έρχεται λοιπόν τώρα να δώσει τροφή σε ένα νέο δίπολο καλού-κακού. (Φαίνεται ότι ο καπιταλισμός απαιτεί μια απειλή για να λειτουργήσει). Όμως ο ρόλος τους θα πρέπει να γίνει κατανοητός. Εν ολίγοις, ο ισλαμικός φονταμενταλισμός δεν είναι παρά η άλλη πλευρά του νομίσματος.
***
Οι έλληνες αριστεροί, για άλλη μια φορά απέδειξαν το μεγαλείο της σκέψης τους. Από την ηλιθιότητα στην αθλιότητα και τούμπαλιν... έχουμε ζαλιστεί. Κοινή συνισταμένη όλων σχεδόν των απόψεων η δημιουργία παλαιστινιακού κράτους. Υποτίθεται λοιπόν, ότι κάτι τέτοιο είναι ρεαλιστικό και ότι η ύπαρξη ενός τέτοιου κράτους θα προσφέρει και θα εξασφαλίσει την ειρήνη στην περιοχή. Ποια ήταν εκείνη η φορά που η δημιουργία κράτους ήταν προϋπόθεση της ειρήνης; Και τι μας λέει ότι θα σταματήσει η σφαγή ή ότι θα καλυτερέψουν οι συνθήκες διαβίωσης, αν οι παλαιστίνιοι αποκτήσουν ένα κράτος; Και ακόμα (το έσχατο και αίσχιστο), η προοπτική δημιουργίας ενός κράτους στις σημερινές συνθήκες και με τους όρους που αποδέχεται η παλαιστινιακή αρχή, περισσότερο προς ένα γκέτο φέρνει παρά σε μία αυθύπαρκτη κρατική οντότητα. Η δημιουργία παλαιστινιακού κράτους αυτή την στιγμή θα είναι μια θεσμοθετημένη γκετοποίηση των πληθυσμών. Τί διαφορετικό θα επιθυμούσε το ισραηλινό κράτος;
Ο ιμπεριαλισμός, σαν μια φάση ανάπτυξης του καπιταλιστικού συστήματος είναι ένα φαινόμενο ξεκάθαρα ταξικό. Μπορούν λοιπόν να μας απαντήσουν τα λαμπρά μυαλά της αριστεράς, πως μπορεί να απαντηθεί ο ιμπεριαλισμός με εθνικούς όρους; Με την δημιουργία αντι-ιμπεριαλιστικών, δημοκρατικών, προοδευτικών κρατών όπου πεφωτισμένοι ηγέτες σαν τον Πολ Ποτ θα αντισταθούν στην παγκόσμια κυριαρχία; Όχι τίποτα, αλλά για να κανονίσουμε από τώρα τις δουλειές μας...
Επιπλέον, όλοι έχουν βαλθεί να καταγγέλλουν τα εγκλήματα του «σιωνιστικού κράτους», μπορεί να μας πει κάποιος από αυτούς τους ανθρωπιστές πότε ένα κράτος, υπό παρόμοιες συνθήκες έκανε κάτι διαφορετικό; Το ελληνικό μήπως, που φρόντισε να εκτοπίσει πλείστες όσες μειονότητες, όπως στην κύπρο την δεκαετία του ’60;
Από την άλλη ένα μεγάλο τμήμα του αντιεξουσιαστικού χώρου, επιμένει να θεωρεί τον μουσουλμανικό φονταμενταλισμό σαν κάτι θετικό, θεωρώντας ότι είναι το μοναδικό κίνημα το οποίο αντιστέκεται στην παγκόσμια κυριαρχία. Πρώτον, αυτό αν μη τι άλλο φανερώνει αδυναμία ανάπτυξης ανταγωνιστικής σκέψης καταρχάς, και κατά συνέπεια κοινωνικού προτάγματος και κινήματος από τους ίδιους. Επιπλέον, έχουν κατασκευάσει ένα ιδεολογικό σχήμα το οποίο μόνο το κριτικό πνεύμα δεν προάγει. Ο ζωσμένος με τα εκρηκτικά, δεν τους προκαλεί ερωτήματα (αιτίες, αφορμές, λόγους, κοινωνικές συνθήκες, που κρύβονται πίσω από τον καμικάζι), αλλά απλά και μόνο -με την συνοδεία της άρπας ενός αφελούς επαναστατικού ρομαντισμού- τον άκριτο θαυμασμό τους. Ξεχνώντας, ότι όσο ηρωική και αν είναι μια ενέργεια (και οι πράξεις των καμικάζι είναι όντως ηρωικές), αυτό που μετράει σε κάθε ενέργεια είναι τα κίνητρα. Δηλαδή, αν ανατιναχθεί κάποιος στον σταθμό στην Ομόνοια φωνάζοντας «Ζήτω η χούντα» είμαστε υποχρεωμένοι να τον σεβαστούμε; Και εντάξει, με την χούντα είναι, θα τον φτύσουμε όλοι. Αν όμως ανατιναχθεί φωνάζοντας «Ζήτω η Αναρχία!», τότε τί; Δεν καθορίζει μόνο ο σκοπός τα μέσα, αλλά εξίσου και τα μέσα τον σκοπό. Δηλ., μπορούμε ίσως καλύτερα να καταλάβουμε το σκοπό κάποιου και από τα μέσα που χρησιμοποιεί. Ο σκοπός είναι θεωρία, τα μέσα πράξη, και αν αυτά δεν βρίσκονται σε μια διαλεκτική σχέση μεταξύ τους τότε δεν έχουμε παρά για μια ακόμα φορά την θαυμάσια εκείνη οπτασία της ιδεολογίας.
Η δυστυχία της σκέψης αυτών των ανθρώπων είναι ότι δεν θέλουν να δουν καν, τί ρόλο έχει αποκτήσει και πως τον απέκτησε ο φονταμενταλισμός στον αραβικό κόσμο. Το δε τραγικότερο όλων; Το λαμπρό επιχείρημα ότι ο φονταμενταλισμός έχει ταξικά χαρακτηριστικά. Χαρήκαμε πολύ για την γνωριμία: σε μια ταξική κοινωνία τα πάντα θα έχουν ταξικά χαρακτηριστικά. Το ζήτημα είναι η συνειδητοποίηση αυτών των ταξικών χαρακτηριστικών, διότι μέσα στα πλαίσια του φονταμενταλισμού η ταξική συνείδηση απλά πάει για προσκύνημα στην Μέκκα. Μέσα στα πλαίσια ενός κινήματος που προϋποθέτει 15.653 καταναγκασμούς δεν μπορεί να υπάρξει κανένα απελευθερωτικό πρόταγμα. Οι ταξικοί αγώνες θα πρέπει να είναι και ενάντια στον φονταμενταλισμό, ειδάλλως δεν θα είναι τίποτα. Όσοι θέλουν τζιχάντ, να πάνε να βρούνε τον Σαντάμ, να δούμε αν θα τους αρέσει εκεί η τζιχάντ. Άλλο πράγμα η ευκολία διατύπωσης μιας θέσης και άλλο η ίδια η θέση... Έτσι;
Όπου ξαφνικά, λίγο πριν το επιδόρπιο, καταλαβαίνει κανείς ποιοι τελικά τρώνε
και ποιοι τελικά πληρώνουν το λογαριασμό...
Ο Α. Στίνας αναφέρει κάπου, και μιλώντας για την περίοδο της κατοχής ότι δεν είναι τόσο υποχρέωση των εργατών της κατεχόμενης χώρας να εκδιώξουν τα εχθρικά στρατεύματα, όσο υποχρέωση των εργατών της χώρας που τα στέλνει να επιστρέψουν αυτά πίσω, εννοώντας ότι οι εργάτες της γερμανίας ήταν αυτοί που όφειλαν να εξαναγκάσουν το γερμανικό κράτος να ανακαλέσει τα στρατεύματα του. Σύμφωνα με τον ίδιο και στην περίπτωση της ελληνικής κατοχής οι εργάτες στην ελλάδα όφειλαν να καλέσουν τους γερμανούς-ιταλούς στρατιώτες να συμφιλιωθούν και να αγωνιστούν μαζί ενάντια στα αφεντικά σε ελλάδα, ιταλία, γερμανία. Δηλ. θα πρέπει ο αγώνας των κατεχόμενων εκμεταλλευομένων να διεξάγεται έτσι ώστε να υποβοηθήσει ένα κίνημα στην χώρα που κατέχει, να αντιμετωπίσει δηλ. τα στρατεύματα του εχθρού όχι σαν στρατεύματα εθνικής κατοχής αλλά σαν στρατεύματα ταξικής επιβολής. Και εδώ εμείς από την πλευρά μας να θυμίσουμε το αντιπολεμικό κίνημα που αναπτύχθηκε στις ΕΠΑ κατά την διάρκεια της επέμβασης στο Βιετνάμ, ένα κίνημα που κινήθηκε σαφέστατα προς αυτή την κατεύθυνση, ενώ από την άλλη το εθνικοαπελευθερωτικό και προοδευτικό κίνημα των Βιετκόγκ, δεν απευθύνθηκε ούτε μια φορά διεθνιστικά απέναντι στους αμερικανούς φαντάρους και εκμεταλλευόμενους.
Η παραπάνω άποψη, παρόλο τον «ουτοπικό11 » στόχο της παραμένει η μόνη ειλικρινής και με προοπτικές κοινωνικής απελευθέρωσης στάση πάνω στο ζήτημα του πολέμου. Κάθε άλλη πρόταση θα συντηρεί τους εθνικούς διαχωρισμούς, τις σφαγές αμάχων, τις κρατικές οντότητες και την εξαθλίωση (ποσοτική και ποιοτική) πάνω στον πλανήτη.
Κάτω από αυτό το πρίσμα στην περίπτωση της παλαιστίνης, σαν την μόνη λύση που θα θέσει τέρμα στην σημερινή κατάσταση πραγμάτων βλέπουμε τον κοινό αγώνα παλαιστινίων και ισραηλινών εκμεταλλευομένων ενάντια στα ισραηλινά και παλαιστινιακά αφεντικά. Ο αγώνας των παλαιστινίων θα ξαναποκτήσει τις ταξικές του αναφορές εάν αρχίσει να δημιουργεί ρωγμές εντός της εθνικής ενότητας της ισραηλινής κοινωνίας, και αφού στείλει στο διάολο μια και καλή την δική του εθνική ενότητα.
***
Υστερόγραφο: Θα θέλαμε να θυμίσουμε ένα ιστορικό γεγονός: την παρισινή κομμούνα. Κατα την διάρκεια του πολέμου γαλλίας-πρωσσίας, οι εργάτες του Παρισιού εξεγέρθηκαν (λεπτομέρειες σε όλα τα καλά βιβλία ιστορίας και στους δρόμους). Το γαλλικό κράτος, λοιπόν, συμμάχησε με το πρωσσικό ενάντια στους κομμουνάρους του Παρισιού και κατάφερε να συντρίψει τους κομμουνάρους. Ταξική αλληλεγγύη έτσι; Όχι μαλακίες...
Σημειώσεις:
1. Σαν εθνικισμό δεν εννοούμε μόνο ακραίες τάσεις ολοκληρωτισμού, αλλά την αποδοχή της έννοιας και της σημασίας του έθνους και της εθνικής καταγωγής στις ζωές των ανθρώπων. Η ιδεολογία του εθνικισμού (η οποία τυγχάνει μεγάλης αποδοχής από ένα μεγάλο φάσμα ιδεολογιών) από το 1890 περίπου συμπυκνώνεται στην θέση ότι κάθε «έθνος» ολοκληρώνεται μονάχα με την δημιουργία ενός δικού του κράτους. Όσους αποδέχονται αυτή την θέση αποκαλούμε εθνικιστές, και όποια ιδεολογία την περιλαμβάνει εθνικιστική.
2. Αυτή ήταν και η θέση της Β’ Διεθνούς πριν τον πόλεμο. Από ομάδες και οργανώσεις χωρών που συμμετείχαν στον πόλεμο συνοπτικά θα αναφέρουμε για ιστορικούς λόγους: τους γερμανούς σπαρτακιστές (Λούξεμπουργκ, Λήμπκνεχτ), τους ρώσους μπλοσεβίκους και μενσεβίκους, τους γάλλους αναρχοσυνδικαλιστές (Ροσμέρ, Μονάτ), τους ιταλούς μπορντεκιστές, τους ολλανδούς συμβουλιακούς κομμουνιστές (Πάνεκουκ, Γκόρτερ).
3. Όση σαφήνεια θα μπορούσε να επιτρέψει σε αυτές η εθνική ιδεολογία κάθε κράτους.
4. Μέσα στα πλαίσια της οποίας θα δράσουν και οι Α. Στίνας, Γ. Ταμτάκος και αργότερα και ο Κ. Καστοριάδης.
5. Κράτος με τα «γνωστά» χαρακτηριστικά του κράτους.
6. Εδώ να σημειώσουμε τα λιντσαρίσματα που λαμβάνουν χώρα από ένοπλους κουκουλοφόρους, με την κατηγορία του συνεργάτη των παλαιστινίων... Εδώ εμείς θα ρωτήσουμε, τι είναι για τις Χαμάς-Τζιχάντ ένας παλαιστίνιος που καλεί τους ισραηλινούς να αγωνιστούν μαζί; Μήπως «συνεργάτης» του ισραήλ; Και σύμφωνοι, σαφώς και θα υπάρχουν συνεργάτες των ισρηλινών στην παλαιστίνη, αλλά δεν είναι δουλειά των ένοπλων κουκουλοφόρων να τους ξεκάνουν...
7. Ή μήπως, το ελληνικό κράτος δεν κάνει εγκλήματα;
8. Είναι τρισάθλια η απαίτηση μερικών ισραηλινών η χρήση της λέξης ολοκαύτωμα να αφορά μόνο αυτούς: στα στρατόπεδα συγκέντρωσης ήταν επίσης: κομμουνιστές (για αυτούς φτιάχτηκαν τα πρώτα), ομοφυλόφιλοι, και τσιγγάνοι.
9. Όλο απειλούσαν οι τούρκοι το ελληνικό κράτος, αλλά όλο «εις βάρος τους» αυτό επεκτεινόταν...
10. Πιο συγκεκριμένα στην Βαγδάτη το 1959. Το 1959.
11. Εάν οι επαναστάτες δεν είναι και ουτοπιστές, τί θα πρέπει να είναι; Ρεαλιστές αριστεροί;
Συμψηφισμός σημαίνει να ξεχνάμε.
Συμψηφισμός σημαίνει να έχουμε ξεχάσει ήδη.
Συμψηφισμός σημαίνει να κάνουμε τα χρυσόψαρα στη γυάλα του θεάματος.
Δείτε εδώ...
Και θυμηθείτε.
ΥΓ. Thanx K.
Όταν βρέχει εκτός από τα σαλιγκάρια που κάνουν τρελλό έρωτα για ώρες υπάρχουν και τα σκουλήκια που συσπώνται μες στις λάσπες.
Όλες τις σφαίρες το κράτος τις πληρώνει
12 ακόμα είπαν και ελάλησαν Είπε και ελάλησε ο βα.αλ. στις 20:22Αποσπάσματα από το Περί της Τρομοκρατίας και του κράτους του Τζαφράνκο Σανγκουϊνέττι.
Οποιαδήποτε μυστική υπηρεσία μπορεί να σκαρώσει μιαν "επαναστατική" ονομασία και να διαπράξει ορισμένες απόπειρες, που θα καλοδιαφημιστούν από τον τύπο, ξεκινώντας από αυτές, θα της είναι εύκολο να συμπήξει μία μικρή ομάδα από αφελείς αγωνιστές και να τη διευθύνει με τη μεγαλύτερη ασυδοσία. Μα στην περίπτωση μιας τρομοκρατικής ομαδούλας που έχει ξεπηδήσει αυθόρμητα, τίποτα στον κόσμο δεν είναι πιο εύκολο για τα ειδικά σώματα του Κράτους από το να παρεισφρύσουν σε αυτήν, και χάρη στα μέσα που που διαθέτουν και στην άκρα ελευθερία ελιγμών που έχουν, να φτάσουν σ' απόσταση βολής από την αρχική ηγεσία και να πάρουν τη θέση της, είτε με συγκεκριμένες συλλήψεις την κατάλληλη στιγμή, είτε με το σκότωμα των αρχηγών.
Από την πλατεία Φοντάνα ως την απαγωγή του Μόρο, αυτό που άλλαξε ήταν μόνο οι στόχοι που χτύπησε κάθε φορά η αμυντική τρομοκρατία, αλλά εκείνο που δεν μπορεί να αλλάξει ποτέ στην άμυνα είναι ο σκοπός. Και ο σκοπός από τις 12 Δεκέμβρη του 1969 ως τις 16 Μαρτίου του 1978 και ακόμα σήμερα, έχει πράγματι μείνει ο ίδιος: δηλαδή να πιστέψει όλος ο πληθυσμός, που πια δεν ανέχεται ή πολεμάει αυτό το κράτος, πως έχει τουλάχιστον έναν εχθρό από κοινού με αυτό, από τον οποίο το Κράτος τον προστατεύει, φτάνει να μην αμφισβητείται από κανέναν.
Η αλήθεια είναι πως, επειδή το 1977 άρχισε πάλι να τρέμει η πολυθρόνα κάτω από τον κώλο σας, κύριοι της κυβέρνηση, καθώς και η γη κάτω από τα πόδια σας, εσείς, ναι ναι, εσείς ακριβώς περάσατε στην αντεπίθεση, σκοτώνοντας αυτή τη φορά έναν δικό σας, (...).
Ταυτόχρονα, αφού η τεχνητή τρομοκρατία θέλει να' ναι το μόνο πραγματικό φαινόμενο, γι' αυτή την "αστυνομική αντίληψη της ιστορίας" όλες οι αυθόρμητες εξεγέρσεις, όπως της Ρώμης και της Μπολώνιας το '77, γίνονται συνωμοσίες, που εξυφαίνονται τεχνητά και διευθύνονται από "σκοτεινές" αλλά "εύκολα εντοπίσιμες δυνάμεις" όπως και σήμερα ακόμα υποστηρίζουν οι σταλινικοί. Ώστε ό,τι η εξουσία δεν προβλέπει, γιατί δεν το οργανώνει η ίδια, είναι μία συνωμοσία εναντίον της. Αντίθετα η τεχνητή τρομοκρατία, μια και οργανώνεται και κατευθύνεται από τα αφεντικά του θεάματος, είναι ένα πραγματικό αυθόρμητο φαινόμενο, που συνεχώς κάνουν ότι το πολεμούν, για τον απλό λόγο πως είναι πιο εύκολα να αμύνεσαι εναντίον ενός φτιαχτού εχθρού, παρά εναντίον του πραγματικού εχθρού.
Ένα μόνο σας λέω, σεβαστοί φενακιστές: αντίθετα με σας, έχω γνωρίσει καλά τα τελευταία 13 χρόνια, πολλούς επαναστάτες της Ευρώπης - που είναι επίσης γνωστοί σε όλερς τις αστυνομίες- από αυτούς που συνέβαλαν περισσότερο θεωρητικά και πρακτικά, στο να φτάσει η καιφαλαιοκρατία στην τωρινή της κατάσταση: ε λοιπόν, κανένας τους, χωρις καμία εξαίρεση, δεν έχει ποτέ ασκήσει ούτε και έχει επικροτήσει τη σύγχρονη θεαματική τρομοκρατία - πράγμα που μου φαίνεται αυτονόητο. Η επανάσταση δεν έχει μυστικά: σήμερα, ότι είναι μυστικό ανήκει στην εξουσία, δηλ. στην αντεπανάσταση και αυτό το ξέρουν πάρα πολύ καλά όλες οι αστυνομίες.
Όλα τα κράτη υπήρξαν πάντοτε τρομοκράτες, πιο έντονα όμως στη γέννηση τους και στο πλησίασμα του θανάτου τους. Και όσοι, είτε από απελπισία είτε επειδή πέφτουν θύματα του καθεστώτος, που προπαγανδίζει την τρομοκρατία ως το άκρον άωτον της ανατροπής, προσβλέπουν με άκριτο θαυμασμό στην τεχνητή τρομοκρατία, προσπαθώντας μερικές φορές ακόμα και να την ασκήσουν, αυτοί δεν ξέρουν πως ανταγωνίζονται στο δικό του έδαφος, και δεν ξέρουν πως στο δικό του έδαφος, το κράτος όχι μόνο είναι το πιο δυνατό, παρά θα'χει πάντα και τον τελευταίο λόγο. Και ότι δε σκότώνει το θέαμα, το δυναμώνει: το πρωτάκουστο δυνάμωμα όλων των κρατικών εξουσίων ελέγχου, που έχει πειτελεστεί τούτα τα τελυταία χρόνια με την πρόφαση της θεαματικής τρομοκρατίας, αυτό το δυνάμωμα των εξουσιών, χρησιμοποιείται κιόλας εναντίον όλου του προλεταριακού κινήματος της Ιταλίας, που σήμερα είναι το πιο προχωρημένο και ριζοσπαστικό στην Ευρώπη.
Το να υποχρεώνονται όλοι να πέρνουν συνεχώς θέση υπέρ ή κατά γεγοννότων μυστήριων και σκοτεινών, που στην πραγματικότητα είναι προκατασκευασμένα για αυτόν ακριβώς τον σκοπό, αυτή είναι η αληθινή τρομοκρατία: το να εξαναγκάζουν αιωνίως όλη την εργατική τάξη να εκφράζεται εναντίον αυτής ή εκείνης της απόπειρας, προς την οποία όλοι, εκτός από τις παράλληλες υπηρεσίες, είναι ξένοι, να τι επιτρέπει στην εξουσία να διατηρεί την γενική παθητικότητα και την παθητική ενατένιση αυτού του ανήθικου θεάματος, να τι επιτρέπει στους συνδικαλιστές γραφειοκράτες να συνενώνουν κάτω από τις αντεργατικές τους ντιρεκτίβες τους εργαζόμενους κάθε εργοστασίου που παλεύει, όπου, κάθε τόσο, ένα στέλεχος πληγώνεται στα πόδια.
Όταν θα έρθει η σειρά μας τα όπλα δε θα μας λείψουν, ούτε και οι αντρειωμένοι μαχητες: δεν είμαστε σκλάβοι του εμπορευματικού φετίχ των όπλων, μα θα τα προμηθευτούμε μόλις θα είναι αναγκαία και με τον πιο απλό τρόπο: πέρνωντας τα από σας στρατηγοί, αστυνομικοί, αστοί, γιατί εσείς έχετε κιόλας αρκετά για όλους της εργατες της Ιταλίας. "Εμείς δεν έχουμε ενδοιασμούς: δεν περιμένουμε ούτε από σας. Όταν θα έρθει η σειρά μας, δε θα ωραιοποιήσουμε τη βία." (Μαρξ)
Χίλες οδοί Φάνι και χίλιες πλατείες Φοντάνα δεν ωφελούν την κεφαλαιοκρατία, όσο τη βλάφτει μία μονάχα αντιαστική και αντισταλινική άγρια απεργία ή ένα απλό σαμποτάζ της παραγωγής βίαιο και πετυχημένο. Εκατομμύρια καταπιεσμένες συνειδήσεις ξυπνούν και ξεσηκώνονται κάθε μέρα εναντίον της εκμετάλλευσης: και οι άγριοι εργάτες ξέρουν πάρα πολύ καλά πως η κοινωνική επανάσταση δεν ανοίγει το δρόμο της στοιβάζωντας πτώματα στην πορεία της - αυτό είναι ένα προνόμιο της σταλινοαστικής αντεπανάστασης, προνόμιο που κανένας επαναστάσης δεν της το αμφισβήτησε ποτέ.
Όποιος τώρα στην Ιταλία δεν χρησιμοποιεί όλη την εξυπνάδα που διαθέτει για να καταλαβαίνει γρήγορα ποια αλήθεια βρίσκεται από κάθε ψέμα του κράτους, όποιος δεν το κάνει αυτό είναι σύμμαχος των εχθρών του προλεταριάτου. Και όποιος επιμένει να θέλει να πολεμήσει την αλλοτρίωση με αλλοτριωμένο τρόπο, με το μιλιταντισμό και την ιδεολογία, θα αντιληφθεί γρήγορα πως έχει παραιτηθεί από κάθε πραγματικό αγώνα. Την κοινωνική επανάσταση δε θα την κάνουν βέβαια οι μιλιτάντηδες ούτε και θα την εμποδίσουν οι μυστικές υπηρεσίες και οι σταλινική αστυνομία!
Για τους φίλους μας τους ΚΚΕέδες ένα μικρό απόσπασμα - σαν μέρος του εγκλήματος κατά των εκμεταλλευομένων που εδώ και αιώνες συμβαίνει και του οποίου είναι αναπόσπαστο κομμάτι:
Κι αν ακόμη ήταν όλοι τους Λένιν, όπως νομίζουν, μένει να θυμίσουμε πως οι μπολσεβίκοι διαβρώθηκαν πολύ και πολλές φορές: ο εργάτης και πράχτορας της Οχράνα, Ρομάν Μαλινόφσκι, που ήταν μέλος της ΚΕ των μπολσεβίκων, είχε κερδίσει την πιο τυφλή εμπιστοσύνη του Λένιν, και είχε στείλει στη Σιβηρία εκατοντάδες αγωνιστές και ηγετικά στελέχη - και μια φορά που ο Μπουχάριν εξέφρασε μιαν υποψία, Ο λένιν απάντησε πως αυτό "ήταν ανάξιο για ένα συνειδητό αγωνιστή: αν συνεχίσεις θα καταγγελθείς εσύ σαν προδότης, σύμφωνα με αυτά που λέει η γυναίκα του Λένιν, Ναντιέζντα Κρούπσκαγια. Αλλά η περίπτωση του Μαλινόφσκι δεν είναι μεμωνομένη: ανοίγοντας το 1917 τα μυστικά αρχεία της Οχράνα, ο Λένιν αποσβολώθηκε με το δίκιο του, βλέπωντας πως από τους 55 επαγγελματίες προβοκάτορες που ήταν επίσημα εν ενεργεία και πληρώνονταν τακτικά, οι 17 δούλευαν στους Σοσιαλεπαναστάτες, αλλά 20 ολόκληροι μοιράζονταν τον έλεγχο των μπολσεβίκων και των μενσεβίκων και όχι βέβαια στα ανάμεσα στα μέλη της βάσης! Και ο Λένιν είχε την πικρή έκπληξη να διαπιστώσει πως οι προβοκάτορες ήταν πάντα εκείνοι οι "σύντροφοι" που ο ίδιος, τόσο επιφυλαχτικός και έμπειρος σε ζητήματα παρανομίας, εχτιμούσε και εμπιστευόταβ περισσότερο, για τις υπηρεσίες που είχαν προσφέρει και για την τόλμη που είχαν δείξει σε πολλές περιπτώσεις.
Η διάβρωση είναι πραχτικά αδύνατη ή ξεσκεπάζεται αμέσως σε εκείνες τις επαναστατικές ομάδες που κάνους χωρίς απλά μέλη και ηγέτες, αλλά βασίζονται στο ποιοτικό: "ο μοναδικός περιορισμός για τη συμμετοχή στην καθολική δημοκρατία της επαναστατικής οργάνωσης είναι η αναγνώριση και ο ουσιαστικός ενστερνισμός, από όλα τα μέλη της, της συνοχής της κριτικής της, συνοχής που πρέπει να αποδείχνεται τόσο στην καθαυτό κριτική θεωρία όσο και στην σχέση ρετούτης με την πραχτική δραστηριότητα." (Ντεμπόρ)
Οποιαδήποτε μυστική υπηρεσία μπορεί να σκαρώσει μιαν "επαναστατική" ονομασία και να διαπράξει ορισμένες απόπειρες, που θα καλοδιαφημιστούν από τον τύπο, ξεκινώντας από αυτές, θα της είναι εύκολο να συμπήξει μία μικρή ομάδα από αφελείς αγωνιστές και να τη διευθύνει με τη μεγαλύτερη ασυδοσία. Μα στην περίπτωση μιας τρομοκρατικής ομαδούλας που έχει ξεπηδήσει αυθόρμητα, τίποτα στον κόσμο δεν είναι πιο εύκολο για τα ειδικά σώματα του Κράτους από το να παρεισφρύσουν σε αυτήν, και χάρη στα μέσα που που διαθέτουν και στην άκρα ελευθερία ελιγμών που έχουν, να φτάσουν σ' απόσταση βολής από την αρχική ηγεσία και να πάρουν τη θέση της, είτε με συγκεκριμένες συλλήψεις την κατάλληλη στιγμή, είτε με το σκότωμα των αρχηγών.
Από την πλατεία Φοντάνα ως την απαγωγή του Μόρο, αυτό που άλλαξε ήταν μόνο οι στόχοι που χτύπησε κάθε φορά η αμυντική τρομοκρατία, αλλά εκείνο που δεν μπορεί να αλλάξει ποτέ στην άμυνα είναι ο σκοπός. Και ο σκοπός από τις 12 Δεκέμβρη του 1969 ως τις 16 Μαρτίου του 1978 και ακόμα σήμερα, έχει πράγματι μείνει ο ίδιος: δηλαδή να πιστέψει όλος ο πληθυσμός, που πια δεν ανέχεται ή πολεμάει αυτό το κράτος, πως έχει τουλάχιστον έναν εχθρό από κοινού με αυτό, από τον οποίο το Κράτος τον προστατεύει, φτάνει να μην αμφισβητείται από κανέναν.
Η αλήθεια είναι πως, επειδή το 1977 άρχισε πάλι να τρέμει η πολυθρόνα κάτω από τον κώλο σας, κύριοι της κυβέρνηση, καθώς και η γη κάτω από τα πόδια σας, εσείς, ναι ναι, εσείς ακριβώς περάσατε στην αντεπίθεση, σκοτώνοντας αυτή τη φορά έναν δικό σας, (...).
Ταυτόχρονα, αφού η τεχνητή τρομοκρατία θέλει να' ναι το μόνο πραγματικό φαινόμενο, γι' αυτή την "αστυνομική αντίληψη της ιστορίας" όλες οι αυθόρμητες εξεγέρσεις, όπως της Ρώμης και της Μπολώνιας το '77, γίνονται συνωμοσίες, που εξυφαίνονται τεχνητά και διευθύνονται από "σκοτεινές" αλλά "εύκολα εντοπίσιμες δυνάμεις" όπως και σήμερα ακόμα υποστηρίζουν οι σταλινικοί. Ώστε ό,τι η εξουσία δεν προβλέπει, γιατί δεν το οργανώνει η ίδια, είναι μία συνωμοσία εναντίον της. Αντίθετα η τεχνητή τρομοκρατία, μια και οργανώνεται και κατευθύνεται από τα αφεντικά του θεάματος, είναι ένα πραγματικό αυθόρμητο φαινόμενο, που συνεχώς κάνουν ότι το πολεμούν, για τον απλό λόγο πως είναι πιο εύκολα να αμύνεσαι εναντίον ενός φτιαχτού εχθρού, παρά εναντίον του πραγματικού εχθρού.
Ένα μόνο σας λέω, σεβαστοί φενακιστές: αντίθετα με σας, έχω γνωρίσει καλά τα τελευταία 13 χρόνια, πολλούς επαναστάτες της Ευρώπης - που είναι επίσης γνωστοί σε όλερς τις αστυνομίες- από αυτούς που συνέβαλαν περισσότερο θεωρητικά και πρακτικά, στο να φτάσει η καιφαλαιοκρατία στην τωρινή της κατάσταση: ε λοιπόν, κανένας τους, χωρις καμία εξαίρεση, δεν έχει ποτέ ασκήσει ούτε και έχει επικροτήσει τη σύγχρονη θεαματική τρομοκρατία - πράγμα που μου φαίνεται αυτονόητο. Η επανάσταση δεν έχει μυστικά: σήμερα, ότι είναι μυστικό ανήκει στην εξουσία, δηλ. στην αντεπανάσταση και αυτό το ξέρουν πάρα πολύ καλά όλες οι αστυνομίες.
Όλα τα κράτη υπήρξαν πάντοτε τρομοκράτες, πιο έντονα όμως στη γέννηση τους και στο πλησίασμα του θανάτου τους. Και όσοι, είτε από απελπισία είτε επειδή πέφτουν θύματα του καθεστώτος, που προπαγανδίζει την τρομοκρατία ως το άκρον άωτον της ανατροπής, προσβλέπουν με άκριτο θαυμασμό στην τεχνητή τρομοκρατία, προσπαθώντας μερικές φορές ακόμα και να την ασκήσουν, αυτοί δεν ξέρουν πως ανταγωνίζονται στο δικό του έδαφος, και δεν ξέρουν πως στο δικό του έδαφος, το κράτος όχι μόνο είναι το πιο δυνατό, παρά θα'χει πάντα και τον τελευταίο λόγο. Και ότι δε σκότώνει το θέαμα, το δυναμώνει: το πρωτάκουστο δυνάμωμα όλων των κρατικών εξουσίων ελέγχου, που έχει πειτελεστεί τούτα τα τελυταία χρόνια με την πρόφαση της θεαματικής τρομοκρατίας, αυτό το δυνάμωμα των εξουσιών, χρησιμοποιείται κιόλας εναντίον όλου του προλεταριακού κινήματος της Ιταλίας, που σήμερα είναι το πιο προχωρημένο και ριζοσπαστικό στην Ευρώπη.
Το να υποχρεώνονται όλοι να πέρνουν συνεχώς θέση υπέρ ή κατά γεγοννότων μυστήριων και σκοτεινών, που στην πραγματικότητα είναι προκατασκευασμένα για αυτόν ακριβώς τον σκοπό, αυτή είναι η αληθινή τρομοκρατία: το να εξαναγκάζουν αιωνίως όλη την εργατική τάξη να εκφράζεται εναντίον αυτής ή εκείνης της απόπειρας, προς την οποία όλοι, εκτός από τις παράλληλες υπηρεσίες, είναι ξένοι, να τι επιτρέπει στην εξουσία να διατηρεί την γενική παθητικότητα και την παθητική ενατένιση αυτού του ανήθικου θεάματος, να τι επιτρέπει στους συνδικαλιστές γραφειοκράτες να συνενώνουν κάτω από τις αντεργατικές τους ντιρεκτίβες τους εργαζόμενους κάθε εργοστασίου που παλεύει, όπου, κάθε τόσο, ένα στέλεχος πληγώνεται στα πόδια.
Όταν θα έρθει η σειρά μας τα όπλα δε θα μας λείψουν, ούτε και οι αντρειωμένοι μαχητες: δεν είμαστε σκλάβοι του εμπορευματικού φετίχ των όπλων, μα θα τα προμηθευτούμε μόλις θα είναι αναγκαία και με τον πιο απλό τρόπο: πέρνωντας τα από σας στρατηγοί, αστυνομικοί, αστοί, γιατί εσείς έχετε κιόλας αρκετά για όλους της εργατες της Ιταλίας. "Εμείς δεν έχουμε ενδοιασμούς: δεν περιμένουμε ούτε από σας. Όταν θα έρθει η σειρά μας, δε θα ωραιοποιήσουμε τη βία." (Μαρξ)
Χίλες οδοί Φάνι και χίλιες πλατείες Φοντάνα δεν ωφελούν την κεφαλαιοκρατία, όσο τη βλάφτει μία μονάχα αντιαστική και αντισταλινική άγρια απεργία ή ένα απλό σαμποτάζ της παραγωγής βίαιο και πετυχημένο. Εκατομμύρια καταπιεσμένες συνειδήσεις ξυπνούν και ξεσηκώνονται κάθε μέρα εναντίον της εκμετάλλευσης: και οι άγριοι εργάτες ξέρουν πάρα πολύ καλά πως η κοινωνική επανάσταση δεν ανοίγει το δρόμο της στοιβάζωντας πτώματα στην πορεία της - αυτό είναι ένα προνόμιο της σταλινοαστικής αντεπανάστασης, προνόμιο που κανένας επαναστάσης δεν της το αμφισβήτησε ποτέ.
Όποιος τώρα στην Ιταλία δεν χρησιμοποιεί όλη την εξυπνάδα που διαθέτει για να καταλαβαίνει γρήγορα ποια αλήθεια βρίσκεται από κάθε ψέμα του κράτους, όποιος δεν το κάνει αυτό είναι σύμμαχος των εχθρών του προλεταριάτου. Και όποιος επιμένει να θέλει να πολεμήσει την αλλοτρίωση με αλλοτριωμένο τρόπο, με το μιλιταντισμό και την ιδεολογία, θα αντιληφθεί γρήγορα πως έχει παραιτηθεί από κάθε πραγματικό αγώνα. Την κοινωνική επανάσταση δε θα την κάνουν βέβαια οι μιλιτάντηδες ούτε και θα την εμποδίσουν οι μυστικές υπηρεσίες και οι σταλινική αστυνομία!
Για τους φίλους μας τους ΚΚΕέδες ένα μικρό απόσπασμα - σαν μέρος του εγκλήματος κατά των εκμεταλλευομένων που εδώ και αιώνες συμβαίνει και του οποίου είναι αναπόσπαστο κομμάτι:
Κι αν ακόμη ήταν όλοι τους Λένιν, όπως νομίζουν, μένει να θυμίσουμε πως οι μπολσεβίκοι διαβρώθηκαν πολύ και πολλές φορές: ο εργάτης και πράχτορας της Οχράνα, Ρομάν Μαλινόφσκι, που ήταν μέλος της ΚΕ των μπολσεβίκων, είχε κερδίσει την πιο τυφλή εμπιστοσύνη του Λένιν, και είχε στείλει στη Σιβηρία εκατοντάδες αγωνιστές και ηγετικά στελέχη - και μια φορά που ο Μπουχάριν εξέφρασε μιαν υποψία, Ο λένιν απάντησε πως αυτό "ήταν ανάξιο για ένα συνειδητό αγωνιστή: αν συνεχίσεις θα καταγγελθείς εσύ σαν προδότης, σύμφωνα με αυτά που λέει η γυναίκα του Λένιν, Ναντιέζντα Κρούπσκαγια. Αλλά η περίπτωση του Μαλινόφσκι δεν είναι μεμωνομένη: ανοίγοντας το 1917 τα μυστικά αρχεία της Οχράνα, ο Λένιν αποσβολώθηκε με το δίκιο του, βλέπωντας πως από τους 55 επαγγελματίες προβοκάτορες που ήταν επίσημα εν ενεργεία και πληρώνονταν τακτικά, οι 17 δούλευαν στους Σοσιαλεπαναστάτες, αλλά 20 ολόκληροι μοιράζονταν τον έλεγχο των μπολσεβίκων και των μενσεβίκων και όχι βέβαια στα ανάμεσα στα μέλη της βάσης! Και ο Λένιν είχε την πικρή έκπληξη να διαπιστώσει πως οι προβοκάτορες ήταν πάντα εκείνοι οι "σύντροφοι" που ο ίδιος, τόσο επιφυλαχτικός και έμπειρος σε ζητήματα παρανομίας, εχτιμούσε και εμπιστευόταβ περισσότερο, για τις υπηρεσίες που είχαν προσφέρει και για την τόλμη που είχαν δείξει σε πολλές περιπτώσεις.
Η διάβρωση είναι πραχτικά αδύνατη ή ξεσκεπάζεται αμέσως σε εκείνες τις επαναστατικές ομάδες που κάνους χωρίς απλά μέλη και ηγέτες, αλλά βασίζονται στο ποιοτικό: "ο μοναδικός περιορισμός για τη συμμετοχή στην καθολική δημοκρατία της επαναστατικής οργάνωσης είναι η αναγνώριση και ο ουσιαστικός ενστερνισμός, από όλα τα μέλη της, της συνοχής της κριτικής της, συνοχής που πρέπει να αποδείχνεται τόσο στην καθαυτό κριτική θεωρία όσο και στην σχέση ρετούτης με την πραχτική δραστηριότητα." (Ντεμπόρ)
ΜΠΑΤΣΟΙ ΓΟΥΡΟΥΝΙΑ ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ
Μέσα στις "γιορτές" (για όποιον μπορεί να γιορτάζει) πέσανε πολλοί πυροβολισμοί. Το να μιλήσει κανείς για στρατηγική της έντασης μοιάζει πιθανά σε κάποιους υπερβολικό. Δεν ξέρω αν μπορεί κανείς να μιλήσει για άνεση για κάτι τέτοιο ακόμα, κυρίως επειδή τα παραδείγματα και οι αναπαραστάσεις αυτό που ιστορικά ονομάζεται στρατηγική της έντασης έχει να κάνει με την Ιταλία του '70 και άρα άλλα μεγέθη, άλλες συνθήκες, άλλες εποχές. Ωστόσο, εδώ καλούμαστε να δούμε την ελληνική περίπτωση επιτέλους ιστορικά...
Το σίγουρο είναι ένα. Με όλα αυτά τα σκοτεινά, αδιευκρίνιστα, περίεργα συμβάντα (πυροβολισμοί στο Περιστέρι, στον Προαστιακό, στην κλούβα των ΜΑΤ και τώρα στο υπουργείο Πολιτισμού), επιχειρείται ένα πράγμα καταρχήν η αναδόμηση του αισθήματος ασφαλείας (και του νταβατζή του που είναι φυσικά το κράτος) και η αναδόμηση του κύρους της ΕΛ.ΑΣ. Και τα δύο είχαν γίνει σκόνη από την εξέγερση του Δεκέμβρη. Και όχι τίποτα άλλο αλλά θα χρειαστούν πάρα πολύ αυτά στην εποχή κρίσης που έρχεται να κάτσει στο σβέρκο μας. Έχουμε μπροστά μας δύο τρόπους να τη βγάλουμε, ή με μπάτσους και lifestyle ή με αγώνες και διαδηλώσεις. Το παλιό καλό ερώτημα της συντρόφισσας Ρόζας: Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα.
Αυτό που θα επιχειρηθεί, αυτό που επιχειρείται ήδη είναι η ίδια διαδικασία που ξεκίνησε από το χτύπημα στους δίδυμους πύργους και ζήσαμε την ελληνική της εκδοχή με την 17Ν. Τα ίδια επιχειρήματα, τα ίδια λόγια, οι ίδιες λύσεις. Παρακάτω αντιγράφω κάποιο πολύ παλιο κείμενο από το Τραίνο στο οποίο συμμετείχα και αφορούν αυτές τις περιπτώσεις. Τα κείμενο είναι γραμμένο το 2002. Για όποιον θυμάται εκείνες τις εποχές, ήταν πολύ "δύσκολο" κείμενο.
Και για να το λήγω κάπως εδώ. Ένα είναι το "σκοτεινό και περίεργο" χτύπημα αυτών των ημερών: ΑΥΤΟ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΗΣ ΚΟΥΝΕΒΑ. Όλα τα υπόλοιπα "χτυπήματα" είναι πιο φωτεινά και από τον αυγουστιάτικο ήλιο στη Μακρόνησο. Είναι όλα του κράτους.
Το κείμενο έχει τίτλο Πρόγραμμα Σπουδών.
I. Παραγωγή και Επεξεργασία Ιδεολογίας (Υποχρεωτικό μάθημα Β’ Εξαμήνου)
Οι καιροί είναι δύσκολοι… και δεν θα μας χαριστούν…
Ο ψυχρός πόλεμος δεν έχει τελειώσει ακόμα, και μάλλον αργεί να τελειώσει. Η λογική που εγκαθιδρύθηκε πάνω στον πλανήτη αυτή την περίοδο, παραμένει. Καθαρή, διαυγής, δροσερή σαν τα λασπόνερα… Οι νικητές του ψυχρού πολέμου δεν ήταν τόσο οι επα, ή ο «ελεύθερος κόσμος» και ηττημένοι οι κομμουνιστές και ο «υπαρκτός σοσιαλισμός» τους. Αυτός ο οποίος νίκησε στον ψυχρό πόλεμο ήταν η διαίρεση του κόσμου σε καλό και κακό. Νίκησε ο μανιχαϊσμός, δηλ. η ιδεολογία. Το γνωστό εκείνο σύμπαν της αιώνιας πάλης του καλού και του κακού.
Στο σύμπαν του καλού και του κακού η ιδέα της επανάστασης και της αλλαγής αυτού του καρφωμένου κόσμου εξοστρακίζεται… Την στιγμή που εκβιαστικά τίθεται το ψυχροπολεμικό ερώτημα ή με τον «κομμουνισμό» ή με τον καπιταλισμό, τα κοινωνικά υποκείμενα εγκλωβίζονται. Εγκλωβίζονται πρώτα από όλα σε ένα τρόπο σκέψης. Εγκλωβίζονται σε μια πραγματικότητα όπου ο «κομμουνισμός» μάλλον δεν είναι καθόλου κομμουνισμός και όπου ο καπιταλισμός παραείναι καπιταλισμός. Εγκλωβίζονται στο «πραγματικό», στο εφικτό… Ικανοποιούνται με ψίχουλα… Την στιγμή που το ανέφικτο είναι ίσως η μόνη ανεκτή πατρίδα… Αποκλείστηκε το απελευθερωτικό πρόταγμα και μείναμε να γράφουμε ποιηματάκια για το Στάλιν… Γιατί αυτό ήταν το καλύτερο που μπορούσε να δώσει το απελευθερωτικό όραμα των ανθρώπων, οι επιθυμίες τους, οι πόνοι τους και οι χαρές τους, τα κλεφτά χαμόγελα και τα καυτά τους δάκρυα. Μείναμε στην ολιγάρκεια, μείναμε χαμένοι να διαλέξουμε χασάπη…
Αυτό είναι η ήττα μας, αυτό είναι το βάρος που θα πρέπει να ξετινάξουμε από τις πλάτες μας για να ξανασηκωθούμε. Να επανεφεύρουμε.
Ο ψυχρός πόλεμος δεν τελείωσε. Τα παιχνιδάκια του μανιχαϊσμού επαναλαμβάνονται με χίλιους διαφορετικούς τρόπους. Αυτός ο κόσμος γνωρίζει ότι δεν είναι ανεκτός, γνωρίζει πολύ καλά ότι οι άνθρωποι τον πολεμούν με 12.643 τρόπους, και έχοντας αυτή την γνώση επιδιώκει να είναι τουλάχιστον αναγκαίος. Επιδιώκει να γίνει τουλάχιστον αναγκαίος και να πείσει, να εκβιάσει τους ανθρώπους να αποδεχτούν, να παραδεχτούν αυτή την αναγκαιότητα. Κατά την διάρκεια του ψυχρού πολέμου, στη δύση το ζήτημα τίθεται στην εξής βάση: «απειλείστε από τον «κομμουνισμό» και ‘μεις θα σας προστατέψουμε». Εύκολα πείθεται κανείς όταν «κομμουνισμός» είναι η εσσδ. Και όταν την δεκαετία του ’70 εμφανίζεται το αντάρτικο πόλης, με πρώτο και καλύτερο παράδειγμα την ιταλία, το ερώτημα τέθηκε ακόμα σαφέστερα: «εμείς το Κράτος έχουμε τουλάχιστον έναν κοινό εχθρό με ‘σας τους πολίτες, την τρομοκρατία. Με άλλα λόγια έχουμε τουλάχιστον έναν λόγο ύπαρξης». Τα εκάστοτε Κράτη με αυτό τον τρόπο έπαιρναν την συναίνεση των πολιτών τους. Ειδικότερα, όσον αφορά την ιταλία, (όπου δυστυχώς δεν μπορούμε να περιγράψουμε την κοινωνική κατάσταση εκεί το ’70, παρά μόνο λέγοντας ότι από το ’69 και μετά η χώρα βρίσκονται στα πρόθυρα του εμφυλίου πολέμου), αυτό το ερώτημα ήταν αυτό που χτύπησε το εκεί κίνημα, με αυτό τον τρόπο εξασφαλίστηκε η συναίνεση των ιταλών πολιτών, που παραδέχτηκαν ότι όντως τελικά έχει έναν τουλάχιστο λόγο ύπαρξης το ιταλικό Κράτος.
Η φύση του μανιχαϊσμού, είναι να τοποθετεί τον ερωτώμενο σε ένα σκοτεινό σύμπαν ψευδούς συνείδησης, που σημασία δεν έχει ποια θα είναι η απάντηση αλλά η ίδια η διαδικασία της απάντησης. Ανάμεσα στο καλό και το κακό ότι και να επιλέξει κανείς ευνοεί την ύπαρξη και του αντιθέτου. Στο ερώτημα καλό ή κακό, είτε απαντώντας καλό είτε απαντώντας κακό, αποδέχεσαι μόνο ένα πράγμα τελικά, ότι υπάρχει καλό και κακό και τίποτα έξω από αυτά τα δύο… Στην τελική άλλωστε ο μανιχαϊσμός δεν είναι καν μανιχαϊσμός, και το ερώτημα του είναι σαφές: αποδέχεσαι ότι υπάρχει το καλό και το κακό; Δύο είναι οι απαντήσεις σε αυτό το ερώτημα: η πρώτη, το αποδέχομαι και είμαι είτε με το καλό είτε με το κακό, και η δεύτερη δεν το αποδέχομαι και άντε σε κανένα μοναστήρι με αυτές σας τις μαλακίες. Δυστυχώς και ευτυχώς υπάρχει μόνο ο άνθρωπος.
ΙΙ. Εφαρμοσμένη Ιδεολογία (Υποχρεωτικό μάθημα Δ’ Εξαμήνου)
Ας έρθουμε όμως στο σήμερα. Το χτύπημα στους δίδυμους πύργους, έθεσε μια παραλλαγή του παραπάνω ερωτήματος: υπάρχει τουλάχιστον ένας πολύ καλός λόγος που οι ΕΠΑ είναι αναγκαίες πάνω στον πλανήτη, η απειλή των φανατικών τρομοκρατών πολεμιστών του ισλάμ που θέλουν να μας κάνουν όλους μουσουλμάνους. Και για όσους διαφωνούν και δεν καταλαβαίνουν θα το θέσουμε πιο απλά: ή με μας ή με τους τρομοκράτες!
Αναφερθήκαμε παραπάνω σε δύο τουλάχιστον χρησιμότητες που έχει αυτός ο μανιχαϊσμός για την κοινωνική πραγματικότητα. Ο πρώτος είναι η απόκτηση της κοινωνικής συναίνεσης μέσω της αναγνώρισης ενός τουλάχιστον κοινού εχθρού και του Κράτους και των εκμεταλλευομένων. Ο δεύτερος είναι ο αποκλεισμός της οποιασδήποτε άλλης λύσης, της οποιασδήποτε άλλης προοπτικής. Και ο τρίτος να αποκλειστεί εξαρχής ότι οι τρομοκράτες είναι αυτοί που θέτουν τους μανιχαϊσμούς. Όταν το Κράτος των επα λέει ή με ‘μας ή με τους τρομοκράτες, λέει επίσης ότι οι τρομοκράτες είναι άλλοι και όχι οι επα, ή οποιοδήποτε Κράτος που επαναλαμβάνει αυτό το ερώτημα.
Ο καπιταλισμός πάνω στον πλανήτη δεν απειλείται πρακτικά (δηλ. κοινωνικά) και άμεσα πουθενά και από κανέναν. Τα αφεντικά όμως δεν είναι και μόνα τους πάνω σε αυτόν τον πλανήτη. Αυτό σημαίνει ότι οι εξουσίες όσο παντοδύναμες και να είναι, ενός βαθμού κοινωνική συναίνεση θα πρέπει να την έχουν, ή να την εξασφαλίσουν ή να την εκβιάσουν. Ακόμα και για να γίνει ένας πόλεμος οι άνθρωποι πρέπει να πειστούν ότι αυτός θα πρέπει να γίνει, διότι αν δεν πειστούν δεν θα πάνε να πολεμήσουν. Η διαφορά ίσως, μεταξύ απολυταρχικών καθεστώτων και δημοκρατικών είναι περισσότερο διαφορά κοινωνικής συναίνεσης. Τα πρώτα θέλουν λιγότερη γιατί αναπληρώνουν το υπόλοιπο με την βία, τα δεύτερα θέλουν περισσότερη και επίσης αναπληρώνουν το υπόλοιπο με την βία. Έχοντας μείνει μόνος του ο καπιταλισμός (χωρίς δηλ. ανταγωνιστή), αποφασίζει να εκδιπλώσει όλη την έκταση των δυνατοτήτων του. Να επεκταθεί, να φτάσει από τον πιο ψηλό ουρανό στο πιο ταπεινό κύτταρο, να αναπτυχθεί, να κατακτήσει τα πάντα. Με άλλα λόγια: ο ταξικός πόλεμος δεν έχει σταματήσει, συνεχίζεται αλλά η πρωτοβουλία των κινήσεων βρίσκεται σχεδόν αποκλειστικά στα χέρια των ιδιοκτητών αυτού του κόσμου. Κάθε υποχώρηση των ταξικών αντιπάλων του καπιταλισμού σημαίνει και επέκταση του ίδιου. Δεν υπάρχουν άδεια τετράγωνα στην σκακιέρα.
Σε παγκόσμιο επίπεδο τώρα, το υπό διαμόρφωση κλίμα μετά τις 11-9 είναι σαφές: η παγκόσμια κυριαρχία κατασκευάζει έναν ιδεολογικό αντίπαλο, και είναι αναγκασμένη να κατασκευάσει έναν τέτοιο για να αποκτήσει την συναίνεση, να την εκβιάσει. Διότι, ευτυχώς δεν μπορούν ακόμα να βγουν και να πουν: θα πολεμήσουμε το Ιράκ για τα πετρέλαια του. Όχι βέβαια πως αυτό δεν το γνωρίζουν ήδη οι πάντες, αλλά στο επίπεδο της κυρίαρχης ιδεολογίας θα έχουν πρόβλημα. Διότι άλλωστε δεν αρκεί να πειστούν μόνο οι αμερικάνοι πολίτες, αλλά θα πρέπει να υπάρχει και σε κάποιο βαθμό παγκόσμια συναίνεση για αυτόν τον πόλεμο. Έτσι λοιπόν πια, δεν μπορούν να κατηγορήσουν το ιράκ ότι συνεργάζεται με την εσσδ, για αυτό και το κατηγορούν ότι είναι τρομοκράτης και ενδεχόμενη απειλή για το ένδοξο αμερικανικό έθνος.
Επιπλέον, ενώ η εσσδ ήταν κάτι πολύ συγκεκριμένο και απτό, η τρομοκρατία είναι το ακριβώς αντίθετο. Και έχει και αυτό τα καλά του. Δίνει όλη την δυνατότητα σε αυτόν που έχει την δύναμη να ορίσει. Και φυσικά γνωρίζουμε ποιος έχει και την δύναμη του ορισμού… Έχουμε αναφερθεί στο παρελθόν μέσα από αυτό το έντυπο εκτεταμένα στο ζήτημα της τρομοκρατίας. Ας θυμηθούμε μόνο το εξής: ο χαρακτηρισμός «τρομοκράτης» σε ένα καθεστώς, σε ένα συλλογικό υποκείμενο δεν γίνεται μόνο για ιδεολογικούς λόγους (καμία ιδεολογία δεν βρίσκεται μόνο στα χαρτιά βέβαια…) αλλά έχει και μερικές πρακτικές συνέπειες… Πρώτα από όλα, δίνει την δυνατότητα μεγαλύτερης ελευθερίας κινήσεων σε αυτόν που πολεμάει την «τρομοκρατία», και ακόμα τοποθετεί σε χαμηλότερο επίπεδο τον τρομοκράτη. Είναι διαφορετικό δύο Κράτη να κηρύσσουν πόλεμο (που θα πρέπει να ακολουθούνται κάποιοι κανόνες και διεθνείς συμβάσεις που παρόλη την γελοιότητα της ισχύς τους έναν ρόλο στις διακρατικές σχέσεις τον έχουν, μικρό, μεγάλο, σημαντικό, ασήμαντο ανάλογα με την περίπτωση…), και διαφορετικό ένα κυρίαρχο Κράτος να πολεμά τρομοκράτες. Ρωτήστε τους αιχμάλωτους ταλιμπάν στο Γκουαντανάμο, κάτι περισσότερο θα ξέρουν…
III. Τοπικές Ιδεολογικές Εφαρμογές (Υποχρεωτικό Εργαστήριο Στ’ Εξαμήνου)
Ένα όμορφο ζεστό Σαββατόβραδο του Ιουνίου σκάει μία βόμβα στα χέρια κάποιου στο λιμάνι του Πειραιά…
Από τότε όσο όμορφα μπορεί να ήταν τα ζεστά βράδια του καλοκαιριού, έχασαν πια και την ελάχιστη αυτή ομορφιά τους. Αυτό που πριν ήταν υποψία τώρα έγινε βεβαιότητα. Δεν μας μιλάει πια κάθε βράδυ η αστυνομία στα δελτία ειδήσεων, απλούστατα επειδή τα δελτία ειδήσεων είναι αστυνομία.
Το μεγάλο μυστικό θέαμα που παίχτηκε το καλοκαίρι, και μετά από απαίτηση των τηλεθεατών θα παίζεται και όλο το χειμώνα, δεν διαφέρει και πολύ από αυτό που συμβαίνει σε παγκόσμιο πεδίο.
Η ιδεολογική χρήση της τρομοκρατίας έχει πολλές πτυχές, πέραν των όσων αναφέραμε παραπάνω και εκδηλώνεται σε ένα πλήθος σημείων και στην ελληνική περίπτωση: το αίσθημα ασφάλειας του πολίτη, η κοινωνική συναίνεση ενόψει και του πολέμου στο ιράκ, ολυμπιάδα, εξοστρακισμός και συκοφάντηση της ιδέας της επανάστασης, η κοινωνική ανοχή για τον χαφιέ. Διεξοδικά δεν έχουμε την δυνατότητα να αναφερθούμε σε αυτά, ωστόσο να σημειώσουμε μερικά πράγματα.
Προκαταρκτικά να σημειώσουμε όμως ότι στην Ελλάδα συνέβη το εξής: ο κόσμος δεν είχε πειστεί ότι κινδυνεύει από την «τρομοκρατία», φυσικά ακριβώς γιατί δεν κινδύνευε. Και ένα βασικό που επιχειρείται τώρα είναι να πειστεί για αυτό ακριβώς που δεν είχε πειστεί τόσον καιρό. Να πειστεί τουλάχιστον αναδρομικά. Να παραδεχτεί τουλάχιστον έστω και καθυστερημένα ότι έχει αυτός άδικο και το Κράτος δίκιο. Το ελληνικό Κράτος, θέλει να χτυπήσει παιχνιδιάρικα τον πολίτη του στο μάγουλο και να του πει: «Ατιμούτσικο, άλλη φορά να με πιστεύεις όταν σου λέω για τρομοκρατία.» Να κάνουμε μια αναγωγή; Αυτό που έγινε στις 11-9, δεν ήταν ίσως τίποτα παραπάνω από ένα καλό επιχείρημα στα χέρια του αμερικάνικου Κράτους. Το ίδιο ίσως να συμβαίνει και με την ελληνική 29-6. Ένα καλό επιχείρημα.
Το αίσθημα για την ασφάλεια του πολίτη μπαίνει για άλλη μια φορά στο προσκήνιο, και το ελληνικό Κράτος, ταυτόχρονα με την αλλαγή της εικόνας της αστυνομίας, επιχειρεί, αφού καλλιεργήσει αυτή την ψευδή αναγκαιότητα να το ικανοποιήσει… Σαν το γιατρό, που έχει το φάρμακο και κατασκευάζει την ασθένεια… Το ελληνικό Κράτος (που χαίρει της απόλυτης περιφρόνησης των πολιτών του βλ. «Μα είναι κράτος, αυτό που έχουμε;») επιχειρεί να πείσει πόσο καλός νταβάς είναι. Επίσης ενώ στην δεκαετία του ’90 ο σκληρός πυρήνας αυτού του αιτήματος ήταν η «εγκληματικότητα των μεταναστών» τώρα, που αυτοί έχουν «νομιμοποιηθεί» και ενταχθεί (δηλ. το κράτος έχει καταφέρει να ελέγξει ροές και ρεύματα), ο σκληρός πυρήνας αυτού του αιτήματος έχει καταστεί ο «αντιτρομοκρατικός» πόλεμος.
Παραπάνω αναφερθήκαμε στα περί κοινωνικής συναίνεσης, τα οποία ισχύουν και ένα προς ένα και για την ελληνική περίπτωση. Στην σημερινή συγκυρία τώρα, και ενόψει της επίθεσης στο ιράκ, το ελληνικό κράτος -μέσα στα πλαίσια και του διεθνούς κλίματος- θα εκβιάσει και αυτό την κοινωνική συναίνεση, προσπαθώντας επίσης, μέσα στα πλαίσια της εε να αποκομίσει και αυτό τα οφέλη από μια επίθεση στο ιράκ. Συμπληρωματικά, σαν μια μικρή μεταφορά του παγκόσμιου κλίματος, το ελληνικό Κράτος θέλει να μας πείσει ότι δεν είναι αυτό τρομοκράτης. Θέλει να κατακτήσει το δικαίωμα του ορισμού της τρομοκρατίας. Δικαίωμα, που de facto αποκλείει αυτόν που ορίζει από τον ορισμό.
Και να μην ξεχνάμε και την ολυμπιάδα, αυτή την «υπέροχη ευκαιρία» για πολλά πράγματα. Το σημαντικό σε αυτή την περίπτωση είναι ότι για ένα διάστημα, σίγουρα και κάποιο καιρό πριν, αλλά κυρίως κατά την διάρκεια των αγώνων θα υπάρξει ένας περιορισμός της όποιας «αστικής νομιμότητας», προκειμένου να διαφυλαχθεί η ασφάλεια και η εικόνα της χώρας. Και για αυτόν το λόγο, λοιπόν, θα πρέπει να εξασφαλιστεί ένα «ποσό» κοινωνικής συναίνεσης.
Ένα ακόμα σημείο, είναι το κλίμα κοινωνικής ανοχής προς τον χαφιεδισμό που καλλιεργείται. Κλίμα που δεν συνίσταται, στο ότι θα γίνουν όλοι χαφιέδες, ούτε οι χειρότεροι μπάτσοι δεν το θέλουν αυτό, αλλά πολύ περισσότερο στο ότι η φιγούρα του ρουφιάνου αρχίζει να γίνεται ανεκτή κοινωνικά…
Τέλος, επειδή πάντα είναι καλό να ξαναγράφονται έστω και οι υποσημειώσεις της ιστορίας, οι κύριοι ξαμόλησαν τους γραφιάδες τους. Μαθαίνουμε λοιπόν, ότι στην ιταλία το ‘70 υπήρχαν μόνο οι ΕΤ. Λογικό, τα κατειλημμένα εργοστάσια και οι μαζικές απαλλοτριώσεις καλό είναι να ξεχνιούνται. Ας μείνουμε να θυμόμαστε μερικές αμφιβόλου προέλευσης κάνες. Το ίδιο ισχύει και για την ελλάδα: το ’70 και το ’80, δεν υπήρξαν ποτέ. Το μόνο που υπήρξε ήταν η 17Ν. Δεν υπήρξαν ποτέ άγριες απεργίες και καταλήψεις. Λογικό να θέλουν οι κύριοι όλα αυτά να ξεχαστούν, το μόνο λογικό για ‘μας να τα ξαναθυμήσουμε και να τα ξαναθυμηθούμε.
Και έτσι λοιπόν μπαίνει το ερώτημα, ερώτημα επαναλαμβάνουμε ψευδές, την στιγμή που πρόκειται για το ίδιο πράγμα, η δημοκρατία τους είναι τρομοκρατική, και η τρομοκρατία τους δημοκρατική…
Ρωτούν λοιπόν οι κύριοι:Ή με την δημοκρατία ή με την τρομοκρατία…
ΙV. Ειδικά Ζητήματα Εφαρμοσμένης Ιδεολογίας (Προαιρετικό Ζ’ Εξαμήνου)
Παραπάνω αναφερθήκαμε διεξοδικά για την ουσία αυτού του ερωτήματος και την φύση του. Και ότι το σημαντικότερο είναι όταν μπαίνουν τέτοια ερωτήματα, όχι το τι θα διαλέξεις αλλά ότι θα διαλέξεις.
Το πρώτο λάθος εκ των πραγμάτων είναι ότι έγινε μια επιλογή. Και η επιλογή αυτή, άσχετα με το ποια ήταν, μόνο ενισχυτικά λειτούργησε για το ελληνικό Κράτος.
Το γιατί η αριστερά αντέδρασε όπως αντέδρασε, δεν μπορεί να απαντηθεί ικανοποιητικά μέσα σε λίγες γραμμές. Ωστόσο θα προσπαθήσουμε να θίξουμε κάποια ζητήματα. Το Κράτος δεν ζήτησε από την αριστερά εγγυήσεις νομιμότητας. Αυτές τις έχει ήδη εδώ και τουλάχιστον 60 χρόνια. Το Κράτος ζήτησε από την αριστερά το δικαίωμα να ορίζει αυτό το περιεχόμενο του όρου τρομοκράτης. Και η αριστερά του το έδωσε… Ψέλλισε εκεί κάτι διαμαρτυρίες για το ότι «οι ξένες μυστικές υπηρεσίες αλωνίζουν στην ελλάδα» και πρότεινε «να αφήσουμε τις αρχές μόνες τους να κάνουνε την δουλειά τους». Η στάση αυτή ήταν αναμενόμενη. Τα πράγματα βέβαια δεν πάνε πάντα καλά για τα επιτελεία της αριστερής καθοδήγησης. Και αυτό γιατί οι πιο δεξιές φράξιες του ελληνικού κράτους βρήκαν ευκαιρία να κατηγορήσουν την αριστερά για «ιδεολογική συγγένεια» και «ανοχή» σε σχέση με την «τρομοκρατία». Η αριστερά τσίμπησε και έδωσε την ευκαιρία στο Σημίτη να βγαίνει και να λέει «για λαθρεπιβάτες της αριστεράς» και «ότι είναι άδικο να χρεώνεται η πρακτική της 17Ν σε κάποια ιδεολογία». Το μεγάλο δόλωμα (τι δόλωμα δηλ. που αυτό ήταν δυναμίτης σε ενυδρείο) που τσίμπησαν οι κεντρικές επιτροπές του αριστερισμού, οι οποίες ενώ παίζουν και αυτές εντός της αστικής νομιμότητας, παράλληλα οφείλουν να διατηρούν μια επαναστατική φρασεολογία για να εγκλωβίζουν τον κόσμο που σέρνουν στα μαντριά τους, ήταν η «συκοφάντηση του αντιδικτατορικού αγώνα». Ο αγώνας δηλ. που στα βιβλία του κράτους έγινε για την εγκαθίδρυση της δημοκρατίας. Και είναι βέβαια τοις πάσι γνωστό ότι οι καλύτεροι δημοκράτες είναι οι αριστεροί. Και η κυβέρνηση πάλι να υπερασπίζεται τον αντιδικτατορικό αγώνα, αφού αυτός έχει χάσει το όποιο ουσιαστικό (δηλ. επαναστατικό) περιεχόμενο είχε, να ξυπνάει μέσα μας το αντιδεξιό σύνδρομο και η αστική δημοκρατία για μια ακόμα φορά να δικαιώνεται…
Το ποια και το τι είναι η αριστερά στην ελλάδα είναι μια μεγάλη κουβέντα που πρέπει κάποτε να ανοίξει. Ένα πρώτο που θα πρέπει κάποτε να ειπωθεί είναι το πόσο σταλινική είναι η ελληνική αριστερά. Ένα δεύτερο, να μια καλή δουλειά ιστορικού, είναι τα εγκλήματα που έχουν στην πλάτη τους αυτά τα καθάρματα και που έχουν ξεχαστεί. Θα το θέσουμε απλά: όπου δεν έφτανε το δεξιό παρακράτος, έφτανε το αριστερό. Η σταλινική τρομοκρατία έχει ένδοξες σελίδες στο ημερολόγιο της. Η 17Ν δεν είναι παρά απλά ένα όμορφο παιδί του ελληνικού σταλινισμού. Ούτε το πιο άσχημο, ούτε το πιο όμορφο και ούτε καν το πιο αιμοβόρο. Απλά και μόνο εξίσου αποτρόπαιο και εξίσου εχθρικό…
Από την άλλη ένα κομμάτι των αναρχικών επιμένει αστικοδημοκρατικά. Δεν θα σταθούμε βέβαια σε τακτικές και ρητορείες που θεωρούν τον Κουφοντίνα κοινωνικό επαναστάτη (στοιχειώδης σεμνότητα επιτάσσει αυτός ο χαρακτηρισμός να αφήνεται στην διακριτική ευχέρεια της ιστορίας), και ούτε στον λόγο και την πρακτική εκείνη που η μόνη του αιτία ύπαρξης είναι να «την σπάει» και να «τη λέει» στο Κράτος. Δείξαμε παραπάνω τι σημαίνει αυτή η επιλογή. Με το να επιδιώκεις όμως να αναγνωριστούν σαν πολιτικοί κρατούμενοι (γιατί δεν γράφεστε στην Διεθνή Αμνηστία;) οι της 17Ν, αγνοείς ότι όλοι οι κρατούμενοι είναι πολιτικοί, με το να επιδιώκεις δίκαιη δίκη, αγνοείς το τι είναι και τι δεν είναι αυτό το Κράτος και αυτή η αστική δικαιοσύνη, και τέλος με το να αγνοείς την κριτική και στην 17Ν επιδιώκεις να αγνοήσεις γενικά την κριτική (αυτή την πιο μισητή γυναίκα στην Ελλάδα τα τελευταία 234.333 χρόνια).
Να προσθέσουμε και το γεγονός ότι ο διάλογος του «χώρου» γίνεται μέσω της ελευθεροτυπίας και του indymedia;
Το μηδέν και το άπειρο (με σαφή προτίμηση στο άπειρο)
Η θέση μας είναι ξεκάθαρη: Αρνούμαστε να πάρουμε θέση στα ψευδοδιλλήματα που θέτει σήμερα η κυριαρχία, είτε από την ορθή είτε από την ανάποδη. Δεν αναγνωρίζουμε το Κράτος σαν αρμόδιο να του διατυπώσουμε τις προθέσεις μας, ούτε τι επιλογές κάνουμε. Προθέσεις και επιλογές άλλωστε από καιρό διατυπωμένες και όχι με αποδέκτη το Κράτος. Τα ζητήματα της βίας, και των μεθόδων που θα χρησιμοποιηθούν ή χρησιμοποιούνται είναι υπόθεση του ανταγωνιστικού κινήματος, και να τα θέσει και να τα λύσει. Σίγα μην δώσουμε και έγγραφη αναφορά στον Χρυσοχοίδη πως θα καταλύσουμε τους θεσμούς και θα εγκαθιδρύσουμε τα εργατικά συμβούλια…
Όμως οφείλουμε μια καταρχήν τοποθέτηση πάνω σε αυτά ακριβώς τα ζητήματα· αντιγράφουμε: «Οι εκρηκτικές ύλες που θα ανατινάξουν στον αέρα την εκμεταλλευτική κοινωνία έχουν αρχίσει ήδη να συσσωρεύονται στα θεμέλια της. Αυτές δεν είναι οι μπόμπες, η ατομική τρομοκρατία, οι απαγωγές αλλά η κριτική σκέψη, η αμφισβήτηση, η αυτονομία, η αποδέσμευση από την κηδεμονία της κομματικής και συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας, η πνευματική χειραφέτηση από τις επίσημες και ανεπίσημες ιδεολογίες, από τις αυθεντίες και την πατριωτική μυθολογία.» Δεν έχει σημασία ποιος τα γράφει αυτά, απλά για να θυμούνται οι νέοι και να μαθαίνουν οι παλιοί να αναφέρουμε τον τόπο και το χρόνο. Ελλάδα 1978… Εκτίμηση μας είναι ότι από αυτό το σημείο και πέρα θα πρέπει να ξεκινήσει η συζήτηση.
Δύο ακόμα σημειώσεις:
Η επανάσταση δεν είναι νόμιμη ή παράνομη και ούτε υπάρχει ουδεμία περίπτωση να είναι είτε το ένα είτε το άλλο. Η επανάσταση ή είναι ή δεν είναι. Είναι άθλιο να επιδιώκεις να είσαι νόμιμος και είναι ηλίθιο να επιδιώκεις να είσαι παράνομος. Το πρώτο κριτήριο για την ανάπτυξη μιας δράσης θα πρέπει να είναι το αν προάγει ή όχι τον κοινωνικό ανταγωνισμό.
Αυτό που μας θέτει αντιμέτωπους με το ένοπλο είναι η λογική της πρωτοπορίας. Αυτή είναι η σπονδυλική στήλη που συνδέει τους Γιακωβίνους, τον Μπλανκί, τον Νετσάγεφ, τον Λένιν, τον Γκεβάρα, την RAF, τις Ερυθρές Ταξιαρχίες και την 17Ν. Αυτή την λογική πρέπει να την τσακίζουμε, όπου και αν την βρίσκουμε και όσο «αγαθές» και να είναι οι προθέσεις των υποκειμένων της. Είναι άλλο πράγμα το ένοπλο και άλλο πράγμα οι εκμεταλλευόμενοι που παίρνουν τα όπλα για να διεξάγουν εν ονόματι τους επαναστατικό αγώνα.
Στο ερώτημα τρομοκρατία ή δημοκρατία όμως, η απάντηση δεν έχει δοθεί ακόμα.
Οι καιροί είναι δύσκολοι… και δεν θα μας χαριστούν… ας μην τους χαριστούμε ούτε και ‘μεις…
Το σίγουρο είναι ένα. Με όλα αυτά τα σκοτεινά, αδιευκρίνιστα, περίεργα συμβάντα (πυροβολισμοί στο Περιστέρι, στον Προαστιακό, στην κλούβα των ΜΑΤ και τώρα στο υπουργείο Πολιτισμού), επιχειρείται ένα πράγμα καταρχήν η αναδόμηση του αισθήματος ασφαλείας (και του νταβατζή του που είναι φυσικά το κράτος) και η αναδόμηση του κύρους της ΕΛ.ΑΣ. Και τα δύο είχαν γίνει σκόνη από την εξέγερση του Δεκέμβρη. Και όχι τίποτα άλλο αλλά θα χρειαστούν πάρα πολύ αυτά στην εποχή κρίσης που έρχεται να κάτσει στο σβέρκο μας. Έχουμε μπροστά μας δύο τρόπους να τη βγάλουμε, ή με μπάτσους και lifestyle ή με αγώνες και διαδηλώσεις. Το παλιό καλό ερώτημα της συντρόφισσας Ρόζας: Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα.
Αυτό που θα επιχειρηθεί, αυτό που επιχειρείται ήδη είναι η ίδια διαδικασία που ξεκίνησε από το χτύπημα στους δίδυμους πύργους και ζήσαμε την ελληνική της εκδοχή με την 17Ν. Τα ίδια επιχειρήματα, τα ίδια λόγια, οι ίδιες λύσεις. Παρακάτω αντιγράφω κάποιο πολύ παλιο κείμενο από το Τραίνο στο οποίο συμμετείχα και αφορούν αυτές τις περιπτώσεις. Τα κείμενο είναι γραμμένο το 2002. Για όποιον θυμάται εκείνες τις εποχές, ήταν πολύ "δύσκολο" κείμενο.
Και για να το λήγω κάπως εδώ. Ένα είναι το "σκοτεινό και περίεργο" χτύπημα αυτών των ημερών: ΑΥΤΟ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΗΣ ΚΟΥΝΕΒΑ. Όλα τα υπόλοιπα "χτυπήματα" είναι πιο φωτεινά και από τον αυγουστιάτικο ήλιο στη Μακρόνησο. Είναι όλα του κράτους.
Το κείμενο έχει τίτλο Πρόγραμμα Σπουδών.
I. Παραγωγή και Επεξεργασία Ιδεολογίας (Υποχρεωτικό μάθημα Β’ Εξαμήνου)
Οι καιροί είναι δύσκολοι… και δεν θα μας χαριστούν…
Ο ψυχρός πόλεμος δεν έχει τελειώσει ακόμα, και μάλλον αργεί να τελειώσει. Η λογική που εγκαθιδρύθηκε πάνω στον πλανήτη αυτή την περίοδο, παραμένει. Καθαρή, διαυγής, δροσερή σαν τα λασπόνερα… Οι νικητές του ψυχρού πολέμου δεν ήταν τόσο οι επα, ή ο «ελεύθερος κόσμος» και ηττημένοι οι κομμουνιστές και ο «υπαρκτός σοσιαλισμός» τους. Αυτός ο οποίος νίκησε στον ψυχρό πόλεμο ήταν η διαίρεση του κόσμου σε καλό και κακό. Νίκησε ο μανιχαϊσμός, δηλ. η ιδεολογία. Το γνωστό εκείνο σύμπαν της αιώνιας πάλης του καλού και του κακού.
Στο σύμπαν του καλού και του κακού η ιδέα της επανάστασης και της αλλαγής αυτού του καρφωμένου κόσμου εξοστρακίζεται… Την στιγμή που εκβιαστικά τίθεται το ψυχροπολεμικό ερώτημα ή με τον «κομμουνισμό» ή με τον καπιταλισμό, τα κοινωνικά υποκείμενα εγκλωβίζονται. Εγκλωβίζονται πρώτα από όλα σε ένα τρόπο σκέψης. Εγκλωβίζονται σε μια πραγματικότητα όπου ο «κομμουνισμός» μάλλον δεν είναι καθόλου κομμουνισμός και όπου ο καπιταλισμός παραείναι καπιταλισμός. Εγκλωβίζονται στο «πραγματικό», στο εφικτό… Ικανοποιούνται με ψίχουλα… Την στιγμή που το ανέφικτο είναι ίσως η μόνη ανεκτή πατρίδα… Αποκλείστηκε το απελευθερωτικό πρόταγμα και μείναμε να γράφουμε ποιηματάκια για το Στάλιν… Γιατί αυτό ήταν το καλύτερο που μπορούσε να δώσει το απελευθερωτικό όραμα των ανθρώπων, οι επιθυμίες τους, οι πόνοι τους και οι χαρές τους, τα κλεφτά χαμόγελα και τα καυτά τους δάκρυα. Μείναμε στην ολιγάρκεια, μείναμε χαμένοι να διαλέξουμε χασάπη…
Αυτό είναι η ήττα μας, αυτό είναι το βάρος που θα πρέπει να ξετινάξουμε από τις πλάτες μας για να ξανασηκωθούμε. Να επανεφεύρουμε.
Ο ψυχρός πόλεμος δεν τελείωσε. Τα παιχνιδάκια του μανιχαϊσμού επαναλαμβάνονται με χίλιους διαφορετικούς τρόπους. Αυτός ο κόσμος γνωρίζει ότι δεν είναι ανεκτός, γνωρίζει πολύ καλά ότι οι άνθρωποι τον πολεμούν με 12.643 τρόπους, και έχοντας αυτή την γνώση επιδιώκει να είναι τουλάχιστον αναγκαίος. Επιδιώκει να γίνει τουλάχιστον αναγκαίος και να πείσει, να εκβιάσει τους ανθρώπους να αποδεχτούν, να παραδεχτούν αυτή την αναγκαιότητα. Κατά την διάρκεια του ψυχρού πολέμου, στη δύση το ζήτημα τίθεται στην εξής βάση: «απειλείστε από τον «κομμουνισμό» και ‘μεις θα σας προστατέψουμε». Εύκολα πείθεται κανείς όταν «κομμουνισμός» είναι η εσσδ. Και όταν την δεκαετία του ’70 εμφανίζεται το αντάρτικο πόλης, με πρώτο και καλύτερο παράδειγμα την ιταλία, το ερώτημα τέθηκε ακόμα σαφέστερα: «εμείς το Κράτος έχουμε τουλάχιστον έναν κοινό εχθρό με ‘σας τους πολίτες, την τρομοκρατία. Με άλλα λόγια έχουμε τουλάχιστον έναν λόγο ύπαρξης». Τα εκάστοτε Κράτη με αυτό τον τρόπο έπαιρναν την συναίνεση των πολιτών τους. Ειδικότερα, όσον αφορά την ιταλία, (όπου δυστυχώς δεν μπορούμε να περιγράψουμε την κοινωνική κατάσταση εκεί το ’70, παρά μόνο λέγοντας ότι από το ’69 και μετά η χώρα βρίσκονται στα πρόθυρα του εμφυλίου πολέμου), αυτό το ερώτημα ήταν αυτό που χτύπησε το εκεί κίνημα, με αυτό τον τρόπο εξασφαλίστηκε η συναίνεση των ιταλών πολιτών, που παραδέχτηκαν ότι όντως τελικά έχει έναν τουλάχιστο λόγο ύπαρξης το ιταλικό Κράτος.
Η φύση του μανιχαϊσμού, είναι να τοποθετεί τον ερωτώμενο σε ένα σκοτεινό σύμπαν ψευδούς συνείδησης, που σημασία δεν έχει ποια θα είναι η απάντηση αλλά η ίδια η διαδικασία της απάντησης. Ανάμεσα στο καλό και το κακό ότι και να επιλέξει κανείς ευνοεί την ύπαρξη και του αντιθέτου. Στο ερώτημα καλό ή κακό, είτε απαντώντας καλό είτε απαντώντας κακό, αποδέχεσαι μόνο ένα πράγμα τελικά, ότι υπάρχει καλό και κακό και τίποτα έξω από αυτά τα δύο… Στην τελική άλλωστε ο μανιχαϊσμός δεν είναι καν μανιχαϊσμός, και το ερώτημα του είναι σαφές: αποδέχεσαι ότι υπάρχει το καλό και το κακό; Δύο είναι οι απαντήσεις σε αυτό το ερώτημα: η πρώτη, το αποδέχομαι και είμαι είτε με το καλό είτε με το κακό, και η δεύτερη δεν το αποδέχομαι και άντε σε κανένα μοναστήρι με αυτές σας τις μαλακίες. Δυστυχώς και ευτυχώς υπάρχει μόνο ο άνθρωπος.
ΙΙ. Εφαρμοσμένη Ιδεολογία (Υποχρεωτικό μάθημα Δ’ Εξαμήνου)
Ας έρθουμε όμως στο σήμερα. Το χτύπημα στους δίδυμους πύργους, έθεσε μια παραλλαγή του παραπάνω ερωτήματος: υπάρχει τουλάχιστον ένας πολύ καλός λόγος που οι ΕΠΑ είναι αναγκαίες πάνω στον πλανήτη, η απειλή των φανατικών τρομοκρατών πολεμιστών του ισλάμ που θέλουν να μας κάνουν όλους μουσουλμάνους. Και για όσους διαφωνούν και δεν καταλαβαίνουν θα το θέσουμε πιο απλά: ή με μας ή με τους τρομοκράτες!
Αναφερθήκαμε παραπάνω σε δύο τουλάχιστον χρησιμότητες που έχει αυτός ο μανιχαϊσμός για την κοινωνική πραγματικότητα. Ο πρώτος είναι η απόκτηση της κοινωνικής συναίνεσης μέσω της αναγνώρισης ενός τουλάχιστον κοινού εχθρού και του Κράτους και των εκμεταλλευομένων. Ο δεύτερος είναι ο αποκλεισμός της οποιασδήποτε άλλης λύσης, της οποιασδήποτε άλλης προοπτικής. Και ο τρίτος να αποκλειστεί εξαρχής ότι οι τρομοκράτες είναι αυτοί που θέτουν τους μανιχαϊσμούς. Όταν το Κράτος των επα λέει ή με ‘μας ή με τους τρομοκράτες, λέει επίσης ότι οι τρομοκράτες είναι άλλοι και όχι οι επα, ή οποιοδήποτε Κράτος που επαναλαμβάνει αυτό το ερώτημα.
Ο καπιταλισμός πάνω στον πλανήτη δεν απειλείται πρακτικά (δηλ. κοινωνικά) και άμεσα πουθενά και από κανέναν. Τα αφεντικά όμως δεν είναι και μόνα τους πάνω σε αυτόν τον πλανήτη. Αυτό σημαίνει ότι οι εξουσίες όσο παντοδύναμες και να είναι, ενός βαθμού κοινωνική συναίνεση θα πρέπει να την έχουν, ή να την εξασφαλίσουν ή να την εκβιάσουν. Ακόμα και για να γίνει ένας πόλεμος οι άνθρωποι πρέπει να πειστούν ότι αυτός θα πρέπει να γίνει, διότι αν δεν πειστούν δεν θα πάνε να πολεμήσουν. Η διαφορά ίσως, μεταξύ απολυταρχικών καθεστώτων και δημοκρατικών είναι περισσότερο διαφορά κοινωνικής συναίνεσης. Τα πρώτα θέλουν λιγότερη γιατί αναπληρώνουν το υπόλοιπο με την βία, τα δεύτερα θέλουν περισσότερη και επίσης αναπληρώνουν το υπόλοιπο με την βία. Έχοντας μείνει μόνος του ο καπιταλισμός (χωρίς δηλ. ανταγωνιστή), αποφασίζει να εκδιπλώσει όλη την έκταση των δυνατοτήτων του. Να επεκταθεί, να φτάσει από τον πιο ψηλό ουρανό στο πιο ταπεινό κύτταρο, να αναπτυχθεί, να κατακτήσει τα πάντα. Με άλλα λόγια: ο ταξικός πόλεμος δεν έχει σταματήσει, συνεχίζεται αλλά η πρωτοβουλία των κινήσεων βρίσκεται σχεδόν αποκλειστικά στα χέρια των ιδιοκτητών αυτού του κόσμου. Κάθε υποχώρηση των ταξικών αντιπάλων του καπιταλισμού σημαίνει και επέκταση του ίδιου. Δεν υπάρχουν άδεια τετράγωνα στην σκακιέρα.
Σε παγκόσμιο επίπεδο τώρα, το υπό διαμόρφωση κλίμα μετά τις 11-9 είναι σαφές: η παγκόσμια κυριαρχία κατασκευάζει έναν ιδεολογικό αντίπαλο, και είναι αναγκασμένη να κατασκευάσει έναν τέτοιο για να αποκτήσει την συναίνεση, να την εκβιάσει. Διότι, ευτυχώς δεν μπορούν ακόμα να βγουν και να πουν: θα πολεμήσουμε το Ιράκ για τα πετρέλαια του. Όχι βέβαια πως αυτό δεν το γνωρίζουν ήδη οι πάντες, αλλά στο επίπεδο της κυρίαρχης ιδεολογίας θα έχουν πρόβλημα. Διότι άλλωστε δεν αρκεί να πειστούν μόνο οι αμερικάνοι πολίτες, αλλά θα πρέπει να υπάρχει και σε κάποιο βαθμό παγκόσμια συναίνεση για αυτόν τον πόλεμο. Έτσι λοιπόν πια, δεν μπορούν να κατηγορήσουν το ιράκ ότι συνεργάζεται με την εσσδ, για αυτό και το κατηγορούν ότι είναι τρομοκράτης και ενδεχόμενη απειλή για το ένδοξο αμερικανικό έθνος.
Επιπλέον, ενώ η εσσδ ήταν κάτι πολύ συγκεκριμένο και απτό, η τρομοκρατία είναι το ακριβώς αντίθετο. Και έχει και αυτό τα καλά του. Δίνει όλη την δυνατότητα σε αυτόν που έχει την δύναμη να ορίσει. Και φυσικά γνωρίζουμε ποιος έχει και την δύναμη του ορισμού… Έχουμε αναφερθεί στο παρελθόν μέσα από αυτό το έντυπο εκτεταμένα στο ζήτημα της τρομοκρατίας. Ας θυμηθούμε μόνο το εξής: ο χαρακτηρισμός «τρομοκράτης» σε ένα καθεστώς, σε ένα συλλογικό υποκείμενο δεν γίνεται μόνο για ιδεολογικούς λόγους (καμία ιδεολογία δεν βρίσκεται μόνο στα χαρτιά βέβαια…) αλλά έχει και μερικές πρακτικές συνέπειες… Πρώτα από όλα, δίνει την δυνατότητα μεγαλύτερης ελευθερίας κινήσεων σε αυτόν που πολεμάει την «τρομοκρατία», και ακόμα τοποθετεί σε χαμηλότερο επίπεδο τον τρομοκράτη. Είναι διαφορετικό δύο Κράτη να κηρύσσουν πόλεμο (που θα πρέπει να ακολουθούνται κάποιοι κανόνες και διεθνείς συμβάσεις που παρόλη την γελοιότητα της ισχύς τους έναν ρόλο στις διακρατικές σχέσεις τον έχουν, μικρό, μεγάλο, σημαντικό, ασήμαντο ανάλογα με την περίπτωση…), και διαφορετικό ένα κυρίαρχο Κράτος να πολεμά τρομοκράτες. Ρωτήστε τους αιχμάλωτους ταλιμπάν στο Γκουαντανάμο, κάτι περισσότερο θα ξέρουν…
III. Τοπικές Ιδεολογικές Εφαρμογές (Υποχρεωτικό Εργαστήριο Στ’ Εξαμήνου)
Ένα όμορφο ζεστό Σαββατόβραδο του Ιουνίου σκάει μία βόμβα στα χέρια κάποιου στο λιμάνι του Πειραιά…
Από τότε όσο όμορφα μπορεί να ήταν τα ζεστά βράδια του καλοκαιριού, έχασαν πια και την ελάχιστη αυτή ομορφιά τους. Αυτό που πριν ήταν υποψία τώρα έγινε βεβαιότητα. Δεν μας μιλάει πια κάθε βράδυ η αστυνομία στα δελτία ειδήσεων, απλούστατα επειδή τα δελτία ειδήσεων είναι αστυνομία.
Το μεγάλο μυστικό θέαμα που παίχτηκε το καλοκαίρι, και μετά από απαίτηση των τηλεθεατών θα παίζεται και όλο το χειμώνα, δεν διαφέρει και πολύ από αυτό που συμβαίνει σε παγκόσμιο πεδίο.
Η ιδεολογική χρήση της τρομοκρατίας έχει πολλές πτυχές, πέραν των όσων αναφέραμε παραπάνω και εκδηλώνεται σε ένα πλήθος σημείων και στην ελληνική περίπτωση: το αίσθημα ασφάλειας του πολίτη, η κοινωνική συναίνεση ενόψει και του πολέμου στο ιράκ, ολυμπιάδα, εξοστρακισμός και συκοφάντηση της ιδέας της επανάστασης, η κοινωνική ανοχή για τον χαφιέ. Διεξοδικά δεν έχουμε την δυνατότητα να αναφερθούμε σε αυτά, ωστόσο να σημειώσουμε μερικά πράγματα.
Προκαταρκτικά να σημειώσουμε όμως ότι στην Ελλάδα συνέβη το εξής: ο κόσμος δεν είχε πειστεί ότι κινδυνεύει από την «τρομοκρατία», φυσικά ακριβώς γιατί δεν κινδύνευε. Και ένα βασικό που επιχειρείται τώρα είναι να πειστεί για αυτό ακριβώς που δεν είχε πειστεί τόσον καιρό. Να πειστεί τουλάχιστον αναδρομικά. Να παραδεχτεί τουλάχιστον έστω και καθυστερημένα ότι έχει αυτός άδικο και το Κράτος δίκιο. Το ελληνικό Κράτος, θέλει να χτυπήσει παιχνιδιάρικα τον πολίτη του στο μάγουλο και να του πει: «Ατιμούτσικο, άλλη φορά να με πιστεύεις όταν σου λέω για τρομοκρατία.» Να κάνουμε μια αναγωγή; Αυτό που έγινε στις 11-9, δεν ήταν ίσως τίποτα παραπάνω από ένα καλό επιχείρημα στα χέρια του αμερικάνικου Κράτους. Το ίδιο ίσως να συμβαίνει και με την ελληνική 29-6. Ένα καλό επιχείρημα.
Το αίσθημα για την ασφάλεια του πολίτη μπαίνει για άλλη μια φορά στο προσκήνιο, και το ελληνικό Κράτος, ταυτόχρονα με την αλλαγή της εικόνας της αστυνομίας, επιχειρεί, αφού καλλιεργήσει αυτή την ψευδή αναγκαιότητα να το ικανοποιήσει… Σαν το γιατρό, που έχει το φάρμακο και κατασκευάζει την ασθένεια… Το ελληνικό Κράτος (που χαίρει της απόλυτης περιφρόνησης των πολιτών του βλ. «Μα είναι κράτος, αυτό που έχουμε;») επιχειρεί να πείσει πόσο καλός νταβάς είναι. Επίσης ενώ στην δεκαετία του ’90 ο σκληρός πυρήνας αυτού του αιτήματος ήταν η «εγκληματικότητα των μεταναστών» τώρα, που αυτοί έχουν «νομιμοποιηθεί» και ενταχθεί (δηλ. το κράτος έχει καταφέρει να ελέγξει ροές και ρεύματα), ο σκληρός πυρήνας αυτού του αιτήματος έχει καταστεί ο «αντιτρομοκρατικός» πόλεμος.
Παραπάνω αναφερθήκαμε στα περί κοινωνικής συναίνεσης, τα οποία ισχύουν και ένα προς ένα και για την ελληνική περίπτωση. Στην σημερινή συγκυρία τώρα, και ενόψει της επίθεσης στο ιράκ, το ελληνικό κράτος -μέσα στα πλαίσια και του διεθνούς κλίματος- θα εκβιάσει και αυτό την κοινωνική συναίνεση, προσπαθώντας επίσης, μέσα στα πλαίσια της εε να αποκομίσει και αυτό τα οφέλη από μια επίθεση στο ιράκ. Συμπληρωματικά, σαν μια μικρή μεταφορά του παγκόσμιου κλίματος, το ελληνικό Κράτος θέλει να μας πείσει ότι δεν είναι αυτό τρομοκράτης. Θέλει να κατακτήσει το δικαίωμα του ορισμού της τρομοκρατίας. Δικαίωμα, που de facto αποκλείει αυτόν που ορίζει από τον ορισμό.
Και να μην ξεχνάμε και την ολυμπιάδα, αυτή την «υπέροχη ευκαιρία» για πολλά πράγματα. Το σημαντικό σε αυτή την περίπτωση είναι ότι για ένα διάστημα, σίγουρα και κάποιο καιρό πριν, αλλά κυρίως κατά την διάρκεια των αγώνων θα υπάρξει ένας περιορισμός της όποιας «αστικής νομιμότητας», προκειμένου να διαφυλαχθεί η ασφάλεια και η εικόνα της χώρας. Και για αυτόν το λόγο, λοιπόν, θα πρέπει να εξασφαλιστεί ένα «ποσό» κοινωνικής συναίνεσης.
Ένα ακόμα σημείο, είναι το κλίμα κοινωνικής ανοχής προς τον χαφιεδισμό που καλλιεργείται. Κλίμα που δεν συνίσταται, στο ότι θα γίνουν όλοι χαφιέδες, ούτε οι χειρότεροι μπάτσοι δεν το θέλουν αυτό, αλλά πολύ περισσότερο στο ότι η φιγούρα του ρουφιάνου αρχίζει να γίνεται ανεκτή κοινωνικά…
Τέλος, επειδή πάντα είναι καλό να ξαναγράφονται έστω και οι υποσημειώσεις της ιστορίας, οι κύριοι ξαμόλησαν τους γραφιάδες τους. Μαθαίνουμε λοιπόν, ότι στην ιταλία το ‘70 υπήρχαν μόνο οι ΕΤ. Λογικό, τα κατειλημμένα εργοστάσια και οι μαζικές απαλλοτριώσεις καλό είναι να ξεχνιούνται. Ας μείνουμε να θυμόμαστε μερικές αμφιβόλου προέλευσης κάνες. Το ίδιο ισχύει και για την ελλάδα: το ’70 και το ’80, δεν υπήρξαν ποτέ. Το μόνο που υπήρξε ήταν η 17Ν. Δεν υπήρξαν ποτέ άγριες απεργίες και καταλήψεις. Λογικό να θέλουν οι κύριοι όλα αυτά να ξεχαστούν, το μόνο λογικό για ‘μας να τα ξαναθυμήσουμε και να τα ξαναθυμηθούμε.
Και έτσι λοιπόν μπαίνει το ερώτημα, ερώτημα επαναλαμβάνουμε ψευδές, την στιγμή που πρόκειται για το ίδιο πράγμα, η δημοκρατία τους είναι τρομοκρατική, και η τρομοκρατία τους δημοκρατική…
Ρωτούν λοιπόν οι κύριοι:Ή με την δημοκρατία ή με την τρομοκρατία…
ΙV. Ειδικά Ζητήματα Εφαρμοσμένης Ιδεολογίας (Προαιρετικό Ζ’ Εξαμήνου)
Παραπάνω αναφερθήκαμε διεξοδικά για την ουσία αυτού του ερωτήματος και την φύση του. Και ότι το σημαντικότερο είναι όταν μπαίνουν τέτοια ερωτήματα, όχι το τι θα διαλέξεις αλλά ότι θα διαλέξεις.
Το πρώτο λάθος εκ των πραγμάτων είναι ότι έγινε μια επιλογή. Και η επιλογή αυτή, άσχετα με το ποια ήταν, μόνο ενισχυτικά λειτούργησε για το ελληνικό Κράτος.
Το γιατί η αριστερά αντέδρασε όπως αντέδρασε, δεν μπορεί να απαντηθεί ικανοποιητικά μέσα σε λίγες γραμμές. Ωστόσο θα προσπαθήσουμε να θίξουμε κάποια ζητήματα. Το Κράτος δεν ζήτησε από την αριστερά εγγυήσεις νομιμότητας. Αυτές τις έχει ήδη εδώ και τουλάχιστον 60 χρόνια. Το Κράτος ζήτησε από την αριστερά το δικαίωμα να ορίζει αυτό το περιεχόμενο του όρου τρομοκράτης. Και η αριστερά του το έδωσε… Ψέλλισε εκεί κάτι διαμαρτυρίες για το ότι «οι ξένες μυστικές υπηρεσίες αλωνίζουν στην ελλάδα» και πρότεινε «να αφήσουμε τις αρχές μόνες τους να κάνουνε την δουλειά τους». Η στάση αυτή ήταν αναμενόμενη. Τα πράγματα βέβαια δεν πάνε πάντα καλά για τα επιτελεία της αριστερής καθοδήγησης. Και αυτό γιατί οι πιο δεξιές φράξιες του ελληνικού κράτους βρήκαν ευκαιρία να κατηγορήσουν την αριστερά για «ιδεολογική συγγένεια» και «ανοχή» σε σχέση με την «τρομοκρατία». Η αριστερά τσίμπησε και έδωσε την ευκαιρία στο Σημίτη να βγαίνει και να λέει «για λαθρεπιβάτες της αριστεράς» και «ότι είναι άδικο να χρεώνεται η πρακτική της 17Ν σε κάποια ιδεολογία». Το μεγάλο δόλωμα (τι δόλωμα δηλ. που αυτό ήταν δυναμίτης σε ενυδρείο) που τσίμπησαν οι κεντρικές επιτροπές του αριστερισμού, οι οποίες ενώ παίζουν και αυτές εντός της αστικής νομιμότητας, παράλληλα οφείλουν να διατηρούν μια επαναστατική φρασεολογία για να εγκλωβίζουν τον κόσμο που σέρνουν στα μαντριά τους, ήταν η «συκοφάντηση του αντιδικτατορικού αγώνα». Ο αγώνας δηλ. που στα βιβλία του κράτους έγινε για την εγκαθίδρυση της δημοκρατίας. Και είναι βέβαια τοις πάσι γνωστό ότι οι καλύτεροι δημοκράτες είναι οι αριστεροί. Και η κυβέρνηση πάλι να υπερασπίζεται τον αντιδικτατορικό αγώνα, αφού αυτός έχει χάσει το όποιο ουσιαστικό (δηλ. επαναστατικό) περιεχόμενο είχε, να ξυπνάει μέσα μας το αντιδεξιό σύνδρομο και η αστική δημοκρατία για μια ακόμα φορά να δικαιώνεται…
Το ποια και το τι είναι η αριστερά στην ελλάδα είναι μια μεγάλη κουβέντα που πρέπει κάποτε να ανοίξει. Ένα πρώτο που θα πρέπει κάποτε να ειπωθεί είναι το πόσο σταλινική είναι η ελληνική αριστερά. Ένα δεύτερο, να μια καλή δουλειά ιστορικού, είναι τα εγκλήματα που έχουν στην πλάτη τους αυτά τα καθάρματα και που έχουν ξεχαστεί. Θα το θέσουμε απλά: όπου δεν έφτανε το δεξιό παρακράτος, έφτανε το αριστερό. Η σταλινική τρομοκρατία έχει ένδοξες σελίδες στο ημερολόγιο της. Η 17Ν δεν είναι παρά απλά ένα όμορφο παιδί του ελληνικού σταλινισμού. Ούτε το πιο άσχημο, ούτε το πιο όμορφο και ούτε καν το πιο αιμοβόρο. Απλά και μόνο εξίσου αποτρόπαιο και εξίσου εχθρικό…
Από την άλλη ένα κομμάτι των αναρχικών επιμένει αστικοδημοκρατικά. Δεν θα σταθούμε βέβαια σε τακτικές και ρητορείες που θεωρούν τον Κουφοντίνα κοινωνικό επαναστάτη (στοιχειώδης σεμνότητα επιτάσσει αυτός ο χαρακτηρισμός να αφήνεται στην διακριτική ευχέρεια της ιστορίας), και ούτε στον λόγο και την πρακτική εκείνη που η μόνη του αιτία ύπαρξης είναι να «την σπάει» και να «τη λέει» στο Κράτος. Δείξαμε παραπάνω τι σημαίνει αυτή η επιλογή. Με το να επιδιώκεις όμως να αναγνωριστούν σαν πολιτικοί κρατούμενοι (γιατί δεν γράφεστε στην Διεθνή Αμνηστία;) οι της 17Ν, αγνοείς ότι όλοι οι κρατούμενοι είναι πολιτικοί, με το να επιδιώκεις δίκαιη δίκη, αγνοείς το τι είναι και τι δεν είναι αυτό το Κράτος και αυτή η αστική δικαιοσύνη, και τέλος με το να αγνοείς την κριτική και στην 17Ν επιδιώκεις να αγνοήσεις γενικά την κριτική (αυτή την πιο μισητή γυναίκα στην Ελλάδα τα τελευταία 234.333 χρόνια).
Να προσθέσουμε και το γεγονός ότι ο διάλογος του «χώρου» γίνεται μέσω της ελευθεροτυπίας και του indymedia;
Το μηδέν και το άπειρο (με σαφή προτίμηση στο άπειρο)
Η θέση μας είναι ξεκάθαρη: Αρνούμαστε να πάρουμε θέση στα ψευδοδιλλήματα που θέτει σήμερα η κυριαρχία, είτε από την ορθή είτε από την ανάποδη. Δεν αναγνωρίζουμε το Κράτος σαν αρμόδιο να του διατυπώσουμε τις προθέσεις μας, ούτε τι επιλογές κάνουμε. Προθέσεις και επιλογές άλλωστε από καιρό διατυπωμένες και όχι με αποδέκτη το Κράτος. Τα ζητήματα της βίας, και των μεθόδων που θα χρησιμοποιηθούν ή χρησιμοποιούνται είναι υπόθεση του ανταγωνιστικού κινήματος, και να τα θέσει και να τα λύσει. Σίγα μην δώσουμε και έγγραφη αναφορά στον Χρυσοχοίδη πως θα καταλύσουμε τους θεσμούς και θα εγκαθιδρύσουμε τα εργατικά συμβούλια…
Όμως οφείλουμε μια καταρχήν τοποθέτηση πάνω σε αυτά ακριβώς τα ζητήματα· αντιγράφουμε: «Οι εκρηκτικές ύλες που θα ανατινάξουν στον αέρα την εκμεταλλευτική κοινωνία έχουν αρχίσει ήδη να συσσωρεύονται στα θεμέλια της. Αυτές δεν είναι οι μπόμπες, η ατομική τρομοκρατία, οι απαγωγές αλλά η κριτική σκέψη, η αμφισβήτηση, η αυτονομία, η αποδέσμευση από την κηδεμονία της κομματικής και συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας, η πνευματική χειραφέτηση από τις επίσημες και ανεπίσημες ιδεολογίες, από τις αυθεντίες και την πατριωτική μυθολογία.» Δεν έχει σημασία ποιος τα γράφει αυτά, απλά για να θυμούνται οι νέοι και να μαθαίνουν οι παλιοί να αναφέρουμε τον τόπο και το χρόνο. Ελλάδα 1978… Εκτίμηση μας είναι ότι από αυτό το σημείο και πέρα θα πρέπει να ξεκινήσει η συζήτηση.
Δύο ακόμα σημειώσεις:
Η επανάσταση δεν είναι νόμιμη ή παράνομη και ούτε υπάρχει ουδεμία περίπτωση να είναι είτε το ένα είτε το άλλο. Η επανάσταση ή είναι ή δεν είναι. Είναι άθλιο να επιδιώκεις να είσαι νόμιμος και είναι ηλίθιο να επιδιώκεις να είσαι παράνομος. Το πρώτο κριτήριο για την ανάπτυξη μιας δράσης θα πρέπει να είναι το αν προάγει ή όχι τον κοινωνικό ανταγωνισμό.
Αυτό που μας θέτει αντιμέτωπους με το ένοπλο είναι η λογική της πρωτοπορίας. Αυτή είναι η σπονδυλική στήλη που συνδέει τους Γιακωβίνους, τον Μπλανκί, τον Νετσάγεφ, τον Λένιν, τον Γκεβάρα, την RAF, τις Ερυθρές Ταξιαρχίες και την 17Ν. Αυτή την λογική πρέπει να την τσακίζουμε, όπου και αν την βρίσκουμε και όσο «αγαθές» και να είναι οι προθέσεις των υποκειμένων της. Είναι άλλο πράγμα το ένοπλο και άλλο πράγμα οι εκμεταλλευόμενοι που παίρνουν τα όπλα για να διεξάγουν εν ονόματι τους επαναστατικό αγώνα.
Στο ερώτημα τρομοκρατία ή δημοκρατία όμως, η απάντηση δεν έχει δοθεί ακόμα.
Οι καιροί είναι δύσκολοι… και δεν θα μας χαριστούν… ας μην τους χαριστούμε ούτε και ‘μεις…
Παλαιότερες αναρτήσεις Αρχική σελίδα
Subscribe to:
Αναρτήσεις (Atom)