Τι είδε η Αλίκη μέσα από τον καθρέφτη

Δεν υπάρχει τρόπος για να πούμε συγκεκριμένα που θα καταλήξουν τα πράγματα για τον Ζωρζ Ζερφώ. Στο ευρύτερο σύνολο βλέπουμε που πάνε τα πράγματα, αλλά δεν βλέπουμε συγκεκριμένα. Στο ευρύτερο σύνολο θα ανατραπούν οι σχέσεις παραγωγής στις οποίες πρέπει να αναζητήσουμε την αιτία για την οποία ο Ζωρζ ξεχύνεται έτσι στον περιφερειακό, με μειωμένα αντανακλαστικά και ακούγοντας αυτή την μουσική. Ίσως ο Ζωρζ να εκδηλώσει κάτι διαφορετικό από την υπομονή και τη δουλικότητα που εκδήλωνε πάντα, Είναι απίθανο. Κάποτε, υπο ασαφείς περιστάσεις, έζησε μία έντονη και αιματηρή περιπέτεια· και μετά, το μόνο που βρήκε να κάνει είναι να επιστρέψει στο μαντρί. Και τώρα, κλεισμένος στο μαντρί, περιμένει. Το γεγονός ότι ο Ζωρζ μαζί με το μαντρί του γυρίζει γύρω απο το Παρίσι με 145 χιλιόμετρα την ώρα δείχνει μόνο ότι ο Ζωρζ είναι άνθρωπος του καιρού του, όπως επίσης και του χώρου του.

ΤΕΛΟΣ

Διάβασα αυτό το καταπληκτικό άρθρο για το μέλλον των σουπερμάρκετ και των τεχνολογικών αλλαγών και καινοτομιών. Διαβάστε το μία όλο πριν προχωρήσετε πιο κάτω. Δεν απέφυγα τον πειρασμό να σχολιάσω, επιλεγμένα αποσπάσματα. Αν και περιορίστικα στο να το προσεγγίσω χιουμοριστικά το όλο θέμα, ωστόσο είναι σοβαρό το ζήτημα. Αφήνω το σοβαρό σχολιασμό σε σας αγαπητοί μου αναγνώστες. Επίσης σας παρακαλώ προσέχτε το περιοδικό που δημοσιευτηκε αυτό. Ονομάζεται Επιστημονικό Μάρκετινγκ. Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί πάει κατά διαόλου ο καπιταλισμός;

Τα σούπερ μάρκετ μετατράπηκαν σε υπερμάρκετ. Τεράστιες εκτάσεις, οι οποίες συχνά ξεπερνούν τα 10.000 τ.μ., χιλιόμετρα ραφιών και χιλιάδες είδη τροφίμων! Όμως, οι καλές τιμές και η πληθώρα αγαθών δεν είναι πλέον αρκετά. Οι καταναλωτές αναζητούν από το κατάστημα αγοράς τροφίμων τους νέες υπηρεσίες και όμορφη ατμόσφαιρα, που δημιουργείται με τη χρήση «σκηνικών». Το σούπερ μάρκετ χωρίς «σκηνογραφία» δε θα μπορέσει να επιζήσει στο προσεχές μέλλον.

Μάλιστα. Επομένως να φανταστώ ότι πια το άνεργο πλήθος των αποφοίτων της Καλών Τεχνών θα δουλεύει στην σκηνογραφία του s/m; Και μία ερώτηση: σαν παλιός καταστασιακός νομίζω ότι είστε λίγο πίσω: Τα s/m θα πρέπει να αφήσουνε την σκηνογραφία κατα μέρους και να ασχοληθούν με την δημιουργία καταστάσεων. Άμα θέλετε να είστε μπροστά... Με ένα μισθό της τάξης των 5.000 το μήνα σαν ειδικός στις "καταστάσεις" και σαν πρώην, νυν και αεί εμπορουπάλληλος θα σας κάνω κάτι καταστάσεις μούρλια...

Σκοπός των προαναφερθέντων σκηνικών ή αλλιώς τεχνολογικών καινοτομιών είναι η μετατροπή του βαρετού και συχνά καταναγκαστικού χρόνου παραμονής του πελάτη στο κατάστημα σε μια μοναδική και αξέχαστη εμπειρία για αυτόν!

Σκόπος, αγάπη μου, των σκηνικών θα πρέπει να είναι "η δημιουργία καινούριων επιθυμιών" και η "ενοποίηση τους σε ένα ανώτερο επίπεδο". Άμα με θέλετε στη δούλεψη σας.

Όχι ρε συ. Δεν το πιστεύω. Έβαλαν καινούριο πάτωμα;;;!!! Καλή φάση. Αφού δεν αλλάζει η ρημάδα η ζωή μου ας αλλάξουμε τα πατώματα στα μαγαζά. Έτσι για να λέμε ότι κινείται η ιστορία.

Γίνεται πλέον ψηφιακό, δίνοντας μια άλλη διάσταση και μια επιπλέον χρήση στη μέχρι πρότινος υποχρησιμοποίηση του πατώματος. Ενυδρείο για το «τμήμα ιχθυοπωλείου», γήπεδο ποδοσφαίρου για το «τμήμα βιντεοπαιχνίδια», το ψηφιακό πάτωμα είναι ικανό να εντοπίσει τα βήματα των πελατών.

Έλα ρε συ!!! Υποχρησιμοποιούμε τα πατώματα στο μαγαζί; Και πως κάνουμε τα ψώνια μας χρυσό μου; Πετώντας σαν λιβελούλες; Χωροπηδώντας σαν καγκουρό; Πηδώντας απο ράφι σε ράφι; Επειδή νιώθω άβολα που δεν εκμεταλλεύομαι σωστά το πάτωμα στο μαγαζί, απο δω και μπρος θα αρχισω να κάνω τα ψώνια μου στα τέσσερα. Θα αρχίσω να ζωγραφίζω. Θα κάνω και σεξ αμα λάχει εκεί με τις γατοτροφές και θα μαζέψω και την παρέα μου να παίξουμε κουτσό. Δεν θα μου βάλει κανείς τις φωνές έτσι δεν είναι; Και κάτι άλλο. Επειδή προφανώς ψωνίζουμε στο ταβάνι και έτσι δεν χρησιμοποιούμε το πάτωμα, κάτι για την υπερχρησιμοποιήση του ταβανιού δεν έχετε; Κάποια καινοτομία; Κάνα σκηνικό; Εγώ λέω να έχουμε κρεμάλες με καταναλωτές έτσι για να μην μας λένε και μας κατηγορουνε για καταναλωτισμό. Να πούμε βρε αδερφέ ότι έχουμε άποψη για τα ψώνια μας.

Στην είσοδο του καταστήματος σας περιμένει η δεύτερη τεχνολογική καινοτομία (τεχνολογία Business Intelligence), το ονομαζόμενο «έξυπνο καρότσι» (smart trolley), το οποίο είναι εξοπλισμένο με ένα είδος ηλεκτρονικού υπολογιστή (personal shopping assistant), ο οποίος διαθέτει μια οθόνη αφής.

Γενικώς τα πατώματα είναι μέσα στα μαγαζά. Επομένως αυτή είναι η πρώτη καινοτομία μιας και πριν πας στο πάτωμα, περνάς από την είσοδο. Γράφεις που γράφεις μαλακίες. Βάλτες στη σωστή σειρά. Εδώ έχω πολύ ορθολογιστές αναγνώστες και κολλάνε σε κάτι τέτοια.

Με το που εισάγετε τη μαγνητική κάρτα ο υπολογιστής σάς αναγνωρίζει αμέσως, σας καλωσορίζει και εμφανίζει τη λίστα αγορών σας (electronic shopping list), την οποία έχετε ετοιμάσει στο σπίτι σας και έχετε μεταφέρει στην κάρτα μέσω μιας σύνδεσης Internet.

Τι ακριβώς αναγνωρίζει ο υπολογιστής; Εμένα τον ίδιο; Ή την κάρτα που το χώσαμε; Ένα αυτό. Δύο: ποιό είναι το πρόβλημα σου να έχω τη λίστα με τα ψώνια σε χαρτί; Τραβάς κάνα ζόρι; (Ναι τραβάει, θα δείτε παρακάτω).

Έτσι, δεν έχετε τι να κάνετε στη ζωή σας; Δεν έχετε πάθη να σας τριβελίζουνε το μυαλό; Δεν έχετε αινίγματα και γρίφους να λύσετε; Ασχοληθείτε με τους πόντους και ποια μαλακία θα σας φάει τα λιγότερα λεφτά.

Στο σημείο αυτό θα πρέπει να αναφέρουμε ότι το «έξυπνο καρότσι» λειτουργεί με την τεχνολογία RFID.

Βασικά νομίζω ότι το καρότσι όσο έξυπνο ή χαζό είναι βασίζεται στην χρήση της τεχνολογίας του τροχού. Όλα τα άλλα είναι λεπτομέρειες. Επίσης το να λες το καρότσι "έξυπνο" εμένα με προσβάλλει, γιατί μέχρι τώρα το καρότσι μου, το χειρίζομαι εγώ ο ίδιος και άρα με θεωρείς χαζό.

Συνεπώς, αφού όλα τα προϊόντα είναι εξοπλισμένα με τα μικροτσίπ RFID (RFID tags), το «έξυπνο καρότσι» μπορεί να αναγνωρίζει κάθε προϊόν, κι έτσι, κάθε φορά που τοποθετείτε μέσα σε αυτό ένα αντικείμενο, εκείνο προσθέτει τη χρηματική του αξία στο σύνολο των αγορών σας και παράλληλα το αφαιρεί από την ηλεκτρονική λίστα αγορών. Επιπλέον, το smart trolley έχει την ικανότητα να σας δώσει επιπρόσθετες πληροφορίες για το κάθε προϊόν, όπως συστατικά, θρεπτική αξία ή ακόμα και συνταγές, εφόσον το ζητήσετε.

Βασικά εγώ θέλω να μου λέει σε κάθε προιόν, την κλεμμένη υπεραξία του, τα ποσοστά νεκρής και ζωντανής εργασίας του και ένα αναλυτικό κατάλογο με το πόσο κέρδος βγάζει απο το κάθε προιόν ο κάθε παράγοντας που διαμεσολαβεί για να φτάσει σε μένα. Γίνεται;

Παράλληλα, σε κεντρικά σημεία του καταστήματος οι γνωστές σε όλους χάρτινες αφίσες που παρουσιάζουν διάφορες προσφορές έχουν αντικατασταθεί από ηλεκτρονικές. Μέσα στο χώρο του σούπερ μάρκετ έχουν τοποθετηθεί διάφοροι αισθητήρες, οι οποίοι δίνουν τη δυνατότητα παρακολούθησης του κάθε πελάτη μέσω πάντα της τεχνολογίας RFID.

Πάντα μεσώ της τεχνολογίας a Re mayro FIDi θα σας φάει όλους...

Καταρχήν πολύ απλά μας τα λέτε σε σχέση με το φύλο και δε μαρέσει καθόλου. Δηλαδή αν εμένα δεν με χωράνε τα στεγανά του φύλου μου να μην κοιτάω τις αφίσες;

Αν σταματήσετε να την κοιτάζετε, εκείνη δεν σας εντοπίζει πια. Ακόμη πιο εντυπωσιακό, η «έξυπνη αφίσα» μπορεί να αντιληφθεί τη διάθεσή σας μέσω μιας αποκωδικοποίησης και ανάλυσης των γραμμών του προσώπου σας. Λυπημένος ή χαρούμενος, ξαφνιασμένος ή θυμωμένος, μη θεωρείτε αδύνατη την πιθανότητα κάποια μέρα να σας προτείνουν μια υπηρεσία ή ένα προϊόν ανάλογα με την ψυχολογική σας κατάσταση τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή.

Δηλαδή αν εγώ έχω μία ελαφριά κατατονία και είμαι θυμωμένος για την κατάσταση του εργατικού κινήματος αλλά ταυτόχρονα διακρίνομαι απο μια αισιοδοξία για τις απεριόριστες δυνάμεις της εργατικής τάξης θα μπορέσει να το διακρίνει; Και αν ναι τι θα μου προτείνει να αγοράσω; Την μπύρα του εργατικού κινήματος;

Εκτός όμως από τις «έξυπνες αφίσες», τα ίδια τα προϊόντα γίνονται επίσης έξυπνα με τη βοήθεια του ηλεκτρονικού μικροτσίπ (RFID tag), με το οποίο, όπως ήδη αναφέραμε, είναι εξοπλισμένα.

Έξυπνες αφίσες είναι μόνο της ΟΑΚΚΕ οπότε κομμένες οι μαλακίες. Αλλά αν πρέπει να πηγαίνω στο s/m όπου θα έχω να κάνω με "έξυπνα" και "εξοπλισμένα" προιόντα, απο δω και μπρος θα πηγαίνω σαν τον Βελουχιώτη. Με τα φυσεκλίκια μου και τα γκάνια μου μην μου στήσουνε καμιά ενέδρα τα καλαμάκια.

Με το που ο πελάτης διαλέγει ένα προϊόν, εκείνο δίνει την εντολή να μεταδοθεί στην κοντινότερη ηλεκτρονική οθόνη αφής (advertising display) ένα μικρό βίντεο, στη διάρκεια του οποίου γίνεται μια σύντομη παρουσίαση του προϊόντος. Για παράδειγμα, εάν ο πελάτης διαλέξει ένα DVD, το βιντεάκι θα παρουσιάσει το trailer της ταινίας καθώς και την τιμή του.

Και να λέτε και ευχαριστώ που θα μπαίνουνε σε τέτοιο κόπο οι εταιρείες, για να μην σας πω πάλι καλά που δεν θα μας πυροβολάνε κιόλας. Μεταξύ μας όμως είναι ανάγκη να γίνεται αυτό. Για να μην έχει κανένα περιθώριο να χωρέσει η πραγματικότητα ανάμεσα σε σας και στο εμπόρευμα θα πρέπει να το γεμίσουμε με διαφημίσεις. Για να μην ξεχνάτε γιατί αγοράζετε ένα προιόν.

Συνεχίζοντας την πλοήγηση στο σούπερ μάρκετ του μέλλοντος, στο «τμήμα οπωροκηπευτικών» συναντάμε ακόμη μία τεχνολογική καινοτομία.

Καλά μιλάμε η γκόμενα πρέπει να γράψει το επόμενο σενάριο του Σταρ Τρεκ...

Έπειτα από εντολή του πελάτη στην οθόνη της «έξυπνης ζυγαριάς» μπορούν να εμφανιστούν πληροφορίες όπως η θρεπτική αξία του προϊόντος, καθώς και ο τρόπος παραγωγής και συντήρησής του.

Πάλι καλά δηλαδή πουυ θα δίνουμε και εντολές. Συγγνώμη κιόλας. Αλλά τι καινούριο έχετε να μεις πείτε για την πατάτα;

Άμα δεν αναγνωρίζει τους άσχημους και τους χοντρούς να βγάζει ένα τεράστιο σφυρί και να τους κοπανάει στο κεφάλι και μετά να ανοίγει μία καταπακτή να τους τραβάει αρχίδια έξυπνο είναι. Με το συμπάθειο κιόλας.

Στο «τμήμα καλλυντικών» συναντάμε τον «έξυπνο καθρέφτη» (smart mirror) που είναι εξοπλισμένος με μια κάμερα και επιτρέπει στους καταναλωτές να δοκιμάσουν διάφορα είδη μεϊκάπ. Το πρώτο βήμα για να ξεκινήσει η διαδικασία είναι η τοποθέτησή σας στην κατάλληλη θέση, ώστε η κάμερα να μπορεί να φωτογραφίσει το πρόσωπό σας. Στη συνέχεια η φωτογραφία σας εμφανίζεται στον «έξυπνο καθρέφτη» κι εσείς μπορείτε να διαλέξετε μέσα από μια λίστα μακιγιάζ εκείνο που σας ταιριάζει καλύτερα. Αφού κάνετε την τελική σας επιλογή, μπορείτε να εκτυπώσετε τη φωτογραφία και παράλληλα να προσθέσετε τα προϊόντα που επιλέξατε στην ηλεκτρονική λίστα αγορών.

Μετά παίρνετε την φωτογραφία, την δείχνετε στον γκόμενο και άμα σας πει ότι δεν είστε όμορφη τον χωρίζετε να τα φτιάξετε με έναν έξυπνο καθρέφτη, που τουλάχιστον είναι ειλικρινής μαζί σας.

Ο υπάλληλος που βρίσκεται πίσω από το ταμείο είναι εκεί απλώς για να παραλάβει την κάρτα πληρωμής σας και να σας παραδώσει την απόδειξη αγορών.

Έλα ρε συ. Θα έχει και υπαλλήλους η μαλακία σου;;; Τι θα κάνουνε όμως άλλο δε μας λες... Δεν υπάρχει κάποια έξυπνη μηχανή τοποθέτησης εμπορευμάτων στο ράφι; Κάποιος έξυπνος αυτόματος κρεοπώλης; Τα καλά μας τα κρατάς μυστικό...

Έπειτα από το πέρας της διαδικασίας πληρωμής έχετε τη δυνατότητα να απενεργοποιήσετε τα μικροτσίπ (smart chips) των προϊόντων σας από την τεχνολογία RFID, περνώντας το καρότσι σας ανάμεσα από μια πύλη απενεργοποίησης (RFID De-Activator).

Πάλι καλά να λέτε που δεν μας διακτινίζουνε κιόλας...

Συνεπώς, τα έξυπνα προϊόντα σας μετατρέπονται ξανά σε απλά, κοινά προϊόντα, εξαλείφοντας τον κίνδυνο έμμεσης παρακολούθησής σας έξω από το χώρο του σούπερ μάρκετ.

Χαίρομαι που δεν θα είναι μόνιμη η εξυπνάδα στα προιόντα. Δεν μου αρέσει να τρώω νοήμονα όντα για πρωινό. Γίνεται όμως να φτιάξουμε ένα τέτοιο και για τους ανθρώπους; Να περνάμε την πύλη και να μην μπορεί να μας παρακολουθήσει κανείς;

Σήμερα έχω επηρρεαστεί τα μάλα από τα καρντάσια του Everything you know is wrong, αλλά τι να κάνω. Ετσι εδώ βλέπετε τη χερούκλα μου να κρατάει ένα αυθεντικό διαμάντι που ανακάλυψε ένας καλός σύντροφος. Είναι από την χρυσή εποχή του lifestyle, από εκείνες τις λαμπρές εποχές που οι ατόμικότητες έλαμπαν στον ουρανό του εμπορεύματος με τα δανεικά της μελλοντικής εκμετάλλευσης, για να απαλυνθεί η τωρινή μας εκμετάλλευση. Είναι από εκείνες τις εποχές που τα 15χρονα κοριτσόπουλα, ενηλικιώνονταν στις μεταφεμινιστικές μαλακίες και στα editorial του Cosmopolitan. Είναι απο εκείνες τις εποχές που είχαμε το λαμπρό άστρο του "μακριά από τον κώλο μου και ας είναι 1 μέτρο" να φωτίζει τις σκοτεινές νύχτες της μητρόπολης, και να σκοτεινιάζει τις μέρες της αλλοτρίωσης και της εκμετάλλευσης.

Είναι από εκείνες τις εποχές που μας τελείωσαν, και έτσι συνεχίζουμε πια από εκεί που έχουμε μείνει...

Η τέχνη είναι μεγάλη παρηγοριά, ως γνωστόν, κάνει το χρόνο να κυλάει πιο εύκολα, κάνει τη ζωή μας πιο εύκολη, ανοίγει τις πόρτες της αντίληψης και άλλα τετριμμένα που βαριέμαι να γράφω. Εν τω μεταξύ, δεν ξέρω αν το έχετε καταλάβει αλλά στην καταπληκτική μας χώρα (ξέρετε αυτή που πουλάει και αγοράζει λίμνες, κλπ. κλπ.), το ελληνικό κράτος αποφάσισε να χρεώσει όλους τους πολίτες του με 2.333 ευρώ τον καθένα, προκειμένου να στηριχτούν οι τράπεζες εν όψει της κρίσης που όλο έρχεται και όλο την περιμένουμε. Δεν ξέρω αν το νούμερο είναι σωστό, αλλά τόσο βγαίνει αν διαιρέσει κανείς το 28 δις με το 12 εκατ. Έτσι λοιπόν, παρόλα τα τεράστια κέρδη των τραπεζών, παρόλο που καμία ελληνική τράπεζα δεν έχει πει ότι έχει πρόβλημα εμείς οι μαλάκες ένα ωραίο πρωί πληρώνουμε ο καθένας μας 2.500 ευρουδάκια... Τέλος πάντων, τα λέει πολύ καλύτερα ο Greek Rider εδώ...

Την ίδια στιγμή, στον θαυμαστό κόσμο του ελληνικού σωφρονιστικού συστήματος, συμβαίνουν διάφορα. Πληροφορίες εδώ από τον inlovewithlife (επίσης εδώ και ο φίλος μας ο Άθλιος σε ένα άσχετο-σχετικό κείμενο του...).

Αλλά ας μην μείνουμε μόνο στην μικρή μας χώρα, στην κοντινή Ιταλία γίνεται λίγο χαμός, δεν ξέρω πόσοι το έχετε πάρει χαμπάρι, κάποιες πληροφορίες εδώ και εδώ.

Φυσικά το μεγάλο γεγονός αυτών των ημερών είναι οι αμερικάνικες εκλογές! Δεν ξέρω τι λέτε όλοι εσείς αλλά εγώ είμαι με την Σάρα Πέιλιν. Γιατί; Γιατί άμα βγάζουνε κάτι τέτοιο υποστηρικτές του Ομπάμα, εγώ είμαι με τους άλλους έτσι από αντίδραση σκέτη.

Και εδώ γίνεται η μεγάλη στροφή όπου με αυτή την ανάρτηση θέλω να καταδείξω την αξία της τέχνης σαν γιατρικό σε μία δύσκολη καθημερινότητα. Ορίστε: σουηδικά συγκροτήματα από τα 70s, χωρισμένα σε κατηγορίες (δικές μου). Μη μου πείτε τώρα ότι η τέχνη δε βοηθάει στην κατανόηση του κόσμου γιατί θα θυμώσω...

Ξεκινάμε με την κατηγορία κουίζ για τους-ις οπαδούς-ες του χυδαίου φεμινισμού. (Ντάξει, Πάνωμ';). Βρείτε τη γυναίκα και κερδίστε:

Επίπεδο δυσκολίας 1:


Επίπεδο δυσκολίας 2:


Επίπεδο δυσκολίας 3:


Επίπεδο δυσκολίας 4:


Η επόμενη κατηγορία είναι η κατηγορία Τραινάκι:


Και περνάμε στην κατηγορία Γλειφιτζούρι:




Και τώρα στην κατηγορία Κόκκινη Θύελλα:





Εκτός συναγωνισμού:

Ωραία και τώρα η ερώτηση:

Θυμάστε πόσα είπαμε ότι σας χρεώσε ο Αλογοσκούφης;

Αν απαντήσατε όχι αποδεικνύεται η καταστρεπτική επίδραση της τέχνης στην πολιτική συνείδηση.

Αν απαντήσετε ότι θυμάστε αλλά πέσετε έξω στο νούμερο, βρίσκεστε σε καλό δρόμο.

Αν απαντήσετε ναι και θυμάστε και το σωστό νούμερο, χαίρομαι διότι η τέχνη δεν έχει καμία επίδραση πάνω σας, και είστε σαν εμένα σκληρόπετσοι και κυνικοί επαναστάτες.

Σήμερα στις εφημερίδες είδα αυτήν εδώ τη φωτογραφία του "ζωγράφου της ελληνικότητας" στη "βεράντα του ατελιέ του", (φράσεις από τη λεζάντα). Πρόκειται φυσικά για τον ένα μεγάλο και μοναδικό Φασιανό...

Και όχι τίποτα, πριν κάνα μήνα την έλεγα στο Μυταρά... Νιώθω, άσχημα.



Πάντως η θειά μου η Πόπη, έχει πολύ καλύτερη αισθητική από αυτόν τον ξεφτίλα.

ΥΓ. Από αύριο επιστρέφουμε στην συνηθισμένη μας ρουτίνα, με τα καυτά θέματα που έχει αναδείξει το αναγνωστικό κοινό αυτού του ιστολογίου. Εντωμεταξύ αν θέλετε να περάσετε όμορφα το βράδυ σας, μπορείτε να διαβάσετε τον Αρσένιο (όχι τον υπασπιστή του Εφραίμ βέβαια τον άλλον, τι ποιον άλλον; Δεν υπάρχει άλλος...) και το συγκλονιστικό θρίλερ του (είναι βέβαια ακόμα ανολοκλήρωτο όπως όλα τα μεγάλα έργα, βλ. Prison Break...).

Update: Βιλαρδουίνος was right! Για να μαθαίνετε και σεις πως ξεχωρίζει ένας πάνκης από έναν άνθρπο με βαθιά πολύπλευρη κουλτούρα. Φυσικά δεν είναι ο Φασιανός αυτός, (αν και είναι κορδωμένος σα φασιανός), είναι ο Τσαρούχης. Τα μπράβο στο Βιλαρδουίνο για την παρατηριτικότητα του και τη βαθιά παιδεία του.

Κανονικά θα έπρεπε να σχολιάσω με 3-4 χιλιάδες λέξεις το βιντεάκι που ακολουθεί. Δυστυχώς όμως ο οργανισμός μου βρίσκεται σε παρατεταμένη ύφεση, μιας και ανοιχτηκα σε μερικούς κρύους αέρηδες, χωρίς την απαραίτητη προφλαξη. Θέλω να ελπίσω ο ιός να μην περάσει στην πραγματική οικονομία, ουπς λάθος, εννοώ να μη μου το γυρίσει σε ιγμορίτιδα. Όχι τίποτα άλλο, αλλά τότε θα πρέπει να πάω να δω ένα γιατρό...

Απολαύστε λοιπόν το βιντεάκι. Ευχαριστίες στον Α. για την υπενθύμιση (όπως καταλβαίνετε, αφήστε που δεν το λέω τα μισά εδώ μέσα είναι ιδέες φίλων και συντρόφων.)

Μερικά ιστορικά στοιχεία, για να μαθαίνετε, και να μη λέτε ότι χάνεται την ώρα σας διαβάζοντας βλακείες. Η γραφή στην Κίνα, ή μάλλον η καλλιγραφία θεωρείται μεγάλη τέχνη. Το να γράφεις δηλ. ένα ιδεόγραμμα είναι μεγάλη μαγκιά. (Λογικό νομίζω...). Για αυτό ας πούμε, από πολύ παλιά όσοι ήξεραν να γράφουν είχαν και μία καλλιτεχνική διάσταση. Ο φίλος μας ο Μαο που λέτε ήτο μεγάλος καλλιγράφος, έτσι λένε τώρα τι να σας πω και γω... Ακόμα, μετά τη νίκη του '49 υπήρχε η πρόταση τα κινέζικα να αντικατασταθούν από το λατινικό αλφάβητο, (όπως έκανε και ο Ατατούρκ με τα τούρκικα). Αλλά τελικά πέρασε η πρόταση του Μάο για απλοποιήση της γραφής των ιδεογραμμάτων (είναι αυτό που πιθανά να έχετε δει σαν simplified ή traditional chinese). Αυτά τα χρήσιμα για να κάνετε τον καμπόσο σε παρέες, ή να σπάτε τον πάγο όταν θέλετε να προσεγγίσετε το αγόρι ή το κορίτσι των ονείρων σας.

Και τώρα τέχνη.

Μέσα στο καλοκαίρι που πέρασε διαπίστωσα με τρομερή θλίψη ότι ο δίσκος της χρονιάς, κατά τη γνώμη μου πάντα, ήταν μία ζωντανή ηχογράφηση του '63. Την οποία από τις αρχές της χρονιάς την έχω ακούσει άπειρες φορές, και ας μου επιτραπεί να πω ότι είναι μία από τις καλύτερες ζωντανές ηχογραφήσεις που έχω ακούσει.

Ο κύριος που είναι υπεύθυνος για αυτήν την ηχογράφηση είναι ο Pete Seeger. Για τον οποίο έχω μιλήσει και στο παρελθόν (δείτε εδώ και εδώ).

Αυτό που εκτίμησα πάρα πολύ ακούγοντας αυτό το δίσκο, ήταν ότι μάθαινα πράγματα, ότι ανακάλυπτα συνεχώς κάτι καινούριο, ότι είχε ένα τέτοιο τεράστιο πλούτο που μετά από 10 ακούσματα ένιωθα να έχω διαβάσει ένα βιβλίο. Καταρχήν ο Seeger, μιλάει, λέει πράγματα για αυτά τα τραγούδια που λέει. Περιγράφει το ιστορικό και κοινωνικό πλαίσιο των τραγουδιών αυτών. Εκεί διαπίστωσα και το εξής, μία από τις πρώτες διαπιστώσεις. Το χειμώνα που πέρασε είχε βγει μία αφίσα για κάποιες διώξεις η οποία στο τέλος είχε το στιχάκι που έχω βάλει και εγώ κάτω κάτω στο ιστολόγιο με την υποσημείωση ότι είναι τραγούδι των Μαύρων Πανθήρων. Γενικώς ήταν ένα ωραίο τετράστιχο και μου 'μεινε. Κάποιο καιρό μετά ακούω το τραγούδι αυτό σε μία ηχογράφηση του '48 από τον Seeger (με διαφορετικούς στίχους) και φυσικά διαπίστωσα ότι δεν είναι φυσικά τραγούδι των Μαύρων Πανθήρων (με την στενή έννοια...). Στο δίσκο αυτό μαθαίνει κανείς ότι πρόκειται για ένα παλιό τραγούδι που την εποχή του κινήματος για τα δικαιώματα των μαύρων τραγουδιόνταν πάλι με αλλαγμένους τους στίχους. Κάποιες λεπτομέρειες εδώ.

Παρακάτω είναι το τραγούδι αυτό με τους καινούριους στίχους του. Στο δίσκο έχει μία ενότητα 3-4 τραγουδιών, από ένα ταξίδι που είχε πάει ο Seeger στο νότο και άκουγε συνεχώς καινούρια τραγούδια να ξεπηδούν από παντού. Ένα από αυτά είναι και αυτό που ακολουθεί (στο ίδιο βίντεο) το Keep your eyes on the prize.



Αυτό όμως που μου έκανε μεγαλύτερη εντύπωση ήταν το ότι ο κόσμος τραγουδούσε τα τραγούδια, και όχι μόνο αυτό αλλά τους έβαζε σε μία διαδικασία να τραγουδάνε όχι συνοδευτικά απλά αλλά πολύ περισσότερο σαν αναπόσπαστο μέρος του ίδιου του τραγουδιού. Τα δύο τραγούδια που ακολουθούν είναι ενδεικτικά νομίζω αυτού του κλίματος.



Η μεγαλύτερη όμως αποκάλυψη έρχεται προς το τέλος του δίσκου, όπου ο Seeger παίζει ένα σωρό τραγούδια από όλο τον κόσμο... Αυτό που σήμερα οι ηλίθιοι ημιμαθείς δημοσιογραφίσκοι και οι γιάπηδες των δισκογραφικών μας έχουνε μάθει να λέμε world music -μη χέσω...

Ανάμεσα σε πολλά (όπως η περιβόητη Μισιρλού) γνωστά και άγνωστα (κατά κύριο λόγο φυσικά) πετυχαίνει κανείς και το γνωστό μας Ay Carmela (φαντάζομαι...), το οποίο όμως στο ρεφρέν δε λέει Carmela αλλά Emmanuella. Αργότερα έμαθα ότι η μπάντα που έπαιζε τότε μαζί με τον Woodie Gurthie είχαν βγάλει ένα δίσκο με ισπανικά τραγούδια για να ενισχύσουν τους Δημοκρατικούς... Παρεπιμπτόντως το τραγούδι υπάρχει με δύο διαφορετικούς στίχους, αν ξέρετε ισπανικά δείτε εδώ. Ο δίσκος κλείνει με το γνωστό Guantanemera, το οποίο ξεκίνησε σαν ένα ερωτικό τραγούδι αλλά σε κάποια φάση κάποιος ταίριαξε κάποιους στίχους του Jose Marti. To βίντεο ξεκινάει με ένα πολύ όμορφο τραγούδι. Ακούστε προσεκτικά τι λέει.



Εδώ το Guantanamera...



Καθώς περνάει ο καιρός και ακούω και ξανακούω αυτό το δίσκο, όπως και άλλες ζωντανές ηχογραφήσεις του, βγάζω κάποια συμπεράσματα όπως ας πούμε για την κίνηση και την κυκλοφορία της μουσικής, για το πως αυτή αλλάζει και μετεξελίσσεται, για τον πλούτο και την ποικιλία που αυτή έχει και άλλα πολλά που είναι μάλλον υποψίες. Η κύρια όμως διαπίστωση μου είναι τι στο καλό είναι ο καλλιτέχνης, και το πως το αστικό φαντασιακό του "καλλιτέχνη" (της ατομικότητας δηλ. που παράγει ένα έργο τέχνης) επιβλήθηκε πάνω στη λαική μουσική των κοινωνιών. Αυτή η λαική μουσική, θα τολμούσα να πω η κάθε λαική μουσική δεν αναγνωρίζει καλλιτέχνες και ψώνια. Αναγνωρίζει μόνο την κοινωνική κίνηση της οποίας είναι μέρος.

Προσπαθούσα, να σκεφτώ ποιος στην Ελλάδα κάνει ή προσπαθεί να κάνει κάτι παρόμοιο. Ποιος διάολος στην Ελλάδα κάνει ΣΗΜΕΡΑ λαική μουσική. Πέρα από κάποιες καλές περιπτώσεις όπου όμως παραμένουν σε ένα επίπεδο το οποίο θα έλεγα μάλλον ακαδημαικό, πιο πολύ δηλ. μελέτη και ανάγνωση της λαικής μουσικής παρά δημιουργία μέσα σε αυτή, το πρώτο που μου ήρθε στο μυαλό ήταν οι Χειμερινοί Κολυμβητές. Ακούστε προσεκτικά τους στίχους... Για έναν περίεργο λόγο τους βρίσκω συγκλονιστικούς.
Αυτά προς το παρόν.

Ως γνωστόν δεν έχω σε καμία απολύτως εκτίμηση τους καλλιτέχνες. Είναι από τα κουσούρια που μου έχει αφήσει η εμπλοκή με το νταντά σε νεαρή ηλικία. Για τον ίδιο πάλι λόγο από ότι φαίνεται έχω μια ακόμα πιο ιδιαίτερη αντιπάθεια για τους εικαστικούς και δη τους ζωγράφους. Θεωρώ την ζωγραφική τραγικά υπερεκτιμημένη. Τέλος πάντων αυτά έχουν να κάνουν με ένα πλήθος κοινωνικων, οικονομικών και πολιτικών ζητημάτων που βαριέμαι να τα πιάσω τώρα. Προχτές εκεί που ξεφύλιζα ένα ηλίθιο περιοδικό του Λαμπράκη έπεσα σε μία συνέντευξη του Μυταρά. Τη διάβασα, όλη.

Μέχρι που σε κάποια φάση πέφτω σε αυτή την ατάκα:


Ως πότε θα ακούμε μαλακίες για αυτό το έρμο το DNA δεν ξέρω. Από το DNA των ελλήνων, στο DNA των καλλιτεχνών. Πφφφ... εύχομαι μόνο στον κύριο Μυταρά να μην τρέχει ποτέ στη ζωή του από ξενοδοχείο σε ξενοδοχείο για τις μαλακίες που κάνει και λέει.

Ιστορία της τέχνης στις γαμωσχολές τους δεν κάνουνε; Ή την αντικατέστησαν με την καλλιτεχνική μικροβιολογία.

Σαν να μην μας έφταναν αυτά διαβάζω παρα κάτω:


Ντάξει θα ήταν μία ακόμα παπαριά ανάμεσα στις τόσες εάν δίπλα δεν είχε αυτή τη φωτογραφία που θα ζήλευε και ο καρδινάλιος Ρισελιέ...



Λεπτομέρεια: όπως παρατήρησε και άλλος που έβλεπε αυτή τη φώτο α. το ένα χέρι πρέπει να βρίσκεται μέσα από το που κάμισο σε πόζα Βοναπάρτης και β. στο καλάθι με τα φρούτα τουλάχιστον τρία τέσσερα είναι πλαστικά διακοσμητικά. Μάλλον επειδή δεν έχει να φάει... Όπως και να το κάνουμε όμως αυτή η πόζα δε σύγκρίνεται με τίποτα, μα με τίποτα με αυτήν εδώ του κορυφαίου έλληνα διανοητή-αυνανιστή-υπερήρωα που σε χαλεπούς καιρούς πολεμάει το έγκλημα:

Κάποτες είχα κατεβάσει κάτι αρχεία με κομμουνιστικές αφίσες. Μιας και σήμερα τις έψαξα για να βρω κάτι που ήθελα, βρήκα κάποιες ενδιαφέρουσες και είπα να τις ανεβάσω. Οι λόγοι οι οποίοι τις ανεβάζω είναι ξεκάθαρα "αισθητικοί" (για να μην πω γραφιστικοί και υπερβάλλω με τον εαυτό μου.)


Κίνα. Πρόσφατη φαντάζομαι δεκαετία του '80. Γενικώς παρόλο που σαν αισθητική ο κινέζικος πολιτισμός έχει δώσει μερικά τρομερά δείγματααπλότητας και σαφήνειας, οι αφίσες των κομμουνιστών είναι γενικώς χάλια (κατά την ταπεινή μου άποψη). Προφανώς οι οδηγίες προς τις γραφίστες όλα αυτά τα χρόνια δεν έχουν αλλάξει καθόλου. Τα μοτίβα; Κόκκινα μάγουλα, διάφορα φαινομενικά άσχετα πράγματα που φανερώνουν αφθονία και τεχνολογική πρόοδο, και πολύς κόσμος παντού. Εδώ η μαγκιά της αφίσας δεν είναι αυτό που φαίνεται στο πρώτο πλάνο, αλλά το ασύρματο μικρόφωνο.



Αυτή εδώ είναι στα αλήθεια μία πολύ περίεργη αφίσα. Απεικονίζει τις απόπειρες κατά την Πολιτιστική Επανάσταση να αλλάξουν την παραδοσιακή όπερα. Και έτσι έχουμε χορευτές ντυμένους στρατιώτες και εργάτες. Μου αρέσει. Λέτε να έχω πρόβλημα;;;

Και ερχόμαστε σε πιο δυνατά πράγματα. Η απο πάνω τα σπάει. Δύο χρώματα, το άσπρο που από το θωρηκτό αντιφεγγίζει στα πρόσωπα των ναυτών και των στρατιωτών, η δυνατές αδρές γραμμές. Ωραίες φιγούρες και δυνατοί όγκοι.


Άλλη μια πολύ καλή αφίσα. Δεν καταλαβαίνω τι λέει και μάλλον θα ήθελα να μάθω. Δεν ξέρω αλλά μου αρέσει. Μάλλον τα χρώματα.


Όταν λέμε γραφειοκρατία, εννοούμε αφίσες σαν την από πάνω; Τσεπάκι με 5 στυλούς; Υποπτεύομαι ότι το βελάκι που δείχνει τη σημαία, θέλει να πει στους γραφειοκράτες ότι το κόμμα είναι πάνω από αυτούς...


Κορυφαία αισθητική. Προοπτική και βάθος. Δυναμική και με πολλά στοιχεία που δίνουν συνοχή.


Λοιπόν αυτή εδώ την έβαλα, απλά και μόνο για την γραμματοσειρά της. Ο οποία γραμματοσειρά (η οποία -επανασχεδιασμένη φυσικά- χρησιμοποιείται και σήμερα και μάλιστα πολύ από το χώρο (αλλά και από Συνασπισμό έχω δει κάποιες αφίσες, όπως και το σήμα της Wind έχει μία ίδια γραμματοσειρά). Βέβαια δεν είναι τίποτa αυτό μιας και θα πρέπει να έχουμε υπόψη μας ότι λίγο πολύ χρησιμοποιούμε τις ίδιες γραμματοσειρές τα τελευταία 100-150 χρόνια.


Και περνάμε στην Κούβα. Η οποία μακράν έχει τις καλύτερες αφίσες. Να φταίει το Λατινοαμερικάνικο ταμπεραμέντο και οι μεξικάνικες επιρροές; Όλοι στην πλατεία να ακούσουμε το Φιντέλ. Απλή, λιτή και κατανοητή. Πετυχημένη γραφιστικά.

Τώρα εδώ τι να πω. Είναι λίγο κάπως μιας και δεν πιάνω το νόημα είναι η αλήθεια. Αλλά έχει μία διάθεση κάπως pop. Και μου αρέσει.


ΟΚ. Και εδώ η κορυφαία αφίσα εδώ μέσα. Η ίδια συναταγή με από πάνω. Πιθανά να είναι όλες του ίδιου σχεδιαστή. Δε λέω τίποτα.


Άλλη μία εξαιρετική αφίσα. Εξίσου pop με τις υπόλοιπες.

Τέλος πάντων, τώρα που τα βλέπω η επιλογή δεν είναι και τόσο καλή αλλά τέλος πάντων. Γενικώς οι αφίσες του χώρου έχουν διάφορα αισθητικά προβλήματα. Πρώτον, δεν έχουν καθόλου πρωτότυπο υλικό. Κανένας σχεδόν δε φωτογραφίζει και δε σχεδιάζει κάτι για μία αφίσα. Με αυτό τον τρόπο αναπαράγονται συνέχεια τα ίδια και τα ίδια. Δεύτερον έχουν πολύ κείμενο. Μα πολύ κείμενο. Λες και μία αφίσα ΠΑΝΤΑ χρειάζεται την ενδελεχή ανάλυση επεξήγηση. Τρίτον δεν διαθέτουν σαφήνεια μιας και συνήθως λόγο του κειμένου γίνονται χαώδεις. Με αυτά δε θέλω να πω ότι δεν υπάρχουν και μερικές πολύ καλές αφίσες του χώρου. Για παράδειγμα η αφίσα Οι μπάτσοι πουλάνε την ηρωινή, γιατί είναι τόσο δυνατή; Είναι γιατί επιλέγει να πετάξει το περιττό που σε αυτή τη φάση είναι μία φωτογραφία με ένα μπάτσο και να εστιάσει στην ουσία. Στο γεγονός και στη δημοσιοποίηση του. Απλό. Γενικώς έχουμε όλοι μας την κακιά συνήθεια να φορτώνουμε, όταν όμως φορτώνεις μία αφίσα προσθέτεις θόρυβο, και ο θόρυβος δυσκολεύει την πρόσληψη του μυνήματος. Τέλος πάντων όλα αυτά μου προέκυψαν τυχαία και είναι λίγο μπερδεμένα.

ΥΓ. Την επόμενη φορά θα πάμε μία βόλτα από την Ισπανία.

Έγραφα πριν 2-3 μέρες για το Casey Jones και αναφέρθηκα στον Pete Seeger. Σήμερα συνεχίζοντας όλο αυτό, που μάλλον αποτελεί μία ενότητα θα μιλήσω για τον εν λόγω κύριο.

Pete Seeger λοιπόν, τραγουδοποιός, συνθέτης, μουσικός (έφερε πολλές καινοτομίες στο παίξιμο του μπάντζου), συλλέκτης και μελετητής της λαικής μουσικής παράδοσης του τόπου του, αλλά και κουμμουνιστής, πολιτικός ακτιβιστής, και πάντα δίπλα ή μάλλον ένας από τους ανθρώπους που αγωνίζονται και για τα στοιχειώδη αλλά και για τα πιο αφηρημένα (Εδώ στη Wikipedia περισσότερες πληροφορίες). Πολιτικά υπηρξε μέλος του ΚΚ ΗΠΑ, από όπου έφυγε το 1949, κατακρίνοντας το σταλινισμό, βρέθηκε και αυτός όπως πολλοί καλλιτέχνες τη δεκαέτια του '50 στο στόχαστρο της Επιτροπής Αντιαμερικανικών Ενεργειών, ανακρίθηκε, διώχθηκε καταδικάστηκε σε 1 χρόνο φυλάκιση (αλλά δεν πήγε φυλακή). Ο βασικός στόχος όμως της επιτροπής ήταν να περιορίσει τους καλλιτέχνες και κατά βάση να τους πετάξει έξω από την παραγωγή. Τη δεκαέτια του '60 με την "αναβίωση" της folk σκηνής, o Pete Seeger ήρθε πάλι στο προσκήνιο. Αν κάποιος έχει υπόψη του τη folk εκείνης της περίοδου θα πρέπει να ξέρει πόσο έντονα πολιτικοποιήμενη ήταν. (Τέλος πάντων αν δεν έχετε ιδέα τσεκαρετε τα πρώτα τραγούδια του Dylan). Ο Μάριο Μάφι περιγράφει πολύ αναλυτικά και πολύ εύστοχα τη λειτουργία και τη σημασία της μουσικής σαν αντιπληροφόρηση, προπαγάνδα, κυκλοφορία των αγώνών, πολιτικοποίηση αλλά και κοινωνικοποίηση στο βιβλίο Underground.

Τέλος πάντων για να καταλήξω εκεί που θέλω να καταλήξω, δηλ. στο περίπου προφανές: ότι το rock 'n' roll δε θα υπήρχε καν αν δεν υπήρχε το blues και η folk. Και το blues και το folk δε θα υπήρχαν χωρίς τους ταξικούς αγώνες όλο σχεδόν το πρώτο μισό του 20ου αιώνα. Ας μη το αναλύσω παραπάνω: και το rock 'n' roll δηλ. προιόν του ταξικού και κοινωνικού ανταγωνισμού είναι.

Ο Pete Seeger ήταν ένας εργάτης της λαικής μουσικής παράδοσης της πατρίδας του. Σε αυτόν οφείλουμε πολλά πράγματα τα οποία ακόμα και κάποιοι "ψαγμένοι" ακροατές όπως η αφεντιά μου μάλλον δεν τα γνωρίζουμε. Το We shall overcome, το Turn turn turn και το If I had a hammer ας πούμε.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή: Το 1949 ο Pete Seeger με τον Lee Hays γράφουν αυτό εδώ το τραγούδι για το προοδευτικό κίνημα της χώρας τους, όπως λέει και κάπου ο ίδιος ο Seeger τότε για δικαιοσύνη και ελευθερία στις ΕΠΑ μιλάγανε μόνο οι πολιτικοί ακτιβιστές:

If I had a hammer
I'd hammer in the morning
I'd hammer in the evening
All over this land
I'd hammer out danger
I'd hammer out a warning
I'd hammer out love between my brothers and my sisters
All over this land

If I had a bell
I'd ring it in the morning
I'd ring it in the evening
All over this land
I'd ring out danger
I'd ring out a warning
I'd ring out love between my brothers and my sisters
All over this land

If I had a song
I'd sing it in the morning
I'd sing it in the evening
All over this land
I'd sing out danger
I'd sing out a warning
I'd sing out love between my brothers and my sisters
All over this land

Well I've got a hammer
And I've got a bell
And I've got a song to sing
All over this land
It's the hammer of justice
It's the bell of freedom
It's the song about love between my brothers and my sisters
All over this land

Ορίστε και ζωντανά (σημ: από πίσω ΔΕΝ τραγουδά χορωδία, τραγουδάει το κοινό, ακούστε και τα χειροκροτήματα στο τέλος).



Σε κάποια φάση μετά από καμιά 10αριά χρόνια περίπου πιάνουν στα χέρια το τραγούδι οι Peter, Paul and Mary, όπου και το τραγούδι γίνεται επιτυχία. Ορίστε και από αυτούς:



Είμαστε γύρω στο '60, όπου η μουσική βιομηχανία έχει μόλις ανακαλύψει ένα καινούριο ακροατήριο και ένα καινούριο καταναλωτικό κοινό. Τους έφηβους. Επίσης έχει ανακαλύψει ότι μπορεί να πουλάει κάτι παραπάνω από ένα ωραίο τραγούδι σε ένα δίσκο. Έχει αρχίσει να πουλάει και lifestyle. Βασικά αυτό που πια γινόταν στη λαική μουσική αδιαμεσολάβητα, δηλ. να κυκλοφορούν τραγούδια από εδώ και απο κει, να παίζονται σε γιορτές, σε πορείες, σε συγκεντρώσεις, τώρα γίνεται διαμεσολαβημένα και ατομικά. Αγόρασε ένα δίσκο και άκουσε το σπίτι σου. Είναι περίπου η ίδια διαδικασία που περιγράφει εδώ (για κάτι ίσως άσχετο με το θέμα αλλά απολύτως σχετικό με το πνεύμα) ο (ψευτό)Φούφουτος.

Έτσι περνάμε σε αυτόν εδώ τον τύπο ο οποίος το μετατρέπει σε hit για τα charts:



(Σα διασκευή δεν είναι κακή -αν και το ουουου-στην αρχή είναι λίαν εκνευριστικό. Πάντως είχε όλα τα συστατικά για να γίνει χιτάκι.) Και έγινε (εδώ ο Lee Hayes μας λέει την φάση που ακολούθησε την επιτυχία κατά βάσην από τον Trini Lopez):



Δεν ξέρω ποια είναι η άποψη αυτών που το έγραψαν για αυτό που ακολούθησε, μάλλον χάρηκαν, λογικό: Και εγώ θα χαιρόμουνα αν μια Aretha Franklin το έλεγε έτσι...



Ωστόσο το τραγούδι έχει πια χαθεί. Έχει γίνει πια εμπόρευμα. Όχι καλύτερο από τις μαρμελάδες που πουλάω.

Έτσι φτάνουμε σε αυτό εδώ το αίσχος και σε αυτήν εδώ την απάτη. Το τραγούδι έχει πια χαθεί και έχει εξαφανιστεί. Και δεν έχει πια κανένα νόημα να ψάξεις να το βρεις στη μουσική. Γιατί αν το βρεις κάπου θα το βρεις μόνο στους δρόμους, στις περιφρουρήσεις, στις απεργίες, στους αγώνες.



Επειδή όμως δεν μπορώ να κλείσω με αυτό το αίσχος. Θα κλείσω με κάτι καλύτερο. Οι πολύ αγαπημένοι μου Green on Red στο We shall overcome.



Σίγουρα... Και έχουνε να πληρώσουνε για πολλά.

Ας δούμε λίγο μία ιστορία που όσο την ανακαλύπτω τόσο περισσότερο ενδιαφέρουσα μου φαίνεται. Τον τελευταίο καιρό έπεσα πάνω σε ένα δίσκο του Pete Seeger. Κάπου ανάμεσα από τα ενδιαφέροντα τραγούδια στέκομαι λίγο στο τραγούδι του τίτλου. Κάνω ένα ψάξιμο και διαπιστώνω ποιος ήταν ο Casey Jones. Μπορείτε εδώ να διαβάσετε την ιστορία του. Η οποία εν συντομία είναι η εξής: ο τύπος ήταν μηχανοδηγός στις αρχές του αιώνα με ας πούμε ενδιαφέρον για τη δουλειά του. Σε κάποια φάση σκοτώνεται σε ένα ατύχημα κάτω από μάλλον αδιευκρίνιστες συνθήκες. Επειδή όμως ο τύπος ήταν λαική φιγούρα έγινε θέμα η όλη ιστορία. Ο βοηθός του, ένας νέγρος ο Wallace Saunders, μετά το δυστύχημα μιας και είχε ταλέντο να γράφει τραγούδια για διάφορους γνωστούς και φίλους άρχισε να σκαρώνει στιχάκια πάνω στην όλη ιστορία. Σε κάποια φάση τον ακούνε κάποιοι περιφερόμενοι καλλιτέχνες πέρνουν τα στιχάκια και έτσι φτιάχνεται το Casey Jones. Ορίστε οι στίχοι και ο Johnny Cash που τραγουδάει την μπαλάντα...



Οι στίχοι δεν αντιστοιχούν ακριβώς στο από πάνω τραγούδι κάτι που γενικώς ισχύει στη λαική μουσική. Τέλος πάντων. Ορίστε. (Δεν τους μεταφράζω φαντάζομαι μπορείτε να καταλάβετε αυτά τα αγγλικά.)

Come all you rounders if you want to hear
A story 'bout a brave engineer,
Casey Jones was the rounder's name
"Twas on the Illinois Central that he won his fame.

Casey Jones, he loved a locomotive.
Casey Jones, a mighty man was he.
Casey Jones run his final locomotive
With the Cannonball Special on the old I.C.

Casey pulled into memphis on Number Four,
The engine foreman met him at the roundhouse door;
Said, "Joe Lewis won't be able to make his run
So you'll have to double out on Number One."

If I can have Sim Webb, my fireman, my engine 382,
Although I'm tired and weary, I'll take her through.
Put on my whistle that come in today
Cause I mean to keep her wailing as we ride and pray.

Casey Jones, mounted the cabin,
Casey Jones, with the orders in his hand.
Casey Jones, he mounted the cabin,
Started on his farewell Journey to the promised land.

They pulled out of Memphis nearly two hours late,
Soon they were speeding at a terrible rate.
And the people knew by the whistle's moan.
That the man at the throttle was Casey Jones.

Need more coal there, fireman Sim,
Open that door and heave it in.
Give that shovel all you got
And we'll reach Canton on the dot

On April 30, 1900, that rainy morn,
Down in Mississippi near the town of Vaughan,
Sped the Cannonball Special only two minutes late
Traveling 70 miles an hour when they saw a freight.

The caboose number 83 was on the main line,
Casey's last words were "Jump, Sim, while you have the time.
"At 3:52 that morning came the fareful end,
Casey took his farewell trip to the promised land.

Casey Jones, he died at the throttle,
With the whistle in his hand.
Casey Jones, he died at the throttlle,
But we'll all see Casey in the promised land.

His wife and three children were left to mourn
The tragic death of Casey on that April morn.
May God through His goodness keep them by His grace
Till they all meet together in that heavenly place.

Casey's body lies buried in Jackson, Tennessee
Close beside the tracks of the old I.C.
May his spirit live forever throughout the land
As the greatest of all heroes of a railroad man.

Casey Jones, he died at the throttle,
Casey Jones, with the whistle in his hand.
Casey Jones, he died at the throttle,
But we'll all see Casey in the promised land.

Λίγο το παραπάνω τραγούδι, λίγο και η ιστορία ενός μάλλον παραπάνω ενθουσιώδη εργάτη, λίγο και το σπρώξιμο από τη Southern Pasific (την εταιρεία που δούλευε ο Jones) και ο τύπος γίνεται λαικός ήρωας, από τους πλέον γνωστούς και αναγνωρίσιμους.

To 1911 ξεκινάει μία απεργία στη μητρική εταιρεία της Southern Pasific (35.000 απεργοί), και ο Joe Hill παίρνει στα χέρια του αυτό το τραγούδι για να το σατυρίσει. Ο Casey Jones, καλός εργάτης που "σκοτώνεται" κυριολεκτικά και μεταφορικά για την εταιρεία γίνεται στο στόμα του Joe Hill, Casey Jones o Απεργοσπάστης.

Ορίστε οι στίχοι:

The Workers on the S. P. line to strike sent out a call;
But Casey Jones, the engineer, he wouldn't strike at all;
His boiler it was leaking, and its drivers on the bum,
And his engine and its bearings, they were all out of plumb.

Casey Jones kept his junk pile running;
Casey Jones was working double time;
Casey Jones got a wooden medal,
For being good and faithful on the S. P. line.

The workers said to Casey: "Won't you help us win this strike?"
But Casey said: "Let me alone, you'd better take a hike."
Then some one put a bunch of railroad ties across the track,
And Casey hit the river bottom with an awful crack.

Casey Jones hit the river bottom;
Casey Jones broke his blessed spine;
Casey Jones was an Angelino,
He took a trip to heaven on the S. P. line.

When Casey Jones got up to heaven, to the Pearly Gate,
He said: "I'm Casey Jones, the guy that pulled the S. P. freight."
"You're just the man," said Peter, "our musicians went on strike;
You can get a job a'scabbing any time you like."

They got together, and they said it wasn't fair,
For Casey Jones to go around a'scabbing everywhere.
The Angels' Union No. 23, they sure were there,
And they promptly fired Casey down the Golden Stairs.

Casey Jones went to Hell a'flying;
"Casey Jones," the Devil said, "Oh fine:
Casey Jones, get busy shovelling sulphur.
That's what you get for scabbing on the S. P. Line."

Ορίστε και το τραγούδι από τον Pete Seeger: (Ok, το βίντεο είναι λίγο άσχετο με το πνεύμα του τραγουδιού θα έλεγα, αλλά τέλος πάντων δε βρήκα άλλο.)



Και με όλα αυτά κανονικά θα πρέπει ναπεράσω στον Pete Seeger. Αλλά αυτό θα το αφήσω για την επόμενη ανάρτηση.

Ας μείνω όμως λίγο σε αυτό το μακρινάρι που έγραψα να πω δύο λόγια μιας και πιθανά οι περισσότεροι φαντάζομαι θα αναρωτιέστε, ε και;

Θα σταθώ κατά βάσην στο γύρισμα, τη σάτυρα που κάνει o Hill στο τραγούδι. Πέραν από τη δεδομένη για μένα δύναμη, οξύνοια και ευστοχία που έχουν σα στίχοι, αυτό που βρίσκω τρομερό είναι η κίνηση του Hill να γράψει τέτοιους στίχους πάνω σε ένα τόσο διαδεμένο τραγούδι. Ξαφνικά ένα τραγουδάκι που τραγούδαγαν στα πανυγήρια και στα γλέντια γίνεται ένα τραγούδι προπαγάνδας, ένα τραγούδι με δεκαπέντε νοήματα να το διατρέχουν, όπου κάθε στίχος έχει ιδιαίτερη δύναμη από μόνος του. Η τακτική γενικώς πάντως του να παίρνεις μία μελωδία και πάνω να λες τα δικά σου είναι ιδιαίτερα διαδεδομένη. Αλλά εδώ νομίζω ότι μιλάμε για κάτι ιδιαίτερα εύστοχο. Στη πρώτη στροφή οι εργάτες καλούν σε απεργία αλλά ο Casey Jones δεν απεργεί, αλλά συνεχίζει να δουλέυει τα ξεχαρβαλωμένα τραίνα, να δουλεύει διπλοβάρδιες και να είναι πιστός στην εταιρεία. Είναι προφανές ότι δεν απευθύνεται στον έναν και γνωστό Casey Jones, αλλά στους πολλούς Casey Jones, στους πειθήνιους, υπάκουους και εργατικούς υπαλλήλους της εταιρείας. Μετά κάποιος (από την περιφρούρηση της απεργίας φαντάζομαι) πειράζει τη διασταύρωση του γραμμής και ο απεργοσπάστης καταλήγει στον πάτο του ποταμιού. Στη συνέχεια ανεβαίνει στον παράδεισο, όπου οι άγγελοι απεργούν και ο Jones δέχεται πάλι να κάνει τον απεργοσπάστη, μετά το σωματείο των αγγέλων τα παίρνει με την πάρτη του και τον στέλνει στην κόλαση να φτυαρίζει θειάφι. (Ο στίχος "The Angels' Union No. 23" είναι πανέμορφος, γιατί με νούμερο βαφτίζονταν οι τοπικές οργανώσεις της IWW, και λέει ευθέως ότι οι άγγελοι ήταν οργανωμένοι με τον τρόπο της IWW...).

Τέλος πάντων για να καταλήγω, η δύναμη αυτού του τραγουδιού δεν είναι ότι σατυρίζει ή κοροιδεύει ένα δουλευταρά και το μύθο του. Είναι ότι ξεδιπλώνει ένα καινούριο νόημα. Δεν στέκεται απλά αρνητικά απέναντι σε αυτό που υπάρχει αλλά έρχεται να εκφράσει πέρα από την άρνηση και μία κατάφαση. Την κατάφαση του αγώνα και της ταξικής σύγκρουσης, και εν τέλει (σαν μία μικρή ψηφίδα της) της επανάστασης.

Το μόνο που με στενοχωρεί είναι ότι δεν έχουμε σήμερα τέτοια τραγούδια. Τι να τραγουδήσεις; Πάμε στη Χαβάη; Έλεος δηλ.

Παράρτημα Α.

Εκεί που έψαχνα όλες αυτές της πληροφορίες έπεσα πάνω στους Grateful Dead, οι οποίοι έχουν κάνει μία πολύ ελεύθερη διασκευή στο ίδιο τραγούδι. (Ντάξει μάλλον έχουν εμπνευστεί από την όλη ιστορία.) Το τραγούδι ξεκινά με το στίχο: Drivin' that train, high on cocaine, Casey Jones you better watch your speed.
Είναι πολύ αργά για να κάτσω να αναλύσω τρεις πιθανές διαστάσεις του ζητήματος: α) ο υπάκουος εργάτης β) ο απεργοσπάστης γ) ο κοκάκιας μηχανοδηγός, την ιστορική τους πορεία και τους ταξικούς κάθε φορά συσχετισμούς. Τέλος πάντων ορίστε και οι Grateful Dead.

...θυμάμαι εκεί που διάβαζα διάφορα για τους καταστασιακούς είχα διαβάσει και το εξής (είχα διαβάσει; Να σας πω την αλήθεια πραγματικά δεν θυμάμαι, μπορεί να το είχα σκεφτεί και εγώ ο ίδιος.)

Τέλος πάντων υπάρχει μία διάκριση όσον αφορά την καλλιτεχνική παραγωγή. Σε μία σειρά από τέχνες δεν υπάρχει πρωτότυπο. Θέλω να πω δεν υπάρχει ένας που κατέχει το αυθεντικό. Πάλι σε μία άλλη σειρά τεχνών, βασίζονται κατεξοχήν στο πρωτότυπο. Ας πούμε πιο κλασσικό παράδειγμα η ζωγραφική: ο πίνακας είναι ΕΝΑΣ και μοναδικός, τα αντίγραφα είναι αντίγραφα. Το ίδιο ισχύει και για την γλυπτική. Από την άλλη η λογοτεχνία, η μουσική, τα κόμικς δεν αναγνωρίζουν πρωτότυπα ή μη. Το αντίγραφο είναι εξίσου αυθεντικό. Τέλος πάντων. Αυτά με αφορμή τον μαλάκα από κάτω με το σκύλο.

Παρτε τώρα μία διασκευή και το αυθεντικό της.





(Αυτό που δεν μπορούν να καταλάβουν οι καλλιτέχνες οι ασχολούμενοι με μορφές που βασίζονται στο πρωτότυπο, είναι ότι η μορφή (στη ζωφραφική, στη γλυπτική κλπ) σε αυτές τις περιπτώσεις επιβάλλεται στο περιεχόμενο. Αντιθέτως θα ισχυριστώ ότι στις υπόλοιπες το περιεχόμενο έχει τουλάχιστον ισότιμη σχέση με την μορφή του. Φαντάζομαι έχετε διαβάσει ένα όμορφο ποιήμα σε χειρόγραφο έτσι δεν είναι; Σε κάποια φάση κουβέντιαζα με μία φίλη ζωγράφα λέγοντας της να ασχοληθεί με τα κόμικς και μπλα μπλα. Μου ανταπάντησε ότι αυτό που την προβληματίζει στο κόμικς είναι ότι δεν έχει κάτι να πει. Αν δεν έχεις πάντως κατι να πεις δεν διαφέρεις και πολύ από έναν μπογιατζή...)

Το μαντάτο είναι από εδώ και περισσότερες λεπτομέρειες εδώ. Ένας καλλιτέχνης αποφάσισε να πιάσει ένα αδέσποτο να το δέσει σε μία γκαλερί και να το αφήσει να ψοφήσει της πείνας και της δίψας.

Δεν είμαι κατά καμία έννοια ζωόφιλος, θα σκότωνα μόνο για να φάω κλπ. Αυτό που με εξόργισε δεν είναι το ηθικό ζήτημα του να σκοτώσεις ένα ζώο. Δηλώνω ρητά μάλλον οι ζωόφιλοι μου είναι αντιπαθείς. Μπορεί δίπλα τους να πεθαίνουν ανθρώποι και αυτοί να μη δίνουν καμία απολύτως σημασία.

Τη μεγαλύτερη προσβολή που μου έχει κάνει πελάτης στο μαγαζί την έχω ακούσει από ζωόφιλο, όταν της είπα όμορφα και ωραία να βγάλει το σκύλο της έξω, και αυτή μου αντιγύρισε "Ο σκύλος μου είναι πιο καθαρός από σένα", πέραν των γαλλικών που άκουσε μέσα στο μαγαζί (μαλακισμένη, ηλίθια, πως σε ανέχονται ακόμα και οι σκύλοι δεν ξέρω ήταν τα πιο ελαφριά) της έκανα και το απόλυτο που έχω κάνει σε πελάτη. Έστησα καρτέρι και όταν ήρθε η σειρά της να της χτυπήσω τα πράγματα, αρνήθηκα λέγοντας μπροστά σε όλο τον κόσμο τι έγινε και απαιτώντας να μου ζητήσει συγγνώμη, πέραν του ότι την ξεφτίλισα άρχισαν να την βρίζουν και ένα σωρό άλλος κόσμος, οι μισοί για την προσβολή οι άλλοι μισοί επειδή καθυστούσε (Σάββατο μεσημέρι γαρ, φουλ δουλειά...). Εν ολίγοις, έχασε τον χρόνο της, δεν ψώνισε αυτά που ήθελε και την ξεφτίλισα και δημόσια... Με απλά λόγια μάλλον θα έλεγα ότι μισώ τους ζωόφιλους...


Τέλος πάντων το ζήτημα για μένα εδώ δεν είναι τι παθαίνει το καυμένο το ζώο. Αλλά πόσο γαμημένα μαλάκας μπορεί να είναι ένας τύπος που αποκαλείται μάλιστα και καλλιτέχνης. Τι άλλο να πεις; Για τον συμβολισμό και την αναζήτηση εκφραστικού νοήματος και μέσων που αναζητούσε; Για την παραβολή πάνω στη βία και τον εγκλεισμό; Ή για την πλήρη μαλάκυνση εγκεφάλου που έχουν πάθει οι καλλιτέχνες;

Τίποτα λες απλά: τι γαμημένος μαλάκας.

Ρε χίλιες φορές καλύτερα η Ναταλί και η Σάσα Μπάστα... Χίλιες.

Προσθήκη: Η καφρίλα του μαλάκα από πάνω γιατί είναι καλύτερη "καλλιτεχνικά" από τη δικιά μου "καφρίλα". Γιατί δε με φωνάζουνε και μένα στο Destroy Athens να επαναλάβω το happening; Τι ρωτάω και γω ο μαλάκας εεε;

Πετυχαίνω αυτό εδώ το βιντεάκι:



Φαινομενικά πρόκειται για μία ακόμη εμφάνιση του φαινομένου της κυρίας που παρουσιάσαμε πριν κάνα μήνα σε τούτο εδώ το ταπεινό ιστολόγιο με τον εξαίρετο στίχο "στ' αγαλμα του Κλκοτρώνη δες πψς σφυράει το κοτρώνι". Φαινομενικά όμως... Η συντρόφισσα από τη Λατινική Αμερική είναι πολύ πιο διαβασμένη στο μαρξισμό λενινισμό και τις επιστημονικές αρχές του διαλεχτικού υλισμού...

Ξεκινάει το βίντεο με ένα ιστορικό ντοκουμέντο. Γιατί όποιος λαός δε γνωρίζει την ιστορία του είναι αναγκασμένος να την ξαναζήσει. Μία σφαίρα ακούγεται και ζουμ στον Τσε. Η Ναταλί σκάει σε ένα σπίτι (προσέχτε το γαίδαρο στα δεξιά). Μπαίνει μεσα αγνοώντας τα σεξιστικά βλέμματα των ενόπλων. Ένας ταπεινός αγρότης παίζει το μπάντζο του και τσααφ ανοίγει η πόρτα θαρρείς και ανοίγουν οι θύρες της συνείδησης. Προσέχτε το συμβολισμό. Φως, πόρτα ανοιχτή και μπούστο...

Μετά περνάμε στο ιστορικό ντοκουμέντο. Ο Τσε νεκρός. Δεν το σχολιάζω φυσικά γιατί είναι προφανές. Η νεαρή Ναταλί στέκεται και κοιτάει το νεκρό ήρωα. Το μάρτυρα και τον αγωνιστή. Τον κοιτάει καλά και φαίνεται να καταλαβαίνει το βαθύτερο νόημα της πράξης του αλλά και του ίδιου του γεγονότος.

Στην επόμενη σκηνή η Ναταλί βγαίνει έξω. Προσέχτε τον γκρίνγκο που την κοιτάει (υπονοούμενο για τον ρόλο των ΕΠΑ στο γεγονός) καθώς και τον αετό που πετάει ψηλά.

Και εδώ αρχίζει να απογειώνεται η δράση όπου η Ναταλί πιάνει το καλάσνικωφ και αρχίζει να γαζώνει τα μπουκάλια. Είναι πολύ απλά τα βήματα της επαναστατικής συνείδησης. Προσέχτε πως τινάζει το μαλλί . Είναι πολύ σημαντικό γιατί καταδείχνει την σκληρή εκπαίδευση. Μπορεί και πυροβολάει και με τα μαλλιά μες στα μάτια. Αυτή η τεχνική θα φανεί πολύ χρήσιμη αργότερα. Ο συμβολισμός είναι σαφής ο επαναστάτης πρέπει να είναι σε θέση να ανταπεξέρχεται το τυχαίο απαρέγκλιτα.

Μετά περνάμε στο ανέβασμα της πολιτικής δράσης. Αφού έχουμε δεχθεί τη συνείδηση, αφού έχουμε εκπαιδευτεί, ακολουθούμε την μοναχική πορεία (έτσι είναι οι πρωτοπορίες) για να έρθουμε σε επαφή με τις μάζες. Προσέχτε και πάλι το συμβολισμό, είναι πολύ λεπτός αλλά ένα εξασκημένο μάτι τον πιάνει. Γκάνι, μωρό, αρβύλα, πεδιάδες, ποτάμια. Εεεε; Σωστή η Ναταλί. Προστρέχει στις μάζες. Στον κινητήριο μοχλό της ιστορίας.

Πάει λοιπόν στα χωράφια, αλλά τίποτα. Πάει και στα χωριά αλλά τίποτα. Για έναν πολύ περίεργο λόγο αγνοείται από τους πάντες. Βάζει όμως μπροστά τα μεγάλα μέσα. Λάσπες, βροχές, φωτιές, χτύπημα σα χταπόδι, και να τη πετιέται με το καμάκι του ήλιου και καμακώνει το θεριό και μπλα μπλα μπλα.

Μετά έρχεται η σεκάνς της απογείωσης. Αφού όλοι επέισθησαν με αυτήν μπροστάρισσα πάνε για να συναντήσουν το μεγάλο ποτάμι της ιστορίας.

Ηθικόν δίδαγμα:

Αυτό που με εντυπωσιάσε σε αυτό το βίντεο είναι η διαπίστωση εκ μέρους μου ότι τελικά μας δείχνει πως ακριβώς δουλεύει η ιδεολογία στο μυαλό του ιδεολόγου. Όλα είναι θέμα κατανόησης συγκεκριμένων νοημάτων. Όποιος καταλαβαίνει τα νοήματα, καταλαβαίνει τον κόσμο. Και απλά μένει ο κόσμος να κατανοήσει. Για αυτό και άμα δεν μας καταλαβαίνει, σαν επαναστάτες, ο κόσμος φταίει ο κόσμος. Το πουτάνα κοινωνία, δεν απέχει πολύ από την σκέψη διάφορων ιδεολόγων.

Η κοινωνική συνθήκη όμως είναι κάτι παραπάνω από νόημα. Είναι βίωμα. Είναι υλική. Είναι αντιφατική και μέσα σε αυτή είμαστε εμείς και δρούμε και κινούμαστε. Η δράση των επαναστατών δεν μπορεί να είναι μία δράση νοημάτων.

Το έχουνε πει εδώ και 100 χρόνια οι σύντροφοι ντανταιστές, οι αδελφοί σουρρεαλιστές και οι συνοδοιπόροι καταστασιακοί: η τέχνη είναι νεκρή... Οπότε να το ξαναπώ εγώ είναι μάταιο. Εντελώς όμως...

Εγώ απλά καμιά φορά αναρωτιέμαι πως στο διάολο μπορεί κανείς να κάνει "τέχνη" στις μέρες μας. Μου φαίνεται αδιανόητο. Για αυτό και πάντοτε σχεδόν με τράβαγαν οι "λαικές" τέχνες, κόμικς, μυθιστορήματα και το ροκ εν ρολ (με την ευρεία έννοια σαν την λαική μουσική των πόλεων του 20ου αιώνα).

Τέλος πάντων κάνει έτσι και αλλιώς πολύ κρύο για να αναζητήσει κανείς νόημα στην τέχνη. Σημασία έχει να πει κανείς κάτι για αυτό που ζει.

Δεν θυμάμαι ποιος είχε πει ότι μετά το Άουσβιτς δεν μπορεί να υπάρξει ποίηση (Σαρτρ;). Ε λοιπόν εγώ λέω μετά από αυτό δεν μπορεί να υπάρξει άλλο video installation και conseptual art ή μινιμαλιστικές μουσικές και λοιπές ποστμοντερνιές.

Με όλη την έπαρση της σοφίας μου διακυρήσσω το τέλος του κόσμου και την γέννηση ενός καινούριου.