Τι είδε η Αλίκη μέσα από τον καθρέφτη

Αποσπάσματα από το Περί της Τρομοκρατίας και του κράτους του Τζαφράνκο Σανγκουϊνέττι.

Οποιαδήποτε μυστική υπηρεσία μπορεί να σκαρώσει μιαν "επαναστατική" ονομασία και να διαπράξει ορισμένες απόπειρες, που θα καλοδιαφημιστούν από τον τύπο, ξεκινώντας από αυτές, θα της είναι εύκολο να συμπήξει μία μικρή ομάδα από αφελείς αγωνιστές και να τη διευθύνει με τη μεγαλύτερη ασυδοσία. Μα στην περίπτωση μιας τρομοκρατικής ομαδούλας που έχει ξεπηδήσει αυθόρμητα, τίποτα στον κόσμο δεν είναι πιο εύκολο για τα ειδικά σώματα του Κράτους από το να παρεισφρύσουν σε αυτήν, και χάρη στα μέσα που που διαθέτουν και στην άκρα ελευθερία ελιγμών που έχουν, να φτάσουν σ' απόσταση βολής από την αρχική ηγεσία και να πάρουν τη θέση της, είτε με συγκεκριμένες συλλήψεις την κατάλληλη στιγμή, είτε με το σκότωμα των αρχηγών.

Από την πλατεία Φοντάνα ως την απαγωγή του Μόρο, αυτό που άλλαξε ήταν μόνο οι στόχοι που χτύπησε κάθε φορά η αμυντική τρομοκρατία, αλλά εκείνο που δεν μπορεί να αλλάξει ποτέ στην άμυνα είναι ο σκοπός. Και ο σκοπός από τις 12 Δεκέμβρη του 1969 ως τις 16 Μαρτίου του 1978 και ακόμα σήμερα, έχει πράγματι μείνει ο ίδιος: δηλαδή να πιστέψει όλος ο πληθυσμός, που πια δεν ανέχεται ή πολεμάει αυτό το κράτος, πως έχει τουλάχιστον έναν εχθρό από κοινού με αυτό, από τον οποίο το Κράτος τον προστατεύει, φτάνει να μην αμφισβητείται από κανέναν.

Η αλήθεια είναι πως, επειδή το 1977 άρχισε πάλι να τρέμει η πολυθρόνα κάτω από τον κώλο σας, κύριοι της κυβέρνηση, καθώς και η γη κάτω από τα πόδια σας, εσείς, ναι ναι, εσείς ακριβώς περάσατε στην αντεπίθεση, σκοτώνοντας αυτή τη φορά έναν δικό σας, (...).

Ταυτόχρονα, αφού η τεχνητή τρομοκρατία θέλει να' ναι το μόνο πραγματικό φαινόμενο, γι' αυτή την "αστυνομική αντίληψη της ιστορίας" όλες οι αυθόρμητες εξεγέρσεις, όπως της Ρώμης και της Μπολώνιας το '77, γίνονται συνωμοσίες, που εξυφαίνονται τεχνητά και διευθύνονται από "σκοτεινές" αλλά "εύκολα εντοπίσιμες δυνάμεις" όπως και σήμερα ακόμα υποστηρίζουν οι σταλινικοί. Ώστε ό,τι η εξουσία δεν προβλέπει, γιατί δεν το οργανώνει η ίδια, είναι μία συνωμοσία εναντίον της. Αντίθετα η τεχνητή τρομοκρατία, μια και οργανώνεται και κατευθύνεται από τα αφεντικά του θεάματος, είναι ένα πραγματικό αυθόρμητο φαινόμενο, που συνεχώς κάνουν ότι το πολεμούν, για τον απλό λόγο πως είναι πιο εύκολα να αμύνεσαι εναντίον ενός φτιαχτού εχθρού, παρά εναντίον του πραγματικού εχθρού.

Ένα μόνο σας λέω, σεβαστοί φενακιστές: αντίθετα με σας, έχω γνωρίσει καλά τα τελευταία 13 χρόνια, πολλούς επαναστάτες της Ευρώπης - που είναι επίσης γνωστοί σε όλερς τις αστυνομίες- από αυτούς που συνέβαλαν περισσότερο θεωρητικά και πρακτικά, στο να φτάσει η καιφαλαιοκρατία στην τωρινή της κατάσταση: ε λοιπόν, κανένας τους, χωρις καμία εξαίρεση, δεν έχει ποτέ ασκήσει ούτε και έχει επικροτήσει τη σύγχρονη θεαματική τρομοκρατία - πράγμα που μου φαίνεται αυτονόητο. Η επανάσταση δεν έχει μυστικά: σήμερα, ότι είναι μυστικό ανήκει στην εξουσία, δηλ. στην αντεπανάσταση και αυτό το ξέρουν πάρα πολύ καλά όλες οι αστυνομίες.

Όλα τα κράτη υπήρξαν πάντοτε τρομοκράτες, πιο έντονα όμως στη γέννηση τους και στο πλησίασμα του θανάτου τους. Και όσοι, είτε από απελπισία είτε επειδή πέφτουν θύματα του καθεστώτος, που προπαγανδίζει την τρομοκρατία ως το άκρον άωτον της ανατροπής, προσβλέπουν με άκριτο θαυμασμό στην τεχνητή τρομοκρατία, προσπαθώντας μερικές φορές ακόμα και να την ασκήσουν, αυτοί δεν ξέρουν πως ανταγωνίζονται στο δικό του έδαφος, και δεν ξέρουν πως στο δικό του έδαφος, το κράτος όχι μόνο είναι το πιο δυνατό, παρά θα'χει πάντα και τον τελευταίο λόγο. Και ότι δε σκότώνει το θέαμα, το δυναμώνει: το πρωτάκουστο δυνάμωμα όλων των κρατικών εξουσίων ελέγχου, που έχει πειτελεστεί τούτα τα τελυταία χρόνια με την πρόφαση της θεαματικής τρομοκρατίας, αυτό το δυνάμωμα των εξουσιών, χρησιμοποιείται κιόλας εναντίον όλου του προλεταριακού κινήματος της Ιταλίας, που σήμερα είναι το πιο προχωρημένο και ριζοσπαστικό στην Ευρώπη.

Το να υποχρεώνονται όλοι να πέρνουν συνεχώς θέση υπέρ ή κατά γεγοννότων μυστήριων και σκοτεινών, που στην πραγματικότητα είναι προκατασκευασμένα για αυτόν ακριβώς τον σκοπό, αυτή είναι η αληθινή τρομοκρατία: το να εξαναγκάζουν αιωνίως όλη την εργατική τάξη να εκφράζεται εναντίον αυτής ή εκείνης της απόπειρας, προς την οποία όλοι, εκτός από τις παράλληλες υπηρεσίες, είναι ξένοι, να τι επιτρέπει στην εξουσία να διατηρεί την γενική παθητικότητα και την παθητική ενατένιση αυτού του ανήθικου θεάματος, να τι επιτρέπει στους συνδικαλιστές γραφειοκράτες να συνενώνουν κάτω από τις αντεργατικές τους ντιρεκτίβες τους εργαζόμενους κάθε εργοστασίου που παλεύει, όπου, κάθε τόσο, ένα στέλεχος πληγώνεται στα πόδια.

Όταν θα έρθει η σειρά μας τα όπλα δε θα μας λείψουν, ούτε και οι αντρειωμένοι μαχητες: δεν είμαστε σκλάβοι του εμπορευματικού φετίχ των όπλων, μα θα τα προμηθευτούμε μόλις θα είναι αναγκαία και με τον πιο απλό τρόπο: πέρνωντας τα από σας στρατηγοί, αστυνομικοί, αστοί, γιατί εσείς έχετε κιόλας αρκετά για όλους της εργατες της Ιταλίας. "Εμείς δεν έχουμε ενδοιασμούς: δεν περιμένουμε ούτε από σας. Όταν θα έρθει η σειρά μας, δε θα ωραιοποιήσουμε τη βία." (Μαρξ)
Χίλες οδοί Φάνι και χίλιες πλατείες Φοντάνα δεν ωφελούν την κεφαλαιοκρατία, όσο τη βλάφτει μία μονάχα αντιαστική και αντισταλινική άγρια απεργία ή ένα απλό σαμποτάζ της παραγωγής βίαιο και πετυχημένο. Εκατομμύρια καταπιεσμένες συνειδήσεις ξυπνούν και ξεσηκώνονται κάθε μέρα εναντίον της εκμετάλλευσης: και οι άγριοι εργάτες ξέρουν πάρα πολύ καλά πως η κοινωνική επανάσταση δεν ανοίγει το δρόμο της στοιβάζωντας πτώματα στην πορεία της - αυτό είναι ένα προνόμιο της σταλινοαστικής αντεπανάστασης, προνόμιο που κανένας επαναστάσης δεν της το αμφισβήτησε ποτέ.

Όποιος τώρα στην Ιταλία δεν χρησιμοποιεί όλη την εξυπνάδα που διαθέτει για να καταλαβαίνει γρήγορα ποια αλήθεια βρίσκεται από κάθε ψέμα του κράτους, όποιος δεν το κάνει αυτό είναι σύμμαχος των εχθρών του προλεταριάτου. Και όποιος επιμένει να θέλει να πολεμήσει την αλλοτρίωση με αλλοτριωμένο τρόπο, με το μιλιταντισμό και την ιδεολογία, θα αντιληφθεί γρήγορα πως έχει παραιτηθεί από κάθε πραγματικό αγώνα. Την κοινωνική επανάσταση δε θα την κάνουν βέβαια οι μιλιτάντηδες ούτε και θα την εμποδίσουν οι μυστικές υπηρεσίες και οι σταλινική αστυνομία!

Για τους φίλους μας τους ΚΚΕέδες ένα μικρό απόσπασμα - σαν μέρος του εγκλήματος κατά των εκμεταλλευομένων που εδώ και αιώνες συμβαίνει και του οποίου είναι αναπόσπαστο κομμάτι:

Κι αν ακόμη ήταν όλοι τους Λένιν, όπως νομίζουν, μένει να θυμίσουμε πως οι μπολσεβίκοι διαβρώθηκαν πολύ και πολλές φορές: ο εργάτης και πράχτορας της Οχράνα, Ρομάν Μαλινόφσκι, που ήταν μέλος της ΚΕ των μπολσεβίκων, είχε κερδίσει την πιο τυφλή εμπιστοσύνη του Λένιν, και είχε στείλει στη Σιβηρία εκατοντάδες αγωνιστές και ηγετικά στελέχη - και μια φορά που ο Μπουχάριν εξέφρασε μιαν υποψία, Ο λένιν απάντησε πως αυτό "ήταν ανάξιο για ένα συνειδητό αγωνιστή: αν συνεχίσεις θα καταγγελθείς εσύ σαν προδότης, σύμφωνα με αυτά που λέει η γυναίκα του Λένιν, Ναντιέζντα Κρούπσκαγια. Αλλά η περίπτωση του Μαλινόφσκι δεν είναι μεμωνομένη: ανοίγοντας το 1917 τα μυστικά αρχεία της Οχράνα, ο Λένιν αποσβολώθηκε με το δίκιο του, βλέπωντας πως από τους 55 επαγγελματίες προβοκάτορες που ήταν επίσημα εν ενεργεία και πληρώνονταν τακτικά, οι 17 δούλευαν στους Σοσιαλεπαναστάτες, αλλά 20 ολόκληροι μοιράζονταν τον έλεγχο των μπολσεβίκων και των μενσεβίκων και όχι βέβαια στα ανάμεσα στα μέλη της βάσης! Και ο Λένιν είχε την πικρή έκπληξη να διαπιστώσει πως οι προβοκάτορες ήταν πάντα εκείνοι οι "σύντροφοι" που ο ίδιος, τόσο επιφυλαχτικός και έμπειρος σε ζητήματα παρανομίας, εχτιμούσε και εμπιστευόταβ περισσότερο, για τις υπηρεσίες που είχαν προσφέρει και για την τόλμη που είχαν δείξει σε πολλές περιπτώσεις.

Η διάβρωση είναι πραχτικά αδύνατη ή ξεσκεπάζεται αμέσως σε εκείνες τις επαναστατικές ομάδες που κάνους χωρίς απλά μέλη και ηγέτες, αλλά βασίζονται στο ποιοτικό: "ο μοναδικός περιορισμός για τη συμμετοχή στην καθολική δημοκρατία της επαναστατικής οργάνωσης είναι η αναγνώριση και ο ουσιαστικός ενστερνισμός, από όλα τα μέλη της, της συνοχής της κριτικής της, συνοχής που πρέπει να αποδείχνεται τόσο στην καθαυτό κριτική θεωρία όσο και στην σχέση ρετούτης με την πραχτική δραστηριότητα." (Ντεμπόρ)

ΜΠΑΤΣΟΙ ΓΟΥΡΟΥΝΙΑ ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ

Θυμάμαι όταν είχα πάει στο Βερολίνο, μου έκαναν εντύπωση τα μνημεία, κυρίως αυτά του πρώην δυτικού Βερολίνου, όπου σε διάφορα άσχετα σημεία μέσα στην πόλη έβλεπες παντού σχεδόν αναμνηστικές πλάκες να μνημονεύουν και 'γω δεν ξέρω ποιοςν Είχα φάει ένα τέτοιο κόλλημα που δεν άφησα πλακέτα για πλακέτα που να μην προσπαθήσω με τα λίγα γερμανικά που ξέρω να τη μεταφράσω (ανάμεσα σε όλα τα άλλα έφαγα και μπόλικη ώρα σε διάφορες απλά ενημερωτικές πινακίδες, αλλά φυσικά είναι σκληρό το τίμημα της γνώσης).

Ένα όμως μνημείο μου έκανε τεράστια εντύπωση. Ήταν αυτό που βλέπεις στην Potzdamer Platz, αμέσως μόλις βγαίνεις από το σταθμό. Ένα μνημείο, όπου ήταν αφιερωμένο στον Καρλ Λημπνεχτ, που την Πρωτομαγιά του 1916, μίλησε στην πρώτη ανοιχτή συγκέντρωση διαμαρτυρίας στον Α' Παγκόσμιο πόλεμο. Το μνημείο, δεν έχει καμία προτομή ή άγαλμα πάνω και είναι μόνο το βάθρο. Από ότι διάβασα είχαν διάφορες διαφωνίες από πολύπαλιά, για το αν θα βάλουν ή όχι το μνημείο, το οποίο έμεινε ημιτελές. Τελικά το βάλανε.

Ως γνωστόν, η Potzdamer Platz ήταν το κέντρο του Βερολίνου, όπου μετά το '45, οι διοικητικές ζώνες την χώριζαν στη μέση. Μετά χτίστηκε και το τείχος και δεν έμεινε κωλομπυθρόξυλο στη γύρω περιοχή. Για να έρθει μετά η επανένωση και να αναδείξει την περιοχή ως ένα από τα πιο επικερδή φιλέτα της πόλης.

Το μνημείο για το οποίο μιλάω είναι αυτό εδώ:


Και πάνω γράφει αυτά εδώ:


Σαν καλοί διαλεχτικοί υλισταί, μαρξισταί και άλλα αντικειμενίστικα που είμαστε, θα πρέπει να παραδεχτώ ότι αυτό που με ενόχλησε τα μάλα, δεν είναι το μνημείο αυτό καθαυτό (αν και έχω πολλούς λόγους να μισώ τα μνημεία). Αυτό που με ενόχλησε ήταν το περιβάλλον. Όλα αυτά κτήρια μοντέρνας αρχιτεκτονικής που περιβάλλουν την πλατεία. Εκείνο το απόγευμα ήταν το πιο εφιαλτικό μου στην πόλη...

Γιατί τα λέω όλα αυτά;

Πέτυχα κάπου αυτό εδώ. Και ένιωσα ότι είναι πολύ λίγες οι φορές που η αλήθεια έχει ωραία γράμματα.

Αλλά όχι εμείς, αγαπητοί αναγνώστες!!! Εμείς δεν είμαστε του συρμού, εμείς είμαστε οι μηχανοδηγοί της ιστορίας. Γιατί μπορεί οι εντολές για το που θα πάει το τραίνο να έρχονται από τα κεντρικά γραφεία, αλλά το τραίνο το κουμαντάρουμε εμείς. Και άμα θέλει πάει και άμα δε θέλει δεν πάει. Θέλει ή δε θέλει, είναι το ερώτημα, πολυχρονομένοι μου αναγνώστες!

Το μέλλον του επαναστατικού μαρξισμού δε βρίσκεται στις οικονομικές μελέτες του Μαρξ, αυτά και ο τελευταίος φοιτητής όλο και κάτι θα έχει ακούσει! Το μέλλον του επαναστατικού μαρξισμού, αγαπητοί μου, δε βρίσκεται στον επιστήμονα, στον οικονομολόγο και τον πολιτικό.

Το μέλλον του επαναστατικού μαρξισμού βρίσκεται στο πάθος!

Για αυτό και εμείς, ανατρέχουμε στα πραγματικά πρώτα γραπτά του Μαρξ. Αλλά όταν λέμε τα πρώτα εννοούμε τα πρώτα.

(Πως διάολο καταφέρνω να έχω μονίμως αυτό το στυλάκι ειρωνίας, αυτοσαρκασμού και αυτοαναίρεσης, μα την Παναγία, ούτε εγώ ξέρω. Και όχι τίποτα άλλο, δεν μπορείτε να καταλάβετε πότε μιλάω σοβαρά και πότε όχι -ρε μάγκα, ξέρεις πότε γράφεις σοβαρά και πότε όχι για να ξέρουμε και μεις πως να σε διαβάσουμε... Δίκιο έχετε, αλλά που να το βρείτε.)

Τέλος πάντων ορίστε τα ερωτικά ποιήματα του Καρλ Μαρξ. Στην αρχή έχω σκανάρει και τον πρόλογο του Αρανίτση, που είναι πολύ καλός. Γενικώς έκανα μία επιλογή, να πάρετε μία γεύση, δεξί κλικ να δείτε την εικόνα. Σύντομα θα έχω και μερικά ποιηματάκια του Μάο. Όχι από Λένιν έχω κάτι πίνακες μόνο (Ο Λένιν στη Ζυρίχη κλπ.)

Έμαθα από την Πρωτοβουλία Αυτόνομων Κέρκυρας (ποιος τη χάρη σας είσαστε η πύλη ενημέρωσης μου για το νησί!) για το ζήτημα που έχει προκύψει τώρα τελευταία σε σχέση με το μηνμείο της μεραρχίας Acqui. Την πολύ καλή προκύρηξη της ΠΑΚ μπορείτε να τη δείτε εδώ (αν και μάλλον λείπει το δια ταύτα και ένας πιο ριζοσπαστικός αντιεθνικιστικός λόγος). Έψαξα λίγο στο διαδίκτυο να δω τι έχει παίξει και έντρομος διάβασα ανάμεσα στα άλλα την επιστολή της Άντζελας Γκερέκου (ναι! ξέρει να γράφει!) σε σχέση με το ζήτημα (δείτε εδώ). Το αποκορύφωμα αυτής της επιστολής είναι στο τέλος όπου η μεγάλη πολιτική γυναίκα του Ιονίου Πελάγους προδιαγράφει μία καινούρια έννοια πολιτικό ιδανικό: τον Κερκυραισμό!!! Ποιος σοσιαλισμός, ποιος φιλελευθερισμός, ποιος κομμουνισμός! Εδώ: "Θέλω να εμπιστευτώ την Εθνική ευαισθησία και τον αγνό Κερκυραισμό τους, ως ασυγκρίτως πιο ισχυρό από την υποστήριξη μιας λανθασμένης απόφασης, και για αυτό είμαι αισιόδοξη πως τόσο ο Δήμαρχος όσο και το Δημοτικό Συμβούλιο, θα πράξουν το καθήκον τους."

Προσπάθησα να ψάξω να βρω τι λένε οι ιταλοί για το θέμα αλλά στα αγγλικά δεν βρήκα κάτι και ιταλικά δεν ξέρω (αν μπορεί να βοηθήσει κανείς θα το εκτιμούσα).

Δεν μπορούσα μετά από όλα αυτά να μη θυμηθώ μία οικογενειακή ιστορία από εκείνη την περίοδο. Όπου ο προπάππους μου, μετά την συνθηκολόγηση των Ιταλών έκρυβε για κάνα δύο χρόνια έναν ιταλό λιποτάκτη. (Τι έπαιξε στα επτάνησα κατά την ιταλική κατοχή μπορείτε να το μαθετε εύκολα αλλά δείτε και αυτή την σύντομη ιστορία από το indymedia). Ο οποίος μάλιστα γούσταρε τη γιαγιά μου (τότε νεαρή γειτόνισσα) αλλά αυτή δεν τον ήθελε γιατί ήξερε ότι οι Ιταλοί τρώνε άλογα, και έτσι αυτή παντρεύτηκε το ρεμάλι το παπού μου. Αυτό ήταν το ηθικό δίδαγμα της γιαγιάς μου: μη βάζεις τις πολιτιστικές διαφορές πάνω από τον έρωτα! Ο ιταλός αυτός κάποια στιγμή φυσικά έφυγε και γύρισε στην Ιταλία, από όπου τρεις φορές το χρόνο έστελνε γράμματα (Χριστούγεννα, Πάσχα και δεκαπενταύγουστο, με ανάμεικτα ελληνοιταλικά). Αυτά τα γράμματα τα είχα δει, και προσπαθούσα να τα διαβάσω, έφηβος ακόμα, τα καλοκαίρια (αυτά τα ατέλειωτα καλοκαίρια) στο χωριό βαλμένα όλα σε ένα συρτάρι ενός μεγάλου κομού. Όταν ρώτησα τη γιαγιά μου τι λέγανε αυτά τα γράμματα δεν ήξερε, γιατί δεν ήξερε γράμματα να τα διαβάσει. Το μεγαλύτερο θείο που ρώτησα μου είχε πει ότι συνεχώς έλεγε πόσο ευχαριστούσε την οικογένεια μας για τη φιλοξενία και τη βοήθεια που του προσφέραμε. Δεν ξέρω αν στο χωριό είχαν κρυφτεί και άλλοι ιταλοί, κανείς μάλλον δεν ξέρει, και αν ξέρει κανείς μάλλον θα το έχει θάψει κάτω από το βαρύ πέπλο της "εθνικής συνείδησης".

Στο χωριό μου πάντως, επ' ευκαιρία υπάρχουν και άλλες περίεργες ιστορίες. Όπως αυτή της συνεργασίας ενός αντάρτη του ΕΛΑΣ και τριών γερμανών στρατιωτιών, οι οποίοι του έδιναν όπλα και πληροφορίες. Αλλά πιάστηκαν όλοι και εκτελέστηκαν έξω από την Κομαντατούρα που ήταν στο σχολείο του χωριού... Περίεργο το τελευταίο χωριό του πλανήτη να έχει τόσες ιστορίες διεθνισμού... (Ειδικά αν σκεφτεί κανείς ότι το χωριό μου είναι φανατικά δεξιό).

Τέλος πάντων, εκεί που θέλω να καταλήξω είναι στο εξής: ποια είναι τα αισθήματα, και ποιες ήταν οι σκέψεις των ιταλών στρατιωτών όταν γύρισαν από την Κέρκυρα στην Ιταλία; Ποιο είναι το σκεπτικό αυτών που έφτιαξαν αυτό το μνημείο; Αν σε κάποιους Ιταλούς στρατιώτες προσφέρθηκε καταφύγιο γιατί αυτοί να μη θέλουν να ευχαριστήσουνε τους Κερκυραίους;

Ξέρω ότι φυσικά δεν έχω κανένα λόγο να νιώθω περήφανος για κάτι που έκαναν έστω και άμεσοι προγόνοι μου, αλλά για κάποιο περίεργο λόγο νιώθω όμορφα.

Και στα αλήθεια θα ήθελα να συναντήσω έναν απόγονο αυτού του ιταλού που φιλοξένησε ο προπάππους μου (ο προπάπους μου που πολέμαγε 10 χρόνια από το '12 ως το '22...). Μπορεί να μην καταλάβουμε τίποτα ο ένας για τον άλλον αλλά ελπίζω να καταλάβουμε την περίεργη ιστορία που μας δένει και η οποία είναι πάνω από σύνορα, πατρίδες και ιδεολογίες.

ΥΓ. Οι μαλάκες οι Κερκυραίοι, λένε για να καταδικάσουν αυτό το μνημείο, ότι αντίθετα από την Κεφαλλονιά οι ιταλοί δεν πολέμησαν μαζί με τον ΕΛΑΣ τους γερμανούς. Κάποιος να πει σε αυτούς τους ηλίθιους, ότι την απόφαση αυτή την πήρε ο ιταλός διοικητής του κάθε νησιού, και όχι μετά μετά από συνέλευση των στρατιωτών...

ΥΥΓ. Ακούστε τον Κεμάλ τον Τουρκοκρητικό για άλλη μία φορά... 'Ετσι επειδή η πραγματική ιστορία αυτού του τόπου (όπως και όλων των τόπων), δεν έχει γραφτεί ακόμα.

Μιας και είμαι κάπου που έχω πρόσβαση σε τηλεόραση, έκατσα χτες το βράδυ να χαζέψω λίγο πριν κοιμηθώ... Εκεί ανάμεσα σε διάφορα καταπληκτικά προιόντα που κανείς δεν ξέρει (ά ρε άτιμε καπιταλισμέ τρως τα καλύτερα μυαλά...), πετυχαίνω ένα ντοκυμανταίρ λίγο πριν το τέλος. Ήταν η δίκη 6 μελών της ΚΚΚ της Βόρειας Καρολίνας για τη δολοφονία 5 μελών του Κομμουνιστικού Κόμματος των Εργατων των ΕΠΑ σε μία δημόσια διαμαρτυρία των τελευταίων κατά της ΚΚΚ. Αυτό που μου έκανε μεγαλύτερη εντύπωση είναι ότι υπήρχε αποδεικτικό υλικό μιας βιντεοσκόπησης που έδειχνε τα μέλη της ΚΚΚ να πυροβολούν και να σκοτώνουν. Και αυτό που μου έκανε ακόμα μεγαλύτερη εντύπωση είναι ότι όλοι οι κατηγορούμενοι παρόλο που δείχνονται στο βίντεο αθωώθηκαν.

Τελικά η αμερικάνικη ιστορία έχει πολύ μα πάρα πολύ αίμα.

Τέλος πάντων δείτε εδώ το βίντεο (δεν το βάζω για ευνόητους λόγους μιας και δείχνει δολοφονίες) και διαβάστε εδώ στη Wikipedia.

Αναρωτιόσασταν τι θα διαβάζατε σήμερα;

Έχουμε φάει τόσο Μάη του '68 στη μάπα, που είχα βάλει στοίχημα με τον εαυτό μου να μη γράψω ούτε λέξη. Το έχασα και έβαλά το 20ευρω από την δεξιά τσέπη στην αριστερή. Η αφορμή ήταν ένας συνδυασμός δύο πραγμάτων. Από τη μια ένα ποστ του Φούφουτου, και από την άλλη η ανακοίνωση μίας εκδήλωσης που έπεσε στα χέρια μου. Ορίστε και το σχετικό τρυκάκι:


Με την Αυτονομία η Βαρβαρότητα δεν έχω καμία σχέση. (Και ούτε θέλω). Τη δουλειά τους αυτοί τη δουλειά μου και εγώ. Αυτό όμως το Όμιλος Φίλων του Κορνήλιου Καστοριάδη μου κατσε ένα πράγμα περίεργο κάπως...

Αν ήταν ο Σύλλογος Φίλων Στέλιου Καζαντζίδη πιθανά να είχε περισσότερο ενδιαφέρον. Άλλωστε ο Στελάρας δεν συγκρίνεται.

Πραγματικά, όμως μου φαίνεται λίγο άθλια αυτή σαν κίνηση. Όπως και όλες σχεδόν οι επτειακές εκδηλώσεις. 40 χρόνια από τότε, 60 από τότε, 90 χρόνια ΚΚΕ, 90 χρόνια ΓΣΕΕ, και 478 καπιταλισμός. Και μου φαίνεται άθλια πρώτον επειδή έχει από τη μια το πιο ξεφτιλισμένο σύνθημα του Μάη του '68, και δεύτερον επειδή έχει αυτό τον Όμιλο Φίλων... ααα και τρίτον επειδή παίζει με μια επικαιρότητα εντελώς άθλια... Δε θύμισε το προλεταριάτο στον καπιταλισμό το Μάη, αλλά ο Λαμπράκης στους αναγνώστες του... Αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα.

Τέλος πάντων δε θέλω να ευχηθώ καλή επιτυχία σε μία εκδήλωση που θα μαζευτούν οπαδοί, να δοξάσουν το Μεγάλο Φαλακρό Φιλόσοφο. Αν χρειάζεται κάτι ο Καστοριάδης, δεν είναι φίλους, τέτοιους είχε πολλούς στη ζωή του. Αυτό που χρειάζεται είναι μερικούς αμείλικτους εχθρούς.

Και επιτέλους αν την άνοιξη του '68 δεν υπάρχαν 10.000.000 εργάτες απεργοί ο Μάης δε θα ήταν αυτό που ήταν. Είτε μας αρέσει είτε δε μας αρέσει αυτό τσούζει...

Καλά σαράντα λοιπόν που λένε και οι σύντροφοι από την Κέρκυρα.

ΥΓ.
Δεν μπορώ και εγώ να μην καταθέσω την μικρή μου συνεισφορά στις σύντομες αναφορές που έχω δει σε αρκετά ιστολόγια. Ορίστε ένας στίχος από ενα τραγούδι εκείνων των ημερών.


(Δυστυχώς ακόμα μόνο αυτοκίνητα καίμε...)

Update (13.05): Για να μην κακολογώ και για να είμαι και δίκαιος υπάρχουν και πιο τραγικές περιπτώσεις επετειακών εκδηλώσεων: Πολύ χειρότεροι από τους απο πάνω είναι οι ΣΕΚίτες, όπου μετά το Μαρξισμός 2008, έχουμε το "Ο Μάης του '68 στην Αθήνα" (σα να λέμε το τσίρκο Medrano τώρα και στην πόλη σας). Το δε αποκορύφωμα όλων ήταν αυτό που διάβασα χτες: Εκδήλωση του Καραμπελιά "Ο Μάης του '68 και οι Έλληνες". Άντε να βγάλει και κάνα βιβλίο ο Λιακόπουλος για το Μάη του '68 να ησυχάσουμε. Τελικά ο καθένας το μακρύ του και το κοντό του... Υπομονή 17 και σήμερα...

Ας δούμε λίγο μία ιστορία που όσο την ανακαλύπτω τόσο περισσότερο ενδιαφέρουσα μου φαίνεται. Τον τελευταίο καιρό έπεσα πάνω σε ένα δίσκο του Pete Seeger. Κάπου ανάμεσα από τα ενδιαφέροντα τραγούδια στέκομαι λίγο στο τραγούδι του τίτλου. Κάνω ένα ψάξιμο και διαπιστώνω ποιος ήταν ο Casey Jones. Μπορείτε εδώ να διαβάσετε την ιστορία του. Η οποία εν συντομία είναι η εξής: ο τύπος ήταν μηχανοδηγός στις αρχές του αιώνα με ας πούμε ενδιαφέρον για τη δουλειά του. Σε κάποια φάση σκοτώνεται σε ένα ατύχημα κάτω από μάλλον αδιευκρίνιστες συνθήκες. Επειδή όμως ο τύπος ήταν λαική φιγούρα έγινε θέμα η όλη ιστορία. Ο βοηθός του, ένας νέγρος ο Wallace Saunders, μετά το δυστύχημα μιας και είχε ταλέντο να γράφει τραγούδια για διάφορους γνωστούς και φίλους άρχισε να σκαρώνει στιχάκια πάνω στην όλη ιστορία. Σε κάποια φάση τον ακούνε κάποιοι περιφερόμενοι καλλιτέχνες πέρνουν τα στιχάκια και έτσι φτιάχνεται το Casey Jones. Ορίστε οι στίχοι και ο Johnny Cash που τραγουδάει την μπαλάντα...



Οι στίχοι δεν αντιστοιχούν ακριβώς στο από πάνω τραγούδι κάτι που γενικώς ισχύει στη λαική μουσική. Τέλος πάντων. Ορίστε. (Δεν τους μεταφράζω φαντάζομαι μπορείτε να καταλάβετε αυτά τα αγγλικά.)

Come all you rounders if you want to hear
A story 'bout a brave engineer,
Casey Jones was the rounder's name
"Twas on the Illinois Central that he won his fame.

Casey Jones, he loved a locomotive.
Casey Jones, a mighty man was he.
Casey Jones run his final locomotive
With the Cannonball Special on the old I.C.

Casey pulled into memphis on Number Four,
The engine foreman met him at the roundhouse door;
Said, "Joe Lewis won't be able to make his run
So you'll have to double out on Number One."

If I can have Sim Webb, my fireman, my engine 382,
Although I'm tired and weary, I'll take her through.
Put on my whistle that come in today
Cause I mean to keep her wailing as we ride and pray.

Casey Jones, mounted the cabin,
Casey Jones, with the orders in his hand.
Casey Jones, he mounted the cabin,
Started on his farewell Journey to the promised land.

They pulled out of Memphis nearly two hours late,
Soon they were speeding at a terrible rate.
And the people knew by the whistle's moan.
That the man at the throttle was Casey Jones.

Need more coal there, fireman Sim,
Open that door and heave it in.
Give that shovel all you got
And we'll reach Canton on the dot

On April 30, 1900, that rainy morn,
Down in Mississippi near the town of Vaughan,
Sped the Cannonball Special only two minutes late
Traveling 70 miles an hour when they saw a freight.

The caboose number 83 was on the main line,
Casey's last words were "Jump, Sim, while you have the time.
"At 3:52 that morning came the fareful end,
Casey took his farewell trip to the promised land.

Casey Jones, he died at the throttle,
With the whistle in his hand.
Casey Jones, he died at the throttlle,
But we'll all see Casey in the promised land.

His wife and three children were left to mourn
The tragic death of Casey on that April morn.
May God through His goodness keep them by His grace
Till they all meet together in that heavenly place.

Casey's body lies buried in Jackson, Tennessee
Close beside the tracks of the old I.C.
May his spirit live forever throughout the land
As the greatest of all heroes of a railroad man.

Casey Jones, he died at the throttle,
Casey Jones, with the whistle in his hand.
Casey Jones, he died at the throttle,
But we'll all see Casey in the promised land.

Λίγο το παραπάνω τραγούδι, λίγο και η ιστορία ενός μάλλον παραπάνω ενθουσιώδη εργάτη, λίγο και το σπρώξιμο από τη Southern Pasific (την εταιρεία που δούλευε ο Jones) και ο τύπος γίνεται λαικός ήρωας, από τους πλέον γνωστούς και αναγνωρίσιμους.

To 1911 ξεκινάει μία απεργία στη μητρική εταιρεία της Southern Pasific (35.000 απεργοί), και ο Joe Hill παίρνει στα χέρια του αυτό το τραγούδι για να το σατυρίσει. Ο Casey Jones, καλός εργάτης που "σκοτώνεται" κυριολεκτικά και μεταφορικά για την εταιρεία γίνεται στο στόμα του Joe Hill, Casey Jones o Απεργοσπάστης.

Ορίστε οι στίχοι:

The Workers on the S. P. line to strike sent out a call;
But Casey Jones, the engineer, he wouldn't strike at all;
His boiler it was leaking, and its drivers on the bum,
And his engine and its bearings, they were all out of plumb.

Casey Jones kept his junk pile running;
Casey Jones was working double time;
Casey Jones got a wooden medal,
For being good and faithful on the S. P. line.

The workers said to Casey: "Won't you help us win this strike?"
But Casey said: "Let me alone, you'd better take a hike."
Then some one put a bunch of railroad ties across the track,
And Casey hit the river bottom with an awful crack.

Casey Jones hit the river bottom;
Casey Jones broke his blessed spine;
Casey Jones was an Angelino,
He took a trip to heaven on the S. P. line.

When Casey Jones got up to heaven, to the Pearly Gate,
He said: "I'm Casey Jones, the guy that pulled the S. P. freight."
"You're just the man," said Peter, "our musicians went on strike;
You can get a job a'scabbing any time you like."

They got together, and they said it wasn't fair,
For Casey Jones to go around a'scabbing everywhere.
The Angels' Union No. 23, they sure were there,
And they promptly fired Casey down the Golden Stairs.

Casey Jones went to Hell a'flying;
"Casey Jones," the Devil said, "Oh fine:
Casey Jones, get busy shovelling sulphur.
That's what you get for scabbing on the S. P. Line."

Ορίστε και το τραγούδι από τον Pete Seeger: (Ok, το βίντεο είναι λίγο άσχετο με το πνεύμα του τραγουδιού θα έλεγα, αλλά τέλος πάντων δε βρήκα άλλο.)



Και με όλα αυτά κανονικά θα πρέπει ναπεράσω στον Pete Seeger. Αλλά αυτό θα το αφήσω για την επόμενη ανάρτηση.

Ας μείνω όμως λίγο σε αυτό το μακρινάρι που έγραψα να πω δύο λόγια μιας και πιθανά οι περισσότεροι φαντάζομαι θα αναρωτιέστε, ε και;

Θα σταθώ κατά βάσην στο γύρισμα, τη σάτυρα που κάνει o Hill στο τραγούδι. Πέραν από τη δεδομένη για μένα δύναμη, οξύνοια και ευστοχία που έχουν σα στίχοι, αυτό που βρίσκω τρομερό είναι η κίνηση του Hill να γράψει τέτοιους στίχους πάνω σε ένα τόσο διαδεμένο τραγούδι. Ξαφνικά ένα τραγουδάκι που τραγούδαγαν στα πανυγήρια και στα γλέντια γίνεται ένα τραγούδι προπαγάνδας, ένα τραγούδι με δεκαπέντε νοήματα να το διατρέχουν, όπου κάθε στίχος έχει ιδιαίτερη δύναμη από μόνος του. Η τακτική γενικώς πάντως του να παίρνεις μία μελωδία και πάνω να λες τα δικά σου είναι ιδιαίτερα διαδεδομένη. Αλλά εδώ νομίζω ότι μιλάμε για κάτι ιδιαίτερα εύστοχο. Στη πρώτη στροφή οι εργάτες καλούν σε απεργία αλλά ο Casey Jones δεν απεργεί, αλλά συνεχίζει να δουλέυει τα ξεχαρβαλωμένα τραίνα, να δουλεύει διπλοβάρδιες και να είναι πιστός στην εταιρεία. Είναι προφανές ότι δεν απευθύνεται στον έναν και γνωστό Casey Jones, αλλά στους πολλούς Casey Jones, στους πειθήνιους, υπάκουους και εργατικούς υπαλλήλους της εταιρείας. Μετά κάποιος (από την περιφρούρηση της απεργίας φαντάζομαι) πειράζει τη διασταύρωση του γραμμής και ο απεργοσπάστης καταλήγει στον πάτο του ποταμιού. Στη συνέχεια ανεβαίνει στον παράδεισο, όπου οι άγγελοι απεργούν και ο Jones δέχεται πάλι να κάνει τον απεργοσπάστη, μετά το σωματείο των αγγέλων τα παίρνει με την πάρτη του και τον στέλνει στην κόλαση να φτυαρίζει θειάφι. (Ο στίχος "The Angels' Union No. 23" είναι πανέμορφος, γιατί με νούμερο βαφτίζονταν οι τοπικές οργανώσεις της IWW, και λέει ευθέως ότι οι άγγελοι ήταν οργανωμένοι με τον τρόπο της IWW...).

Τέλος πάντων για να καταλήγω, η δύναμη αυτού του τραγουδιού δεν είναι ότι σατυρίζει ή κοροιδεύει ένα δουλευταρά και το μύθο του. Είναι ότι ξεδιπλώνει ένα καινούριο νόημα. Δεν στέκεται απλά αρνητικά απέναντι σε αυτό που υπάρχει αλλά έρχεται να εκφράσει πέρα από την άρνηση και μία κατάφαση. Την κατάφαση του αγώνα και της ταξικής σύγκρουσης, και εν τέλει (σαν μία μικρή ψηφίδα της) της επανάστασης.

Το μόνο που με στενοχωρεί είναι ότι δεν έχουμε σήμερα τέτοια τραγούδια. Τι να τραγουδήσεις; Πάμε στη Χαβάη; Έλεος δηλ.

Παράρτημα Α.

Εκεί που έψαχνα όλες αυτές της πληροφορίες έπεσα πάνω στους Grateful Dead, οι οποίοι έχουν κάνει μία πολύ ελεύθερη διασκευή στο ίδιο τραγούδι. (Ντάξει μάλλον έχουν εμπνευστεί από την όλη ιστορία.) Το τραγούδι ξεκινά με το στίχο: Drivin' that train, high on cocaine, Casey Jones you better watch your speed.
Είναι πολύ αργά για να κάτσω να αναλύσω τρεις πιθανές διαστάσεις του ζητήματος: α) ο υπάκουος εργάτης β) ο απεργοσπάστης γ) ο κοκάκιας μηχανοδηγός, την ιστορική τους πορεία και τους ταξικούς κάθε φορά συσχετισμούς. Τέλος πάντων ορίστε και οι Grateful Dead.

Έλα ντε να ένα πολύ καλό ερώτημα. Τον πόλεμο τον κάνουν οι εργάτες, ή τα αφεντικά; Τον κάνουν μαζί απο κοινού κατόπιν συμφωνίας ή συμμετέχουνε κατά ένα μικρό ή μεγάλο ποσοστό ανάλογα με τη δυναμική του το κάθε μέρος. Ας πούμε 60-40. Όπως στη βάρδια ενός ταξιτζή που δεν είναι δικό του το αμάξι; Και οι μικροαστοί; Αυτοί πόσο συμμετέχουνε;

Τι στο καλό γίνεται σε έναν πόλεμο; Ποιος τον κάνει; Γιατί τον κάνει;

Υπάρχει όπως είναι αναμενόμενο η επιφανειακή διάσταση των πραγμάτων. Το τάδε κράτος εναντίον του δείνα κράτους. Η τάδε συμμαχία εναντίον της δείνα συμμαχίας; Αλλά τι στο καλό γυρεύανε οι Αυστραλοί στην ανατολική Θράκη στον Α' Π.Π., οι Νεοζηλανδοί στην Κρήτη, οι Γερμανοί στην Κίνα το 1900, και οι Ιταλοί στην Αιθιοπία; Αν ας πούμε τους πολέμους τους κάνουν οι εργάτες, υπήρχε καμία περίπτωση να κάναν εκδρομή με τα ντουφέκια τους οι Ιταλοί εργάτες στην Αιθιοπία; Λέτε να βάλανε ρεφενέ όλοι μαζί οι Αυστραλοί εργάτες να νοίκιασαν σκάφη και να πήγαν να πολεμήσουν τους Οθωμανούς στην Καλλίπολη; Είναι λίγο προβληματικές αυτές οι σκέψεις. Μα θα πει κάποιος γιατί πήγανε; Πέραν της συναίνεσης (είτε μας αρέσει είτε όχι για να λειτουργήσει μία εξουσία θα πρέπει να βασιστεί σε ένα συνδυασμό συναίνεσης και βίας: σου δίνω αυτό αλλά σου παίρνω του άλλο), και πέραν της προπαγάνδας, υπάρχει και η βία: επιστράτευση. Θα ήταν αστείο, τραγικά αστείο, να ισχυριστεί κανείς ότι στους πολέμους οι εργάτες συμμετέχουν σχεδόν αυτοβούλως τη στιγμή την οποία υπάρχει υποχρεωτική επιστράτευση, με ποινές που μπορούν να ξεκινούν από τη φυλάκιση και να καταλήγουν στην εκτέλεση.

Αν δούμε τον πόλεμο σαν ιστορικό φαινόμενο, σαν μία ιστορική κίνηση δηλ. από την οπτική εκείνη δηλ. που ζητάει να μάθει γιατί γίνεται ένας πόλεμος, πέραν του ότι εκ των πραγμάτων θα πρέπει να γενικέυσει σχεδόν αναγκαστικά προκειμένου να συμπεριλάβει ένα πλήθος συχνά ετερογενές, μπορεί κανείς να ισχυριστεί ότι από τη στιγμή κατά την οποία οι εργάτες πάνε στο μέτωπο, από τη στιγμή κατά την οποία δίνουν τα σώματα τους στη μηχανή άρα συμμετέχουν και συντελούν στο να γίνει ένας πόλεμος. Πέραν του ότι αυτό δεν εξηγεί εκείνο τον έρμο τον τρόπο (που αυτό είναι το ζητούμενο μας) και πέραν του ότι εξετάζει μία στιγμή ενός φαινομένου (ούτε με την πιο κοινή λογικό αυτό), αυτό το επιχείρημα θα ήταν σαν να αναζητά κανείς το πόσο συμμετέχει ένα φτυάρι στο σκάψιμο ενός λάκκου.

Μα θα αναφωνήσει κάποιος, δεν είναι ανθρώπινα υποκείμενα οι στρατιώτες; Δεν έχουνε βούληση; Φυσικά οι στρατιώτες είναι άνθρωποι με βούληση. Αλλά η βούληση δεν είναι κάτι το οποίο πάντα μπορεί ασκηθεί έτσι; (Φαντάζομαι όλοι μας έχουμε βρεθεί σε καταστάσεις κατά τις οποίες η βούληση ελάχιστη σημασία και δύναμη έχει). Και επιπλέον όποιος έχει πάει φαντάρος ξέρει και γνωρίζει πολύ καλά πόσο πολύ ενδιαφέρεται η στρατιωτική μηχανή για τη βούληση του φαντάρου, όχι μόνο στη διεξαγωγή του πολέμου αλλά και στο καθάρισμα της χέστρας.

Επομένως κατά πόσο κάνουν οι φαντάροι τους πολέμους; Ή για να το θέσω αλλιώς κατά πόσο υπάρχει ιστορικά συμμετοχή των φαντάρων σε έναν πόλεμο; Κατά πόσο συμμετέχει αυτοβούλως ο φαντάρος σε έναν πόλεμο; Όταν η άρνηση επιστράτευσης συνοδεύεται από φυλακή και εκτέλεση, και όταν η άρνηση εκτέλεσης εντολής και η λιποταξία συνοδεύονται από φυλάκιση και θάνατο, ε μάλλον δε θέλει και πολύ εξυπνάδα ή διαυγαστική ικανότητα να βγάλει κανείς το συμπέρασμα του.

Να ξέρουμε γενικώς ότι οι εργάτες μέσα στον καπιταλισμό, και γενικότερα μέσα σε ένα καθεστώς μισθωτής εργασίας, είναι κατά βάσην αντικείμενα. Πρέπει να είναι κατά βάσην αντικείμενα. Η υποκειμενικότητες μέσα σε αυτές τις συνθήκες έχουνε σαφή και συγκεκριμένα όρια και κατευθύνσεις. Το να συμμετέχεις εθελοντικά σε μία αποστολή αυτοκτονίας στο μέτωπο είναι ας πούμε μία αποδεκτή υποκειμενική δύναμη που καλλιεργείται και επιβραβεύεται. Το να την κάνεις όμως από το μέτωπο και να πάς σπίτι σου είναι μία άλλη μορφή υποκειμενικότητας η οποία δεν επιβραβεύεται καθόλου. Το να θες να δουλεψεις 6 ώρες τζάμπα για το καλό της επιχείρησης και το να σαμποτάρεις την παραγωγή είναι περίπου το ίδιο σε επίπεδο υποκειμενικότητας μιας και από τη στιγμή που σε εξαναγκάζει κανείς κατά κάποιο τρόπο το κάνεις ελεύθερα.

Και ο Χίτλερ; Ο Στάλιν; Ο Μάο; Όλοι αυτοί θα έκαναν ότι έκαναν αν δεν είχαν την συναίνεση του κόσμου; Όχι βέβαια. Θα συμφωνήσω απολύτως. Όσο έκαναν οι εργάτες την Παρισινή Κομμούνα, το 1917-18-19, το 1936 και το 1968 άλλο τόσο έκαναν και το 1914, και το 1931, και το 1940. Αν και μάλλον αυτό παραβλέπει (με έναν περίεργο τρόπο την διαδικασία- μιας και όλα στην ιστορία είναι διαδικασίες...) το πως ήρθε το '31 ή το '40. Οι εργάτες είναι υπεύθυνοι επειδή μάλλον δεν έκαναν τίποτε για να μην έρθει το '31 ή το '40.

Για να το πω πιο απλά οι επαναστάσεις, οι εξεγέρσεις, οι αγώνες, οι αντιστάσεις οφείλονται στο προλεταριάτο που προσπαθεί να συνειδητοποιήσει τον εαυτό του. Οι πόλεμοι, οι απολυταρχισμοί και όλα αυτά οφείλονται σε μία εργατική τάξη που δεν μπορεί να αντιληφθεί τον εαυτό της σαν κάτι άλλο πέρα από αυτό που είναι: ένα πλήθος ανθρώπων που εργάζονται. Η εργατική τάξη είναι υπεύθυνη για τον Χίτλερ όχι επειδή τον στήριξε, αλλά επειδή δεν τον έστειλε στο διάολο. Είναι λεπτή η διαφορά αλλά είναι διαφορά.

(Θα το αφήσω έτσι το επιχείρημα, χωρίς να εξετάζω τις πολύ πιο περίπλοκες διαδικασίες που φέρνουν ένα Χίτλερ ένα Στάλιν ή ένα Καραμανλή στην εξουσία...).

Με απλά λόγια οι εργάτες μπορούν να κάνουν (ή να μην κάνουν) και το '17 και το '31.

Και για μένα το ζήτημα δεν είναι ότι πρέπει να είναι κανείς γενικώς και αορίστως με ότι μπορούν να κάνουν οι εργάτες, αλλά ότι πρέπει να είναι κανείς με συγκεκριμένα πράγματα που κάνουν ή έχουν κάνει ή μπορούν να κάνουν οι εργάτες.



Παράρτημα Α': Περιπτώσεις εξεγέρσεων και ανταρσιών εν μέσω πολεμικών συγκρούσεων.

Ανταρσίες κατά τον Α' Π. Π.

Ανταρσίες και αντιστάσεις στο Βασιλικό Ναυτικό της Βρετανίας (1918-1930)

Αντιστάσεις στρατιωτών στον πόλεμο του Βιετνάμ

Μαζική ανταρσία Ιρακινών στον πόλεμο του Κόλπου

Ανταρσία σέρβων στη Μπάνια Λούκα

Ισραηλινοί πιλότοι αρνούνται να συμμετάσχουν σε επιχειρήσεις εναντίον παλαιστινιών

Περιπτώσεις ατομικών αντιδράσεων στον αμερικανικό στρατό στο Ιράκ

(Όλα αυτά προέρχονται από μία και μόνο ιστοσελίδα.)

Παράρτημα Β'. Προπαγάνδα (αμερικάνικες αφίσες από τον Β' Π.Π. που αφορούν τους εργάτες δε φτάνει δηλ. που κάποιοι δε θέλανε να πολεμήσουνε μερικοί δε θέλανε ούτε να δουλεψουνε)

1931, Harlan, Kentucky, USA

H Florence εκείνο το βράδυ ήταν αναστατωμένη, αυτό δεν ήταν μία από τις συνηθισμένες συγκρούσεις μεταξύ του σωματείου και των μπράβων μιας και η κατάσταση είχε ξεφύγει κατα πολύ. Οπλισμένες ομάδες και από τις δυο πλευρές αντάλλασαν πυροβολισμούς. Τα μέλη του σωματείου και οι εργάτες είχαν δώσει μία απάντηση εκεί που δεν το περιμένανε οι σερίφηδες και οι μπράβοι. Είχαν απαντήσει όπως έπρεπε. Αιτήματα; Ποια αιτήματα; Δεν είναι πια θέμα αιτημάτων, σχεδόν ποτέ δεν ήταν θέμα αιτημάτων. Στα σκονισμένα βουνά αυτής της καταραμένης γωνιάς και στις σκοτεινές τρύπες κάτω απο αυτά όλη αυτή η υπόθεση ήταν πολύ περισσότερο θέμα αξιοπρέπειας, γιατί το χειρότερο δεν είναι να μην κερδίζεις τα 5 δολάρια αύξηση. Το χειρότερο είναι ότι σου συμπεριφέρονται σα να είσαι κάνα ζώο, ζώο χωρίς γλώσσα και χωρίς συνείδηση. Ένα ζώο που σκάβει και βγάζει μαύρες πέτρες που άμα αρχίζει να φωνάζει δεν το έχουν σε τίποτα να σηκώσουν το όπλο και να το σκοτώσουν. Πρώτα θα μας λογαριάσουν και ύστερα θα πληρώσουν... Η Florence αφού ηρέμησε τα παιδιά, και συμμάζεψε λίγο το σπίτι καθόταν στην κουζίνα, αργά το βράδυ. Εξώ φύσαγε ένας σκονισμένος αέρας. Και ο Sam έλειπε. Στο μυαλό της γύρναγε ένα παλιό εκκλησιαστικό τραγούδι και το σιγομουρμούριζε. Πιάνει ένα μολύβι και το πρώτο χαρτί που βρίσκεται μπροστά της.

Για να σας πω φίλοι μου εργάτες
τα καλά νέα που έχω
το παλιό καλό μας σωματείο
ήρθε εδώ και είναι αποφασισμένο να μείνει.

Η ιστορία έχει επαναληφθεί εδώ και εκεί πολλές φορές. Οι ανθρακωρύχοι του Harlan απαιτούν να ενταχθούν στο Συνδικάτο και τα αφεντικά να υπογράψουν τη συλλογική σύμβαση. Οι συνδικαλιστές έδιναν κάθε μέρα μάχη. Οι εργαζομένοι απεργούσαν. Ολοένα και περισσότεροι γραφόνταν στο σωματείο. Η IWW έτσι χτίστηκε, εργοστάσιο-εργοστάσιο, φάρμα-φάρμα, στοά-στοά. Είναι το δικό μας μέτρημα αυτό για να κατακτήσουμε τον κόσμο. Οι άλλοι; Τα αφεντικά; Ήταν πάντα ένας άλλος κόσμος. Εμείς δεν υπήρχαμε για δαύτους παρα μόνο όσο δουλεύαμε. Και όλως παραδόξως αρχίσαμε να υπάρχουμε περισσότερο όσο πια δεν δουλεύαμε. Εμείς και αυτοί; Δύο διαφορετικοί κόσμοι...

Εσύ σε ποιά πλευρά είσαι;
Εσύ σε ποιά πλευρά είσαι;
Εσύ σε ποιά πλευρά είσαι;
Εσύ σε ποιά πλευρά είσαι;

Ο πατέρας μου ήταν ανθραχωρύχος, τα αδέρφια μου επίσης, ο άντρας μου τι θα ήταν; O Sam λείπει από το πρωί. Τότε τον ειδοποίησαν ότι οι συμμορίες των αφεντικών θα έρθουν να τον ψάξουν. Ο Sam προσπαθεί να οργανώσει το σωματείο. Τον έχουν ξυλοκοπήσει πολλές φορές οι μπράβοι. Αλλά επιμένει. Όλοι μας επιμένουμε. Δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς. Από ένα σημείο και μετά αυτός είναι ο μόνος τρόπος να ζεις. Που να είναι ο Sam τώρα.

Ο πατέρας μου ήταν ανθρακωρύχος
και εγώ είμαι γιος ενός ανθρακωρύχου
και θα μείνω με το σωματείο
μέχρι να κερδίσουμε όλες τις μάχες.

Οι μπράβοι. Ποιος να το φανταζόνταν ότι τα σκυλιά θα είναι χειρότερα από τα αφεντικά τους... Και όμως είναι... Έχουν σκοτώσει εν ψυχρώ, έχουν συλλάβει και έχουν φυλακίσει χωρίς φυσικά δίκη. Μπαίνουν σε όποιο σπίτι γουστάρουν. Δέρνουν, συλλαμβάνουν, σκοτώνουν. Ο σερίφης Blair, είναι τσιράκι των αφεντικών. Εδώ ο νόμος είναι αυτός και αυτός είναι ο νόμος. Δυστυχώς για αυτόν όμως δεν είναι μόνος. Υπάρχουμε και εμείς. Ζωές ελπίδες και κούραση. Είμαστε εδώ να βάλουμε το διαζευκτικό μας για να σπάσουμε το ζυγό μας.

Λένε ότι στην επαρχία Harlan
δεν υπάρχουν ουδετεροι
ή θα είσαι με το σωματείο
ή άλλιώς ένα κάθαρμα του J. H. Blair

Το μεσημέρι μπουκάραν εφτά μπράβοι, μας τρομοκράτησαν και ανακάτεψαν το σπίτι, χτύπησαν τα δύο μεγαλύτερα παιδιά μου, φώναζαν, απειλούσαν, μας σημάδευαν με τις καραμπίνες. Αλλά ευτυχώς έφυγαν χωρίς να μας πειράξουν. Που να είναι ο Sam;

Ω εργάτες πως το αντέχετε
για πείτε μου σας παρακαλώ
θα γίνεις ένας ελλεινός απεργοσπάστης
ή θα γίνεις επιτέλους άνθρωπος;

Νιώθω μπερδεμένη, ήταν μία πολύ κουραστική μέρα. Ελπίζω όλα αυτά να τελειώσουν όμορφα κάποια στιγμή, πρέπει και άλλοι εργάτες να έρθουν στο σωματείο, πρέπει να οργανωθούμε καλύτερα, αύριο θα πάω από την Sarah να δούμε για να κάνουμε έναν έρανο, και πρέπει ακόμα... Που να είναι ο Sam;

Μην γίνεσαι απεργοσπάστης
και μην ακούς τα ψέμματα τους
εμείς οι φτωχοί δεν θα έχουμε καμιά ευκαιρία
παρά μόνο αν οργανωθούμε.

Την Florence την πήρε αμέσως ο ύπνος. Η Florence δεν χρειάστηκε ποτέ της να αποφασίσει με ποια πλευρά ήταν. Η Florence άνηκε σε εκείνο το μεγάλο μέρος που διατύπωνε ήδη τη θέση του σαν η άλλη πλευρά. Την επόμενη μέρα αφού ξανασκέφτηκε το τραγούδι που είχε γράψει το βράδυ δεν φάνηκε ιδιαίτερα ικοανοιποιημένη. Άλλωστε κανένας δε διαλέγει πλευρά, όλοι είναι ήδη σε κάποια. Αλλά δεν πειράζει. Είναι ωραίο τραγούδι. Άλλωστε στο κάτω κάτω της γραφής λέει ότι υπάρχει μία άλλη πλευρά.

1999, London, England, UK

Ο Jacob τέλειωνε την παρουσιάση της πρότασης του για το νέο διαφημιστικό. Αφού είχε παρουσιάσει όλα τα προσχέδια είχε μείνει το θέμα της μουσικής επένδυσης. Καθώς εξηγούσε και περιέγραφε όλα τα στελέχη άρχισαν να ουρλιάζουν και να φεύγουν τρομοκρατημένα από το meeting. Ο Jacob κοίταξε ανήσυχα στα δεξιά του. Μία μαύρη φιγούρα με ένα κράνος και μία αξίνα άρχισε να τον κοπανάει στο κεφάλι. Αφού του το άνοιξε για τα καλά για να σιγουρευτεί ότι αυτό το μυαλό πλέον δεν θα ξαναλειτουργούσε στάθηκε και κοίταξε στην αίθουσα. Έιχε πιτσιλιστεί με αίματα, ανασήκωσε το κράνος λίγο, ξεφύσηξε και χάθηκε στην σκοτεινή γωνιά πισώ του.

Δυστυχώς τα φαντάσματα εκτός από το να εκδικηθούν δεν είναι μπορούν να είναι πια ιστορικά υποκείμενα.

ΥΓ. Βρήκα ένα ντοκυμαντέρ σχετικά με απεργίες που ξέσπασαν το 1973 στην ίδια περιοχή με μάλλον τα ίδια αιτήματα. Το κατεβάζω, και θα σας πω. Εδώ το trailer.

Δεν ξέρω αν το έχω ξαναγράψει εδώ, αλλά η αμερικανική κοινωνία έχει στη βάση της μία τεράστια εργατική κουλτούρα η οποία μάλλον διαφεύγει στον υπόλοιπο κόσμο. Θέλω να πω ότι από αυτή την την χωρα βλέπουμε τόσα πολλά αλλά χάνουμε άλλα τόσα. Όταν πολύ παλιά είχε πέσει στα χέρια μου ένα βιβλίο για την εργατική πρωτομαγιά από τη Σύγχρονη Εποχή ενός αμερικάνου, όπου ουσιαστικά περιέγραφε από τον 19 αιώνα μέχρι και τον Β ΠΠ τους αγώνες και την πάλη των εργατών στις ΕΠΑ μου είχε κάνει μεγάλη εντύπωση, τότε, 16 χρονών, οι ΕΠΑ ήταν μία τεράστια αντιδραστική έκταση που το μόνο της καλό ήταν το ροκ εν ρολ. Φυσικά μεγαλώσαμε, άνοιξε το μυαλό μας, διαβάσαμε και είδαμε και άλλα πράγματα και είδα τελικά μία ας την πούμε πιο κρυφή και πιο υπόγεια ιστορία της Αμερικής. Όσο περνούσε ο καιρός όμως τόσο μεγάλωνε ο εντυπωσιασμός μου για το σε πόσο ακραίες συνθήκες δράσης και αντίδρασης είχαν καταφύγει κατά καιρούς οι εργάτες. Οκ δεν έγινε ποτέ επανάσταση εκεί, αλλά πολλές φορές ολόκληρες περιοχές βρέθηκαν σε συνθήκες εμφύλιας διαμάχης. Τέλος πάντων, εκεί, στους εκμεταλλευόμενους των ΕΠΑ βρίσκεται μία τεράστια ιστορία που αξίζει κανείς να ψάξει. Αν πρέπει πάντως κανείς να δώσει μία ερμηνεία για όλο αυτό μάλλον θα πρέπει να την ψάξει στο πως δομήθηκε το αμερικάνικο κράτος (είναι λίγο μεγάλη ιστορία και βασικά ψιλοβιάζομαι...).

Ένα σημείο αυτής της ιστορίας είναι και το τραγούδι που έχω βάλει εδω πέρα. Η ιστορία αυτού του τραγουδιού είναι εδώ πέρα. Και νομίζω ότι είναι ένα από τα πιο όμορφα τραγούδια που έχει γραφτεί γενικώς αλλά και ειδικώς. Εμείς είμαστε άλλοι. Άλλοι από αυτούς, άλλοι απο εμάς και κυρίως άλλοι από αυτό που θέλουμε να είμαστε. Η αλλοτρίωση δηλαδή στο δρόμο για την κατάργηση της με το όπλο στο χέρι.

Εδώ είναι η πρώτη διασκευή που άκουσα από τους Dropkick Murphys. Ωραία διασκευή και ευτυχώς δεν βλέπουμε τους ίδιους.



Εδώ είναι μάλλον η πιο κλασσική διασκευή από τον Pete Seeger, τότε που αμερικάνικη φολκ μουσική ήταν μία διήγηση της τάξης των εκμεταλλευομένων...



Και εδώ μία διασκευή σε hip hop που παραδόξως μου αρέσει αν και φυσικά δεν είμαι ούτε με τον Μοράλες όυτε με τον Φιντέλ και πολύ περισσότερο ούτε με τον Τσάβες αλλά τέλος πάντων. Οι καλλιτέχνες πάντα τελούσαν υπό καθεστώς σύγχυσης.

Τι είναι ο εθνικισμός τι είναι το ζουμί του; Τις τελευταίες μέρες με αφορμή και την ανεξαρτητοποίηση του Κοσόβου αλλά και το θέμα της ονομασίας της Μακεδονίας, έχουμε πάλι στηνεπικαιρότητα τα ίδια ζητήματα. Έθνη, πατρίδες και λοιπά σκατά. Το όνομα μας είναι η ψυχή μας και τα αρχίδια μας είναι το πουλί μας (για να γίνω και χυδαίος).

Θα αρχίσω από το Κόσοβο. Οκ, λοιπόν ανακύρηξε την ανεξαρτησία του. Με γεια του και με χαρά του. Αν η αστική του τάξη εει τη δύναμη να το κάνει ή τις πλάτες να το κάνει ας το κάνει. Οι κάθε λογής έλληνες εθνικιστές όμως τι ζόρι τραβάνε μπορεί να μου πει κανείς; Ειδικότερα διάφορα μεταμοντέρνοι εθνικιστές σαν τον Καραμπελιά που έχουν αναγάγει την εθνική ιδέα σαν κάτι "καλό" για όλους τους "λαούς" τι πρόβλημα έχουν; Δεν υποτίθεται ότι είναι "καλό" τα έθνη να βρίσκουν τον τελικό τους σκοπό στην δημιουργία του έθνους κράτους; Τέλος πάντων, φυσικά στην προκειμένη περίπτωση όλως παραδόξως δεν ισχύει κάτι τέτοιο... Το Κόσοβο φαντάζομαι οτι θα έχει κάτι να κάνει με το μουσουλμανικό τόξο, ή/και τους αμερικάνους (μα καλά η αμερικάνοι δεν είναι εναντίον των μουσουλμάνων;;;), ή τέλος πάντων με την δημιουργία ενός μουσουλμανικού κράτους στην Ευρώπη. (Λες και το θέμα είναι οι μουσουλμάνοι που έτσι και αλλιώς είναι στο Κόσοβο έχουν ή όχι κράτος... Μαλακίες έτσι και αλλιώς άμα πάρεις 2 επιχειρήματα να τα βάλεις δίπλα, δίπλα το ένα αναιρεί το άλλο πράγμα το οποίο φανερώνει φυσικά και το μέγεθος της συνοχής του πολτού που λέγεται εθνικισμός.

Ωραία θα πω εγώ ο φτωχός. Οι εθνικιστές έχουν δίκιο να βλέπουν σαν απειλή το Κόσοβο. Διάφοροι κουμουνιστές τώρα τι ζόρι τραβάνε; Αμερικάνικος ιμπεριαλισμός είπαμε; Ω ελάτε τώρα... Αν δεν με απατά η μνήμη μου η ιστορία της δέσμης δεν είναι αυτή που έλεγε ότι το ελληνικό κράτος στήθηκε εκεί γύρω στα 1828 μπας και πάρουν πίσω οιγαλλοεγγλεζικες τράπεζες τα λεφτά τους και έτσι για να υπάρχει μία σφήνα στην Οθωμανική αυτοκρατορία; Με τις ίδιες ακριβώς αναλογίες η δημιουργία του ελληνικού κράτους είχε λίγο πολύ την ίδια λειτουργικότητα που ευελπιστεί να αποκτήσει το Κόσοβο σε σχέση με την Ρωσσία. (Αν και στην προκειμένη περίπτωση είναι κάπως πιο μακριά αν και οι αποστάσεις έχουν μικρύνει...). Τέλος πάντων για να τελειώνουμε με αυτή την ιστορία τα πράγματα είναι απλά: όποιος θεωρεί ότι ο πατριωτισμός είναι "εν γένει" καλός για τους λαούς, θα πρέπει να θεωρεί καλή και την ανεξαρτητοποίηση του Κοσόβου.

Ειδικώς τώρα το ΚΚΕ και διάφοροι της εξωκοιβουλευτικής αριστεράς έχουν ακόμα διάφορες ψευδαισθήσεις και θαρρούν ότι στο πρώην ανατολικό μπλοκ υπάρχει η δυνατότητα της επαναφοράς στην προηγούμενη κατάσταση. Μόνο κάπως έτσι μπορώ να εξηγήσω την υπεράσπιση των σέρβων εθνοκαθαριστών του καθεστώτος Μιλόσεβιτς ή μια περίεργη μούγκα που επικρατεί γύρω από τα καμώματα της Ρωσίας. Αλλά όλα αυτά είναι απλά κατάλοιπα ενός παλιού καλού αντιιμπεριαλισμού, ο οποίος ενώ παλιά είχε το αξίωμα ότι υποστηρίζουμε και σπάμε τους αδύναμους κρίκους του ιμπεριαλισμού κάτι το οποίο είναι προς όφελος της σοσιαλιστικής πατρίδας, σήμερα που δεν υπάρχει σοσιαλιστική πατρίδα γενικώς "ας είμαστε ενοχλητικοί στους αμερικάνους", έτσι στο χαλαρό μπορούμε να υποστήριξουμε ότι πιο αντιδράστικο μπορεί να υπάρχει σε μία κοινωνία μιας και είναι το μόνο που αντιστέκεται στους αμερικάνους (το οποίο καμιά φορά μπορεί να δηλώνει και πολύ απλά ότι σκοτώνουν αμερικάνους...).

Εν μέρει όλη αυτή η κατάσταση δεν είναι παρα λογική συνέπεια και σχεδόν ντετερμινιστικά αποτέλεσμα προηγούμενων πολιτικών στάσεων, θέσεων και αντιλήψεων. Αντιλήψεις που δεν εστίαζαν καταρχήν στους ταξικούς ανταγωνισμούς αλλά πολύ περισσότερο στους διεθνείς συσχετισμούς δυνάμεων, στους ενδοκαπιταλιστικους ανταγωνισμούς και σε άλλα ενδιαφέροντα ζητήματα για διπλωματικά τραπέζια και ταινίες κατασκοπείας... Αντιλήψεις που με απλά λόγια κατέληγαν πάντα να καλούν τους προλετάριους να σφαχτούν για την τάδε ή δείνα αστική τάξη... Αντιλήψεις που πάντα διαλέγουν μεταξύ 2 κακών το λιγότερο κακό. Αντιλήψεις που δεν έχουν να κάνουν σε τίποτα με την ανάπτυξη ενός ανταγωνιστικού κινήματος και την δημιουργία επαναστατικών διαδικασιών. Απλά πράγματα...

Ας διαλέξει ο καθένας τον εθνικιστή που του ταιριάζει και ας πάει να σκοτωθεί για αυτόν. Αλλά ας μην καμώνεται ότι το κάνει για το καλό της εργατικής τάξης...

ΥΓ. Υποτίθεται ότι θα έγραφα και κάτι για τη Μακεδονία αλλά τα έχω πει και παλιότερα, αν και το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι ευτυχώς που έχει πεθάνει ο Χριστόδουλος.

Ο χάρτης από πάνω είναι ένας χάρτης των ομιλούμενων γλωσσών στην Ευρώπη το 1990... Κοιτά να δεις που είναι πιο ανακατεμένος από τα εθνικά σύνορα... (Ελπίζω να μην έχει φτιαχτει με καμία χρηματοδότηση του Σόρος και βγω και γω πράκτορας του ιμπεριαλισμού...)

Αυτή είναι η Γκάμπια. Το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν, για ποιο διαολεμένο λόγο η Γκάμπια αποτελεί ξεχωριστό κράτος από τη Σενεγάλη. Το δεύτερο πράγμα που σκέφτηκα ήταν αυτό: πρώην αποικία.

Πάω λοιπόν στη Wikipedia να ρίξω ματιά. Αντιγράφω: Η Δημοκρατία της Γκάμπιας (Αγγλικά: Republic of The Gambia) είναι μια χώρα στην Δυτική Αφρική με έκταση 11.300 km² και πληθυσμό 1,593,256 . Αποτελεί βασικό τουριστικό προορισμό από τις χώρες της Δυτικής Ευρώπης κυρίως με πτήσεις τσάρτερ. Θεωρείται τόπος σεξοτουρισμού, καθώς δημιουργούνται πολλές σχέσεις μεταξύ ηλικιωμένων γυναικών με ντόπιους νεαρούς που θεωρούν ευκαιρία την απόκτηση ενός ευρωπαϊκού διαβατηρίου. Περικλείεται από την Σενεγάλη, είναι μια από τις μικρότερες χώρες της Αφρικής και έχει μακρόστενο σχήμα, ακολουθώντας την πορεία του ποταμού Γκάμπια προς τον Ατλαντικό. Πρωτεύουσα είναι η Μπανζούλ.

Και λίγη από την ιστορία της: Η Γκάμπια αποτέλεσε από το 8ο αιώνα τμήμα της αυτοκρατορίας της Γκάνας. Ανακαλύφθηκε από τους Ιταλούς Αλβίζε Κα ντα Μόστο και Αντόνιο Ουζοντιμάρε, για λογαριασμό της Πορτογαλίας, το 1455-1456. Το 1580 οι Βρετανοί απέκτησαν τα εμπορικά δικαιώματα του ποταμού Γκάμπια και το 1783 η χώρα γίνεται τμήμα της αποικίας της Σενεγάλης. Το 1816 ενώνεται με τη Σιέρα Λεόνε και αργότερα με τη Χρυσή Ακτή (τη σημερινή Γκάνα). Αγγλική κτήση και στη συνέχεια προτεκτοράτο, η Γαμβία όπως ονομαζόταν σε παλιότερες ελληνικές εκδόσεις, απέκτησε την ανεξαρτησία της στις 18 Φεβρουαρίου 1965, δύο χρόνια μετά την αυτονομία της.

Ωραία, είναι προφανές λοιπόν. Μία πρώην αποικία γύρω από ένα μεγάλο ποταμό. Για να πάμε να δούμε τι γίνεται με την γειτόνισσα της Γκάμπια, τη Σενεγάλη.

Αντιγράφω: Πολλές ήταν οι ευρωπαϊκές δυνάμεις που ήρθαν στην περιοχή από τον 15ο αιώνα και μετά, μέχρι που η Γαλλία πήρε υπό την κυριαρχία τη Σενεγάλη, που θεωρείτο στρατηγικό λιμάνι για το δουλεμπόριο. (Βασικά ήταν η βασικότερη πηγή για το δουλεμπόριο για τη Γαλλία). Η Σενεγάλη κήρυξε την ανεξαρτησία της από τη Γαλλία στις 4 Απριλίου 1960. Την 1η Φεβρουαρίου του 1982, η Σενεγάλη και η Γκάμπια σχηματίζουν μια συνομοσπονδία γνωστή ως Σενεγκάμπια, η οποία όμως διαλύθηκε το 1989.



Μάλιστα. Ηλίου φαεινότερον. Γαλλική αποικία η Σενεγάλη, αγγλικός ο ποταμός στη μέση. Ε δε γαμιέται λοιπόν; Να σου λοιπόν δύο κράτη που ακολουθούν πιστά όλη τη δυτική ιδεολογία για έθνη και τα κράτη και το πως ένα έθνος βρίσκει την ολοκλήρωση του μέσα από το έθνος κράτος. (Κάτω από τη Σενεγάλη στον από πάνω χάρτη βλέπουμε άλλα δύο έθνη κράτη: Τη Γουινέα και τη Γουινέα Μπισάου. Και 'μεις κατα τα άλλα αγχωνόμαστε πως θα λέγεται η Μακεδονία.)

Τον Mike Davis πιθανά οι περισσότεροι να τον γνωρίζετε. Αν όχι δείτε εδώ. Πριν από κάμποσο καιρό διάβασα ένα κεφάλαιο από το βιβλίο του Late Victorian Holocausts, αυτό που αναφέρονταν στην Κίνα. Το βιβλίο κάνει μία σύνδεση ανάμεσα στα παγκόσμια κλιματικά φαινόμενα και την πολιτική οικονομία και ειδικότερα για το μετεωρολογικό φαινόμενο El Niño-Southern Oscillation. Και περιγράφει την επίδραση της αποικιοκρατίας και την εισαγωγή του καπιταλισμού κατά την διάρκεια των σχετικών με το μετεωρολιγικό φαινόμενο λοιμώντων ετών 1876-1879, 1896-1897, και1899-1902, στην Ινδία, την Κίνα, τη Βραζιλία, την Αιθιοπία,την Κορέα, το Βιετνάμ, τις Φιλλιπίνες και τη Νέα Καληδονία. Και επικεντρώνετια στο πως η αποικιοκρατία και ο καπιταλισμός σε αυτά τα μέρη αύξησε την φτώχεια στην ύπαιθρο και επαύξησε τις επιπτώσεις του λοιμου.

Δυστυχώς τότε δεν είχα χρόνο να το διαβάσω ολόκληρο, και ως εκ τούτου θα μεταφέρω κάποια πράγματα σε σχέση με την Κίνα. Η Κίνα σχεδόν πάντοτε αντιμετώπιζε από καιρό σε καιρό το φαινόμενο της ταυτόχρονης ξηρασίας στο Βορρά και της πλημμύρας στο Νότο. Η κινέζικη αυτοκρατορία είχε φροντίσει (όχι από αγάπη αλλά από φόβο εξεγέρσεων) να μπορεί να αντιμετωπίζει αυτές τις καταστάσεις με σημαντικότερο τρόπο την κατασκεύη του μεγάλου καναλιού. Όμως με την αποικιοκρατία στην Κίνα, που ξεκινά από τον πρώτο Πόλεμο του Οπίου και επιταχύνεται μία δεκαετία αργότερα με τον δεύτερο, εγκαταλείπονται και καταστρέφοντες όλες εκείνες οι δομές και όλοι εκείνοι οι τρόποι με τους οποίους το κινέζικο κράτος μπορούσε να αντιμετωπίσει μία τέτοια κατάσταση. Όλο αυτό οδήγησε σε μία άνευ προηγουμένου κατάσταση στη Βόρεια Κίνα, όπου ολόκληρες περιοχές ερημώθηκαν και που τελικά οδήγησε στην εξέγερση των Επουράνιων Γρόνθων της Δικαιοσύνης (Boxers).

Επίσης δεν ξέρω πόσοι έχετε δει το ντοκυμαντέρ "Ο εφιάλτης του Δαρβίνου" που αναφέρεται στο πως η παραγωγής πέρκας στην λίμνη Βικτώρια επηρρεάζει τη ζωή των κατοίκων.

Τέλος πάντων εκεί που θέλω να καταλήξω, αν και από αλλου ξεκίνησα, είναι ότι όταν ακούω για λοιμούς και ξηρασίες σήμερα, στέκομαι σκεπτικός πάνω από την είδηση και αναρωτιέμαι που σταματά το φυσικό φαινόμενο, και που αρχίζει ο καπιταλισμός.

Ένας ανώνυμος φίλος μου την είπε για την απο κάτω ανάρτηση όπου έβαλα κάποιες φωτογραφίες από το παρελθόν της επαναστατικής ιστορίας. Καταρχήν αυτές οι φωτογραφίες ήταν μία ψυχολογική αντίδραση σε μία ταινία που είδα πρόσφατα. Ως τέτοια αντίδραση αυτά τα οποία γράφω και βάζω ακροβατούν πάνω στο σκοινί της ειρωνίας και πιθανά του χιούμορ. Δεν έχω φυσικά από κανέναν την απαίτηση να αντιλαμβάνεται όλο το εύρος των αποχρώσεων του χιούμορ μου ή της ειρωνίας μου (πολλές φορές και γω αδυνατώ να το αντιληφθώ...). Ωστόσο το σκεπτικό μου για να βάλω τις απο κάτω φωτογραφίες ήταν διττής φύσης, από την μία αισθητικά να είναι κάτι ωραίο (με τα δικά μου γούστα προφανώς) και από την άλλη να αφορά την εμφάνιση στο ιστορικό προσκήνιο ενός συλλογικού υποκειμένου που απαιτεί να αλλά ξει ριζικά αυτό τον κόσμο.

Ο ανώνυμος φίλος πολύ σωστά λέει ότι κατέφυγα στην μυθολογία του επαναστατικού κινήματος. Εν μέρει έχει δίκιο. Εν μέρει έχει άδικο. Γιατί θα πρέπει να μας πει ανάμεσα στα άλλα πότε ήταν η τελευταία ιστορική στιγμή όπου οι καταπιεσμένοι και οι εκμεταλλευόμενοι αγωνίστηκαν για την πολιτική ανατροπή του καπιταλισμού. Θα πρέπει να μας πει την τελευταία και πιο πρόσφατη ιστορική στιγμή όπου το αίτημα για μία άλλη κοινωνική οργάνωση έμπαινε ρητά στην καθημερινότητα. Σε παγκόσμιο επίπεδο εγώ τουλάχιστον θα πρέπει να πω ότι αυτή την βλέπω τουλάχιστον 30 χρόνια πριν. Για να μην πούμε πότε ήταν η τελευταία φορά που συνέβη αυτό στην Ελλάδα. (Αλήθεια συνέβη;)

Τέλός πάντων όταν μιλάω για συλλογικό υποκείμενο μιλάω για επαναστατικό κίνημα. Και για να μην βαυκαλιζόμαστε αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα υπάρχουν επαναστάτες, υπάρχουν επαναστατικές ομάδες, υπάρχουν αγώνες, υπάρχουν αγωνιστές αλλά επαναστατικό κίνημα δεν υπάρχει. Μαξιμαλισμός; Δεν ξέρω μπορεί. Αλλά 3000 αναρχικοί και αντιεξουσιαστές σε ένα πληθυσμό 12.000.000 δεν αποτελούν επαναστατικό κίνημα.

Τέλος πάντων ορίστε μερικές όμορφες φωτογραφίες από διαδηλώσεις τα τελευταία 20 χρόνια στην Ελλάδα, από πανκ συναυλίες μέχρι τον ΑΣΕΠ και τις περσινές φοιτητικές πορείες.
















Και μία φωτογραφία δώρο -αν και άσχετη. Διαδήλωση ομοφυλόφιλων (παλαιστίνιων και ισραηλινών) στο Ισραήλ.

Όλη τη βδομάδα που πέρασε η ταινία που αναφέρω πιο κάτω με στοίχειωσε κατά κάποιο τρόπο. Μου έριξε την εμφυτη αισιοδοξία μου για το μέλλον της παγκόσμιας προλεταριακής επανάστασης στα Τάρταρα της ιστορικής κίνησης. Επιπλέον οι ειδήσεις της εβδομάδας μόνο το κέφι δε μου έφτιαξαν. Έπρεπε λοιπόν με κάποιο τρόπο να αποκαταστήσω εντός μου το συλλογικό υποκείμενο. Την έννοια του συλλογικού υποκειμένου. Και πρέπει σύντομα να βρω μία απάντηση στα ερωτήματα που βάζει η ταινία. Φυσικά ξέρω ότι η ύπαρξη η μη του συλλογικού υποκειμένου δεν εξαρτάται από την ταινία οποιουδήποτε τελειωμένου Βέλγου. Τέλος πάντων προς αποκατάστασην του μέλλοντος ορίστε μερικές φωτογραφίες από αυτό.

Καλά, εντάξει. Η ηλιθιότητα και η αθλιότητα σε αυτόν εδώ τον τόπο ζει και βασιλεύει. Νέος εθνικός κίνδυνος προ των πυλών: Το βιβλίο της Ιστορίας της Γ Λυκείου γράφει κάπου Μακεδονία σε έναν περίεργο χάρτη. Και αν είναι δυνατόν να υπήρξε ποτέ αυτό το μέρος;;;!!! Όχι βέβαια. Η είδηση είναι φυσικά αυτή εδώ και εδώ. 'Νταξει η μαλακία των πασόκων είναι ανυπέρβλητη έτσι και αλλιώς. Αλλά έλεος πια με αυτό το θέμα.

Μιλάμε για γαμημένα ιστορικά γεγονότα και για γαμημένη κοινή λογική.

Ιστορικό γεγονός νούμερο ένα. Η γεωγραφική περιοχή της Μακεδονίας μετά τους Βαλκανικούς πολέμου χωρίστηκε στα 3 (τρία) ένα κομμάτι πήρε το ελληνικό κράτος, ένα η Βουλγαρία και ένα οι βόρειοι γείτονες μας. Μακεδονία έχουν και οι μεν και οι δε και "εμείς". Κατα παράδοξο τρόπο το κράτος στα βόρεια μας το μεγαλύτερο μέρος του έδαφός του καλύπτεται από το γεωγεραφικό χώρο της Μακεδονίας. Πως στο διάολο θα ονομαστούν οι άνθρωποι; Ιάπωνες;

Κοινή λογική νούμερο ένα. Επί 50 χρόνια το κράτος της Μακεδονίας ονομαζόταν στα πλαίσια της Ομοσπονδιακής Γιουγκοσλαβίας Μακεδονία. Επί 50 χρόνια κανείς δεν είχε κανένα πρόβλημα με αυτό. Και ξαφνικά το 92 μας προέκυψε το "τεράστιο θέμα" της ΠΓΔΜ και των Σκοπίων. Και καλά μας απειλούν και άλλες τέτοιες παπαριές.

Επ' ευκαιρία για να μην ξεχνιόμαστε το '92 παιζόταν στον ευρωπαικό και διεθνή διπλωματικό στίβο ένα τεράστιο αλισβερίσι πάνω στην διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, και επίσης για να μην ξεχνιόμαστε το '90-'91 γινόταν ο χαμός στα εσωτερικά της χώρας (μαθητικά, ΕΑΣ κλπ). Στο εξωτερικό το χαρτί με το όνομα ήταν ένα καλό ατού στα χέρια του ελληνικού κράτους και στο εσωτερικό ήταν ένα ακόμα καλύτερο για την επίτευξη της κοινωνικής συναίνεσης. Είναι πολύ καλύτερα οι πιτσιρικάδες να κατεβαίνουν κατα χιλιάδες για το όνομα παρά να κάνουν καταλήψεις και να παίρνουν ναρκωτικά. (Και για να μην ξεχνιόμαστε μετά από την "κινητοποίηση" -αν δεν πήγαινες με το σχολείο, έπαιρνες απουσία (εγώ πήρα την απουσία μου και πήγα σπίτι μου)- το μαθητικό κίνημα χρειάστηκε 6 χρόνια να πάρει πάλι τα πάνω του.)

Κατά τα άλλα πια το θέμα είναι να έχουμε κάτι να ασχολούμαστε. Κάποιος να υπάρχει να απειλεί την "εθνική μας ακεραιότητα". Οι Τούρκοι δεν είναι, οι κομμουνιστές είναι στη Βουλή, οι αναρχικοί είναι μόνο στα Εξάρχεια, ε ας ασχοληθούμε με τους Σκοπιανούς.

Το όλο θέμα είναι αναμφισβήτητα μία προεκλογική παπαριά του ΠΑΣΟΚ, που θέλει να δείξει ενδιαφέρον για τα "εθνικά" ζητήματα που είναι τόσο της μοδός λόγω Παπαθεμελήδηδων και Καρατζαφέρηδων μπας και φάει κάνα ψήφο από κει.

Τα πράγματα είναι απλά: Από τη στιγμή που έχουν οι Έλληνες δικαιώμα να λέγονται Έλληνες έχουν και οι Μακεδόνες δικαίωμα να λέγονται Μακεδονές. Οι αστοί τα λένε αυτά, όχι εγώ.

...Εμείς όμως θα επιμείνουμε.

Κανενά κράτος στη Βαλκανική κανένα κράτος σ' ολόκληρη τη γη.

Η ιστορία δεν είναι βιβλίο, έτσι και αλλιώς. Και δεν μπορεί αυτό να αλλάξει. Η ιστορία δεν είναι Η ιστορία. Είναι ΟΙ ιστορίες, πολλές και διάφορες. Άλλη η ιστορία των εκμεταλλευόμενων άλλη των εκμεταλλευτών. Εν προκειμένω τώρα, η ιστορία που διδασκόμαστε στην εκπαίδευση δεν είναι παρά η ιστορία των εκμεταλλευτών αυτού του τόπου. Ως εκ τούτου, κάθε σοβαρός άνθρωπος που αντιλαμβάνεται εχθρικά τον εαυτό του απέναντι σε αυτό τον κόσμο, οφείλει να αντιληφθεί συνολικά εχθρικά αυτό τον κόσμο, και ειδικά το σύστημα διδασκαλίας (...και τη διδασκαλία του συστήματος...).

Εδώ και κάμποσους μήνες ένα σωρό εθνικιστές και πατριώτες όλων των αποχρώσεων (σκούρο σκατουλί, κανονικό σκατουλί, σκούρο σκατουλί), μας ζάλισαν για τις "ανακρίβειες" ή μη του βιβλίου της ιστορίας της Στ' Δημοτικού.

Δεν θα μπω στην διαδικασία να αντιπαρατεθώ με κάποια από τα επιχειρήματα. Είμαι από άλλο πλανήτη. Ούτε καν η πλειοψηφία της αριστεράς μπήκε σε μία τέτοια διαδικασία και πολύ καλά έκανε φυσικά. Όλοι αναγνωρίζουν ότι το πρόβλημα της εκπαίδευσης είναι άλλο και για τα αφεντικά, και για τη σοσιαλδημοκρατία και για τους φοιτητές. (Άλλο για τον καθένα φυσικά, αλλά σε ένα κοινό επίπεδο).

Εδώ εγώ θέλω να επισημάνω μία πραγματικότητα. Την πραγματικότητα που λέει ότι τα 12χρονα χεστήκανε για το τι γράφει ή δεν γράφει το βιβλίο της ιστορίας τους. Ότι και να έγραφε (ακόμα και την πιο ριζοσπαστική πολιτική άποψη), πάλι στο βρόντο θα πήγαινε και πολυ καλά θα έκανε. Οι 12χρονοι-ες έχουν αλλού το μυαλό τους και πολύ καλά κάνουν. Έχουν το μυαλό τους στο παιχνίδι και στον εαυτό τους που σιγά σιγά ετοιμάζεται να μπει στην εφηβεία αν δεν έχει ήδη μπει. Έχουν το μυαλό τους στους κανόνες και στις νόρμες στις οποίες οι "μεγάλοι" προσπαθούν να τους βάλουν. Προσπαθούν ακόμα να την παλέψουν μέσα στην μέγγενη της κοινωνικοποίησης. Είμαι 30 χρονών και δεν θυμάμαι καν τι θέμα είχε η ιστορία της Στ'. Για την ακρίβεια η μόνη ιστορία που θυμάμαι είναι αυτή που έπρεπε να μάθω απ' έξω, για να δώσω πανελλήνιες.

Κλείνοντας η όλη υπόθεση με το βιβλίο μόνο τον γέλωτα μπορεί να προκαλέσει για αυτούς τους πικραμένους που τρέχουν το "θέμα" (και ειδικότερα κάτι αριτερούς). Μιας και η πρεμούρα που τους έχει πιάσει φανερώνει αυτό που είναι στην πραγματικότητα η ΙΣΤΟΡΙΑ τους. Η Ιστορία τους είναι η ιστορία ενός κράτους και της κυρίαρχης τάξης του. Η Ιστορία τους είναι η Ιστορία της καταπίεστικής εκπαιδευτικής διαδικασίας. Η Ιστορία τους εξαρτάται από το τι διδάσκονται τα 10χρονα παιδάκια. Η Ιστορία τους είναι η κυρίαρχη ιδεολογία. Εξαρτούν δε τόσο πολύ την εθνική τους ταυτότητα (που υποτίθεται κατα τ' άλλα ότι είναι κάτι "φυσικό", "λογικό" και "αυταπόδεικτο") από 10-20 αράδες ενός βιβλίου για πιτσιρίκια.

Αλλά όλοι αυτοί δεν αποδεικνύουν τίποτα άλλο πέρα από αυτό που ξέρουμε ήδη, για το πως φτιάχνοται οι "εθνικές ταυτότητες".

Και τώρα που η Μαριέττα τους έκανε το χατήρι μπορούν να κάθονται στα γόνατα της και να βλέπουν μαζί τις ηρωικές φιγουρές των ΜΑΤ να πλακώνουν στο ξύλο κόσμο.

Μην ανυσυχείτε το χρέος προς την πατρίδα εξετελέσθη. Και η πατρίδα σας το αναγνωρίζει. Στο ευγενικό πρόσωπο της κας Μαριέττας Γιαννάκου...



Στην φωτογραφία από πάνω βλέπουμε την καθημερινή ζωή σε έναν "Παρθενώνα του ελληνικού πολιτισμού" (κοινώς εξορία...). Όπως μπορείτε να δείτε το έργο που είχαν αναλάβει ήταν μεγαλεπίβολο, έφτιαχναν ψηφιδωτά του Βασιλέα Παύλου. Λέτε εμείς να είμαστε πιο τυχεροί και να φτιάχνουμε ψηφιδωτά με τη φάτσα του Καραμπελιά;