Δεν ξεχνώ

Το είχα δει παλιότερα και το θυμήθηκα και τώρα. Είναι αυτό εδώ το κείμενο που το βρήκα στο ιστολόγιο του Ριζοσπαστικού Προβληματισμού και το αναδημοσιεύω.

Οι υπηρέτες των απεργών

Τη μέρα της απεργίας, κάποιοι εξαναγκάζονται να δουλέψουν, γνωρίζοντας ότι θα απολυθούν αργά ή γρήγορα αν απεργήσουν, ή το πιο πιθανό, θα εξαναγκαστούν αν παραιτηθούν από μόνοι τους με ψυχολογικό πόλεμο. Πρόκειται για τον ευρύτατο και επεκτεινόμενο τομέα των υπηρεσιών, ιδιαίτερα στο λιανικό εμπόριο και τον επισιτισμό, όπου ο συνδικαλισμός είναι ανύπαρκτος και αποτελούν τον ορισμό της επισφάλειας. Εμείς, όσοι/ες ανήκουμε σε χώρους που υπάρχουν σωματεία, τι μπορούμε να κάνουμε γι αυτούς τους συναδέλφους; Υποστηρίζω αυτό: τη μέρα της απεργίας, δεν δουλεύουμε, δεν καταναλώνουμε.

Στουρνάρη. μια ομάδα μαυροφορεμένων νεαρών αγοριών και κοριτσιών, περίπου 20 άτομα, μπαίνει στα εμπορικά μαγαζιά που είναι ανοιχτά. Λένε επίμονα στους ιδιοκτήτες ότι είναι παράνομο να δουλεύουν μέρα απεργίας και καλούν τους εργαζόμενους έξω. Τα μαγαζιά ένα-ένα κλείνουν. (Φαντάζομαι ότι ίσχυσε και ο φόβος των μαύρων ρούχων.)

Πατησίων. Μια ομάδα 8 φοιτητριών μπαίνει μέσα στα μαγαζιά. Παπουτσάδικο, ταξιδιωτικό γραφείο, καφετέρια, τυροπιτάδικο, ξενοδοχείο. Πάω και εγώ μαζί τους. «Δε χρειάζεται να δουλεύετε σήμερα, ελάτε μαζί μας να απεργήσετε.» Οι απαντήσεις των ιδιοκτητών από συγκαταβατικές εως οργισμένες. Ειδικά τα καταστήματα φαγητού και ποτού όταν είναι ημέρα απεργίας ή αργίας, κάνουν χρυσές δουλειές. Τότε περιμένουν να εισπράξουν. Καλούμε τους πελάτες (που είναι οι συν-διαδηλωτές μας) να φύγουν από τα μαγαζιά, αναγνωρίζοντας τον άνθρωπο πίσω από τον πάγκο ως εργαζόμενο, σε ένα κλάδο που είναι το πιο δύσκολο να απεργήσεις. Οι εργαζόμενες και οι εργαζόμενοι ή μας χαμογελούν «μα τι λέτε τώρα;πλάκα κάνετε;» ή μας αγριοκοιτάζουν, καθώς φιάχτουν τον καφέ και το σάντουιτς ενός διαδηλωτή απεργού. «Αμα είχαμε σωματείο θα απεργούσαμε», λέει μια εργαζόμενη στο Γρηγόρη. Στο ξενοδοχείο μας λένε: «Ήρθε ένας συνδικαλιστής της ΔΕΗ και με ρώτησε γιατί δεν απεργώ. Μετά όμως ήθελε να του φτιάξω τον καφέ του. Αν έχουμε σωματείο; Έχουμε»

Εξάρχεια, μετά τη διαδήλωση. Ευχαριστημένοι όλοι οι απεργοί πάνε να γιορτάσουν την επιτυχία στις ταβέρνες και τα καφενεία αυτού του εργοστασίου επισιτισμού που λέγεται Εξάρχεια. Εκεί βλέπεις μια τελειώς διαφορετική εικόνα, κι ας έλεγαν τα μεγάφωνα της ΓΣΕΕ ότι «σήμερα νέκρωσε όλη η Ελλάδα». ΣερβΙτόρες, μάγειροι, λαντζέρες, ταμίες, καθαρίστριες, ψήστες δουλεύουν σε φρενήρεις ρυθμούς. Τα μαγαζιά είναι τόσο ζωντανά όσο ποτέ. Η συγκάτοικός μου επίσης δουλεύει. Πέρνουμε αφίσες και προκηρύξεις και κατευθυνόμαστε προς τα φαγάδικα της Μπενάκη. Στους πελάτες πάμε πρώτ’απ’όλα. «Δε το είχαμε σκεφτεί έτσι! Εχετε δίκιο» από δύο νεαρά κορίτσια. «Μπράβο σας. Να βγείτε στο βήμα να τα πείτε και μέσα στις οργανώσεις σας» από μια πενηντάρα στέλεχος της Ανοιχτής Πόλης. «Αν είχε πέσει τέτοια γραμμή από κάποιο συλλογικό όργανο, ότι σήμερα δεν καταναλώνουμε, θα το τηρούσαμε. Ατομικά, τι νόημα έχει;» από άλλη παρέα απεργών. «Και πού να φάω; Σπίτι μου δεν έχει φαί. Το ίδιο κάνει, γιατί κι εκεί το delivery boy, θα μου το φέρει» από αριστερίστικη φοιτητοπαρέα. «Κι εγώ σε μικρό μαγαζί δουλεύω, αν θέλουν ας απεργήσουν» από τσαμπουκαλή αριστερό.

Servio=υπηρετώ. Η προκήρυξη του Σωματείου Σερβιτόρων-Μαγείρων έτσι ξεκινά.
Είναι δυνατόν οι αυτός ο κλάδος εγαζομένων να είναι οι αυτονόητοι υπηρέτες μας ακόμα και τη μέρα της γενικής απεργίας; Αν δε μας αρέσει η εκτίμηση ότι υπάρχει εργατική αριστοκρατία και από κάτω της όλοι οι υπόλοιποι, μαθαίνουμε να βλέπουμε τις πωλήτριες και τους σερβιτόρους σαν εργαζόμενους και τη μέρα της απεργίας,
ΟΥΤΕ ΔΟΥΛΕΥΟΥΜΕ, ΟΥΤΕ ΚΑΤΑΝΑΛΩΝΟΥΜΕ.

μια επισφαλώς εργαζόμενη

Μαθαίνουμε να βλέπουμε τις πωλήτριες και τους σερβιτόρους σαν εργαζόμενους και τη μέρα της απεργίας,
ΟΥΤΕ ΔΟΥΛΕΥΟΥΜΕ, ΟΥΤΕ ΚΑΤΑΝΑΛΩΝΟΥΜΕ.

Απλό δεν είναι;

4 Comments:

  1. sminefa said...
    Στην προηγούμενη διαδήλωση για το ασφαλιστικό κατά την προσυγκέντωση ξεκίνησε ο αποκλεισμός των καταστημάτων περιφερειακά.Εκεί είχαμε να αντιμετωπίσουμε εκτός απο τα αφεντικά,κομμάτι των διαδηλώτων απεργών οι οποίοι φώναζαν και μας αποκαλούσαν φασίστες επειδή στερήσαμε σε αυτούς το δικαίωμα "να πιούν καφέ τέλος πάντων" και στους εργαζόμενους το δικαίωμα της επιλόγης της εργασία.Τι πλουραλισμός!Παλι καλά που δεν μας είπαν ότι τα αφεντικά έχουν δικαίωμα να πλουτίζουν από τις διαδηλώσεις.Φαντάζεσαι?
    Αντιφάσεις!

    ΥΓ. κατά τη διάρκεια των φοιτητικών κινητοποιήσεων οι εργαζόμενοι/ες στα καφε είχαν ρίξει τρικάκια μια τετάρτη γύρω απο τα προπύλαια που έγραφαν με λίγα λόγια φέρτε καφέδες απ'τα σπίτια σας γιατί δεν την παλεύουμε άλλο.!
    βα.αλ. said...
    Αντιφάσεις; Ή απλά για πολλούς η "απεργία" είναι δεδομένη γενικώς, και οι οποίοι έχουν ξεχάσει οτι υπάρχει κόσμος ακόμα που τραβάει ζόρι ακόμα και να κάνει το πολύ απλό της συμμετοχής σε μία απεργία της ΓΣΕΕ;

    Το κείμενο πάντως αυτό όταν το είχα πετύχει με είχε συγκλονίσει. Κυρίως για την βαθύτατη αλληλεγγύη που εκφράζει και για την άλλη κουλτούρα που το διέπει.

    ΥΓ. Οι εργαζόμενοι είχαν ρίξει τρυκάκια;;; Είσαι σίγουρος; Λίγο περίεργο μου φαίνεται... (Αν και νομίζω ότι έχω ακούσει κάτι άλλο δεν είμαι πολύ σίγουρος.)
    sminefa said...
    Θα επιμείνω όσων αφορά τις αντιφάσεις ,νομίζω ότι ζούμε όλοι με πόλλες απο δαύτες και δεν γίνεται τίποτα έτσι απλά.Αλλά εσύ σε ποιούς αναφέρεσαι στην πρώτη ερώτηση?Θα μπόρούσε να αναφέρεται αυτό που γράφεις εκατέρωθεν?
    Για το υγ.είμαι σίγουρη γιατί είχε μαζέψει ένα απο αυτά ένας σύντροφος, ο όποιος έβαλε ζήτημα για αυτό σε μία από τις συνελεύσεις της κατάληψης της πρυτανείας μετά την 8η Μάρτη.
    βα.αλ. said...
    Ξυπνάω το πρωί και είμαι ήδη από πριν ξυπνήσω μέσα στην αντίφαση. Σε αυτό που είμαι (είμαστε) και σε αυτό που θέλω να γίνω (γίνουμε). Όμως το συγκεκριμένο δεν νομίζω ότι είναι αντίφαση. Δυστυχώς ένας καθηγητής λυκείου το έχει (και φυσικά καλά κάνει) πολύ πιο εύκολο να απεργήσει από ότι ένας σερβιτόρος. Ή ένας πωλητής...

    Το πρόβλημα είναι ότι δεν μπορεί να αντιληφθεί όχι απλά το γιατί ή το πως δεν κάνει απεργία ο σερβιτόρος, αλλά το διαφορετικό νόημα που οφείλουμε να προσδίδουμε στην απεργία: το σταμάτημα της μηχανής παραγωγής και αναπαραγωγής. Ο καθένας θα δει στο δια ταύτα της απεργίας διάφορα: άλλος πολιτική πίεση, άλλος ελάχστο καθήκον, άλλος μία ευκαιρία να προπαγανδίσει και να δράσει με τους δικούς του όρους (π.χ. εγώ και πολλοί σύντροφοι -ισσες... φαντάζομαι και εσυ). Με αυτή την έννοια δεν βλέπω αντίφαση ειδικότερα σε ότι αφορά την παραδοσιακή αριστερά.

    ΥΓ. Μάλλον θα άκουσα ότι έγινε αυτό που λες. Ότι δηλ. κάποιος -οι έβαλαν το ζήτημα στις συνελεύσεις. Χαίρομαι και για τους εργαζόμενους και για εσας...

Post a Comment



Νεότερη ανάρτηση Παλαιότερη Ανάρτηση Αρχική σελίδα